Heather nie należała do strachliwych. Nie miała nigdy problemu z tym, aby wychodzić przed szereg. Wpakowała się już w swoim życiu w wiele bójek, które kończyły się w różny sposób, niczego jednak nie żałowała. Uważała, że warto jest bronić swoich ideałów, nawet jeśli miałoby to ją kosztować złamany nos, czy inną część ciała. Nie bała się ryzyka, zresztą miała obok siebie Camerona, który zawsze był skłonny uleczyć jej ciało. Może w pewien sposób nawet dodawało jej to odwagi? Wiedziała, że coby jej się nie stało, to ma obok kogoś, kto ją naprawi, prywatna opieka medyczna naprawdę była czymś na co nie każdy mógł sobie pozwolić.
- Wydaje mi się, że będzie coraz więcej takich osób. Nie wszyscy dadzą się zastraszyć, są tacy, jak ja, którzy będą chcieli stawiać opór. Powinnam się rozejrzeć, może uda mi się w coś zaangażować.- Wierzyła w to, że znajdzie jakaś grupę, która przyjmie ją pod swoje skrzydła, a jeśli nie? Cóż, nie miała problemu z tym, aby stworzyć coś od zera. Na pewno znaleźli by się chętni, aby się w to zaangażować. Na pewno nie była jedyną, która miała dość tego, że poplecznicy Czarnego Pana zaczynali coraz mniej się bać.
- No, jak widać nie zawsze starsi wiedzą wszystko najlepiej, to jest nasz czas, czas młodych i to my powinniśmy decydować.- Nawet jeśli chodziło o głupią restaurację i obiad. Heather miała wrażenie, że zdecydowanie mniej jej było potrzebne do szczęścia niż jej rodzicielce. Ona byłaby najbardziej szczęśliwa gdzieś w krzakach pijąc tanie wino prosto z gwinta w towarzystwie swoich przyjaciół, matka pewnie nie mogłaby się pogodzić z taką wizją. No, ale nie ma jej się co dziwić, była zdecydowanie na innym etapie życia.
Heather nie należała do osób, które szybko panikowały. Wiedziała, że jakoś im się uda z tego wybrnąć, bez zbędnych awantur. Już ona o to zadba, nie oczekiwała, że Cameron będzie za nią płacił, zresztą nie wierzyła nawet w to, że byłoby go stać, żeby zapłacić za tę nieszczęsną kolację. Już ona wszystko ogarnie - jak zawsze.
[a]- Tak, mój towarzysz ma rację, jestem szychą. - Brnęła dalej w tę narrację, niech im będzie, w końcu nie mieli możliwości, aby to sprawdzić. - Także myślę, że się dogadaliśmy. Ja nie podkabluję Was do sanepidu i nie powiem o tym szczurze, a wy puścicie nas wolno. - Powiedziała jeszcze do kelnera, żeby mieć pewność iż się zrozumieli. - Miło było, do widzenia.- Powiedziała jeszcze i nie czekając na odpowiedź złapała Camerona za rękę i szybko udała się w kierunku drzwi, bo jeszcze kelner zmieniłby zdanie.