26.09.2025, 07:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.09.2025, 08:51 przez Anthony Shafiq.)
Przegrywał.
Przegrywał szybciej niż mógłby założyć, że będzie przegrywał. Jonathan zachowywał się bezwstydnie (nie żeby go to dziwiło!) w miejscu w którym to fakt – byli otoczeni przez mugoli – ale ktoś mógł przecież w tym turystycznym garncu znać francuski, ktoś mógł przejść obok, usłyszeć, wyciągnąć oczywiste wnioski…
Obejrzał się na salę, szybko analizujący sytuację rzutem oka. Para podróżujących turystów, przyjaciele na wyprawie. Nic dziwnego. Nic ściągającego wzrok. Odetchnął, ale napięcie które się w nim pojawiło, nie chciało tak łatwo odpuścić. Właściwie… było w nim przecież cały czas, po prostu na moment przyszło mu o nim zapomnieć.
– Brzmi bardzo znajomo. Jak sytuacja, w której ktoś, kto zaniepokoił się Twoim brakiem w biurze, ktoś, kto myślał, że niedoszacował zagrożenia i znajdzie Cię pozbawionego krwi w wampirzej postaci… Brzmi jak sytuacja, w której ktoś potem ostentacyjnie przedstawił się młodszej wersji Ciebie, jako selwynowski mąż, a potem zabrał na sentymentalną podróż do wesołego miasteczka. – Nie pił przez moment. Z zastanowieniem obracał swoje naczynie, znajdując w tym geście odrobinę skupienia. To było takie głupiutkie, to sierpniowe zdarzenie, ale jednak Morpheus wyrzekł swe proroctwo, a miał to do siebie, że nigdy się nie mylił.
– Czy gdyby nie zagrożenie które tak nękało Cię w sierpniu… Czy kiedykolwiek bylibyśmy tutaj, po kilku kluczowych zwierzeniach dających zupełnie nową perspektywę na lekko zaśniedziałą politurę naszej relacji? – dopiero teraz opuszki chwyciły kant, a wargi sięgnęły brzegu po słodki alkoholowy ulepek. –Może powinienem – tej wyliniałej pijawce – Twojej francuskiej przygodzie wysłać jakiś prezent w ramach podziękowań? – Uroczą wiązankę zdechłych szczurów związanych z ogonami? Nawet nie zauważył, że twarz zmieniła swój układ, grymasem zdradzając nastrój myśli, a głos nabrał charakterystycznego napięcia, gdy wspominał swoich przeciwników… nie tylko na polu zawodowym.
Może powinni już pójść na górę? Może powinien przyznać się do swojej przegranej... Z drugiej strony, nie chciał tego robić. Było mu mimo wszystko miło tutaj, otoczony ludźmi, a jednak w tak prywatnej rozmowie. Sięgnął po karty, żeby żeby się wyciszyć i zaczął je tasować.
– Czas więc na nową wróżbę, gdy stara już się zrealizowała. – oznajmił z przekonaniem, gdy zazdrość panoszyła się zbyt ostentacyjnie, w jego zmiękczonej alkoholem głowie.
Przegrywał szybciej niż mógłby założyć, że będzie przegrywał. Jonathan zachowywał się bezwstydnie (nie żeby go to dziwiło!) w miejscu w którym to fakt – byli otoczeni przez mugoli – ale ktoś mógł przecież w tym turystycznym garncu znać francuski, ktoś mógł przejść obok, usłyszeć, wyciągnąć oczywiste wnioski…
Obejrzał się na salę, szybko analizujący sytuację rzutem oka. Para podróżujących turystów, przyjaciele na wyprawie. Nic dziwnego. Nic ściągającego wzrok. Odetchnął, ale napięcie które się w nim pojawiło, nie chciało tak łatwo odpuścić. Właściwie… było w nim przecież cały czas, po prostu na moment przyszło mu o nim zapomnieć.
– Brzmi bardzo znajomo. Jak sytuacja, w której ktoś, kto zaniepokoił się Twoim brakiem w biurze, ktoś, kto myślał, że niedoszacował zagrożenia i znajdzie Cię pozbawionego krwi w wampirzej postaci… Brzmi jak sytuacja, w której ktoś potem ostentacyjnie przedstawił się młodszej wersji Ciebie, jako selwynowski mąż, a potem zabrał na sentymentalną podróż do wesołego miasteczka. – Nie pił przez moment. Z zastanowieniem obracał swoje naczynie, znajdując w tym geście odrobinę skupienia. To było takie głupiutkie, to sierpniowe zdarzenie, ale jednak Morpheus wyrzekł swe proroctwo, a miał to do siebie, że nigdy się nie mylił.
– Czy gdyby nie zagrożenie które tak nękało Cię w sierpniu… Czy kiedykolwiek bylibyśmy tutaj, po kilku kluczowych zwierzeniach dających zupełnie nową perspektywę na lekko zaśniedziałą politurę naszej relacji? – dopiero teraz opuszki chwyciły kant, a wargi sięgnęły brzegu po słodki alkoholowy ulepek. –Może powinienem – tej wyliniałej pijawce – Twojej francuskiej przygodzie wysłać jakiś prezent w ramach podziękowań? – Uroczą wiązankę zdechłych szczurów związanych z ogonami? Nawet nie zauważył, że twarz zmieniła swój układ, grymasem zdradzając nastrój myśli, a głos nabrał charakterystycznego napięcia, gdy wspominał swoich przeciwników… nie tylko na polu zawodowym.
Może powinni już pójść na górę? Może powinien przyznać się do swojej przegranej... Z drugiej strony, nie chciał tego robić. Było mu mimo wszystko miło tutaj, otoczony ludźmi, a jednak w tak prywatnej rozmowie. Sięgnął po karty, żeby żeby się wyciszyć i zaczął je tasować.
– Czas więc na nową wróżbę, gdy stara już się zrealizowała. – oznajmił z przekonaniem, gdy zazdrość panoszyła się zbyt ostentacyjnie, w jego zmiękczonej alkoholem głowie.