26.09.2025, 19:50 ✶
Icarus westchnął ciężko i zdjął z siebie lepiącą się od farby koszulę. Starał się nie patrzeć na Monę, gdy to robił, co być może było pruderyjne, ale i tak było niezręcznie. To wszystko nie tak miało wyglądać. Zresztą na co on liczył przed Spaloną Nocą? Że uda mu się znowu zejść z Mo? Nie zasługiwał na nią i zdawał sobie z tego sprawę. Towarzyszyło mu uczucie wstydu. Ten głupi tatuaż, który wyciągnął go z opresji znowu odsłonił się światu, tak samo, jak klatka piersiowa samego Icarusa. Szczupła, lecz niespecjalnie umięśniona sylwetka. Normalnie pewnie by zadał sobie pytanie, czy Mona uważała go za atrakcyjnego. Teraz jednak jakiś napastliwy głos w jego głowie krzyczał, że nie było w nim nic pociągającego. Nic ładnego. Tylko ślady po upokorzeniu, jakie go spotkało.
Przysiadł na krześle, nie chcąc zabrudzić kanapy ani foteli. Głupio mu było jakkolwiek odnosić się do słów o pruderii, bo chyba rzeczywiście nagle się taki stał. Było coś nieodpowiedniego w jakimkolwiek romansowaniu w Spaloną Noc. Szczególnie, kiedy cały świat dobitnie przekonał Icarusa, że jego życie tak naprawdę nie miało żadnej wartości. Że wszystko można ot tak rozbić. Dobre chwile były ulotne, a złe miały trwać jeszcze przez długi czas.
Zaczął zmywać farbę za pomocą zmoczonej w eliksirze szmatki. Przezroczysta, przypominająca wodę mikstura o silnym ziołowym zapachu niemal gryzła jego skórę. Jednak działała, to było najważniejsze. Rozwodnione czerwonawe strugi spływały po jego piersi aż je zmył albo dotknęły krawędzi spodni i wchłonęły się w materiał. Je już się łatwo dało zmyć, a nawet potem sprać z ubrań.
— Powiedz mi teraz, co się stało w twojej kuchni. Na pewno nikt cię nie zaatakował? — zapytał, spoglądając wreszcie na Monę. Wyglądała na wciąż lekko roztrzęsioną. Serce Icarusa łamało się, gdy widział ją w takim stanie. — Jeśli ktoś cię skrzywdził... nie cofnę się. Zabiję skurwysyna.
Nie brzmiał tak groźnie, jak powinny brzmieć te słowa. Jego ton nie był warczący, wściekły, lecz... osłabiony. Zmęczony. Mówił jednak poważnie, całkowicie szczerze i bez przesadzania. Zabiłby tego człowieka. Zapewne nie własnymi rękami, pewnie pomógłby mu ktoś z Oka. Ktoś, kto wisiał mu przysługę. Zatłukliby wtedy tego drania po mugolsku. Najlepiej jakimś tępym narzędziem.
— Spojrzysz, czy mam jeszcze coś na szyi? — odchylił głowę lekko do tyłu. Już nie widział nic u siebie na klatce piersiowej i ramionach. Ale naturalnie jego wzrok wszędzie nie sięgał.