23.09.2025, 08:54 ✶
Sposób w jaki brzmiała, w jaki układała słowa sprawnie przemieszczając się pomiędzy pułapkami in potentia sprawiał mu niemałą przyjemność, o ile można nazwać przyjemnością przypadkowo rozpoczętą konwersację na targu. Zwykle jednak rozmawianie z kimś zabezpieczało go przed rozmawianiem z innymi osobami, które w szczątkach dobrego wychowania, nie zamierzały wchodzić w słowo. Warto więc było mieć tę kotwicę, czy - jak w tym przypadku - piękny statek, by wymigiwać się od kontaktów społecznych z ludźmi z któymi spędzony czas nie byłby już tak przyjemny.
- Strach zawsze skłania ludzi ku religii. Jest to wpisane w biochemię mózgu, w przeciwieństwie do mugoli jednak mamy tę przewagę, że bogowie są prawdziwi, a ich aktywność w ostatnich czasach... - mała przepowiednie w trakcie Lammas, coś, ewidentnie coś wydarzyło się też podczas Lithy... - Proszę się jednak w wolnej chwili, w miarę możliwości przyjrzeć splotowi. Aż iskrzy. - zasugerował, skupiając się następnie li tylko na twarzyczce niewielkiej straganiarki.
Czy był ciekaw jej opowieści? Trudno mu było w pierwszej chwili rozsądzić, choć oczywiście nie dał tego po sobie poznać. Bilans zysków i strat szybko skłonił się jednak ku temu pierwszemu. Późniejsze pojawienie się w domostwie, późniejsze spotkanie z rodzicami to jedno. Drugie to wchłonięcie kolejnej bolączki maluczkich. Poparcia społecznego nie zdobywało się ogniem, a obietnicą. Nie zawsze spełnioną, właściwie to bardzo rzadko spełnioną. Nadzieja miała większą moc niż pełny brzuch.
- Powiedz nam proszę. Czym bowiem jest Mabon, jeśli nie wdzięcznością za to co mamy, za to co ocalone, co pozostałe. A coś mi w Twoim głosie sugeruje, że nie chcesz nas na karmić pustą bajeczką, a czymś, co jest prawdziwe i Twoje... - uśmiechał się, był przyjazny, ale stalowe oczy zdawały się świdrować dziewczynę, mówiąc jej, że jeśli ona skłamie, to będzie wiedział. Autentyczne historie, te które tłum myślał, że kocha, nie były zwykle aż tak atrakcyjne. Do tego potrzeba było sznytu kreatywności. Ale ta surowa glina wydarzeń musiała być podstawą. Prorok od czasu spalonej kulał, pamflety potrzebowały mięsa.
Mów dziewcze, powiedz mi coż mój asystent znajdzie jutro na biurku.
Czekał na opowieść jak sęp na padlinę. Uśmiechnięty sęp.
- Strach zawsze skłania ludzi ku religii. Jest to wpisane w biochemię mózgu, w przeciwieństwie do mugoli jednak mamy tę przewagę, że bogowie są prawdziwi, a ich aktywność w ostatnich czasach... - mała przepowiednie w trakcie Lammas, coś, ewidentnie coś wydarzyło się też podczas Lithy... - Proszę się jednak w wolnej chwili, w miarę możliwości przyjrzeć splotowi. Aż iskrzy. - zasugerował, skupiając się następnie li tylko na twarzyczce niewielkiej straganiarki.
Czy był ciekaw jej opowieści? Trudno mu było w pierwszej chwili rozsądzić, choć oczywiście nie dał tego po sobie poznać. Bilans zysków i strat szybko skłonił się jednak ku temu pierwszemu. Późniejsze pojawienie się w domostwie, późniejsze spotkanie z rodzicami to jedno. Drugie to wchłonięcie kolejnej bolączki maluczkich. Poparcia społecznego nie zdobywało się ogniem, a obietnicą. Nie zawsze spełnioną, właściwie to bardzo rzadko spełnioną. Nadzieja miała większą moc niż pełny brzuch.
- Powiedz nam proszę. Czym bowiem jest Mabon, jeśli nie wdzięcznością za to co mamy, za to co ocalone, co pozostałe. A coś mi w Twoim głosie sugeruje, że nie chcesz nas na karmić pustą bajeczką, a czymś, co jest prawdziwe i Twoje... - uśmiechał się, był przyjazny, ale stalowe oczy zdawały się świdrować dziewczynę, mówiąc jej, że jeśli ona skłamie, to będzie wiedział. Autentyczne historie, te które tłum myślał, że kocha, nie były zwykle aż tak atrakcyjne. Do tego potrzeba było sznytu kreatywności. Ale ta surowa glina wydarzeń musiała być podstawą. Prorok od czasu spalonej kulał, pamflety potrzebowały mięsa.
Mów dziewcze, powiedz mi coż mój asystent znajdzie jutro na biurku.
Czekał na opowieść jak sęp na padlinę. Uśmiechnięty sęp.