[03/09/72] Smoki w foliowych czapeczkach

— Mnie nie trzeba wielkich meblościanek. Sama półka z grubej gałęzi by starczyła. Niech tylko stoi albo wisi i nie zleci mi na łeb w nocy. W Londynie aż się roi od cwaniaczków sprzedających meble, które rozlatują się od samego spojrzenia — opowiedziała. Meblościanki, jak się zdawało, również nie otrzyma w najbliższych dnia. No dobrze, wytrzyma.

Prawdopodobnie to politowanie było właśnie najdotkliwszych ze wszystkich reakcji, których Mona mogłaby się spodziewać — okrutniejsze niż gniew i bardziej deprymujące niż jawne potępienie. Z tegoż powodu jednym było spoglądać na kogoś z pobłażliwością, a zupełnie czym innym czuć, jak ta litość sączyła się w stronę kobiety, jakby była godna jedynie współczucia. W spojrzeniu ojca lśniło ono nieraz i bywało w cieniu uśmiechu kuzyna. Serce rudowłosej natomiast posypałoby się w proch, gdyby kiedyś dostrzegła ten sam cień w spojrzeniu ciotki.
— Hm, pewnie masz rację. Do tej pory mam tak z Eryri — walijskie określenie na Snowdonię wyrwało jej się samo w obecności Heli. — Wmawiam sobie, że Yr Wyddfa mnie potrzebuje. Wierzę, że na chwilę jest też moja, ale przecież góra będzie trwała i bez moich śladów na niej — a Mona naprawdę tęskniła za domem. Nie raz już odczuwała tę dziwną potrzebę a żeby to udowodnić starszej czarownicy, że nie przynależała do dusznego miasta i nie zrosła się jeszcze z ministerialnymi murami, mimo że przecież wszystko wokół zdawało się temu przeczyć. Przyczyna mogła być rozmaita, lecz ostatecznie znaczenie traciło wszelkie wyjaśnienie. Rowle zastanawiała się czasem, czy obydwie nie zapłaciły tej samej ceny za przysłowiową wolność — tylko krew, którą przelały, nie spłynęła na te same ołtarze. A o Walii natomiast mówiła szczerze.
— Tę akurat wyczaiłam na Nokturnie za połowę ceny — odparła. Treść czasopisma zawierało przepisy na jesienne potrawy, ale Mona nie czytała ich wprost. — Reszta pochodzi z mugolskiego Londynu, nie są nawet takie złe — zerknęła na Helę, sprawdzając, czy jej słuchała. — Mugole pewnie są przekonani, że to ich własne magazyny kulinarne, ale ja widziałam podobne układy w Proroku. Ministerstwo używa gazet do testowania zaklęć kamuflażu, a na mugolach łatwiej sprawdzić, czy magia przenika mimo wszystko — Mona lekko skrzywiła się. — Żeby zobaczyć, ilu z nich zacznie gotować to samo w tym samym tygodniu. Nie zdziwiłabym się, gdyby to była forma kontroli nastrojów. Niby zwykłe ciasto z jabłkami, a tak naprawdę mamy rytuał wspólnego zachowania. I bach, wszyscy idą spać z tym samym smakiem w ustach, a jak wiadomo, tak najłatwiej wejść do czyichś snów.