27.09.2025, 16:37 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.09.2025, 16:45 przez Anthony Shafiq.)
Jonathan mówił.
Anthony słuchał.
To nawet nie była kwestia ich podstołowej zabawy, to nie była kwestia niezaspokojonego pragnienia zawłaszczania dla siebie jego ciała. To było coś innego. Miękkiego jak koc wspomniany w tym długim, ciepłym wywodzie.
– Błagam Cię, popraw ten akcent bo boli mnie bardziej niż rama łóżka wbijająca się w plecy dwa wieczory temu! – zaśmiał się pozornie lekko, czując stanowczo zbyt wiele. Ciepła. Niedowierzania. Miękkości. Czy gdyby wstał, to w ogóle byłby w stanie dojść o własnych siłach do pokoju? Czy rozlałby się bezładnie jak miód po podłodze, roztopiony blaskiem bijącym od Jonathana. Szczęśliwego, uśmiechniętego Jonathana.
Gdy tylko jego przyjaciel przestał tasować, wyciągnął rękę ku kartom.
– Rozłóż je w wachlarz. Nasze wróżby z okolic Mabon się zdezaktualizowały. Potrzebujemy nowego oddechu mistycyzmu na naszych karkach. – próbował, oczywiście próbował rozluźnić atmosferę. Nie myśleć o wszystkich ofertach, które kładł przed nim ten, który doskonale wiedział jak zadbać o uśmiech na bladym obliczu. Sen. Może to wszystko mu się tylko śniło? Może świstoklik sprawił, że zapadł w śpiączkę i jego umysł chociaż raz zamiast koszmaru, dał mu długi, pełny, wielowarstwowy sen z którego nigdy, przenigdy nie chciałby się obudzić?
I gdy tylko Selwyn rozłożył przed nim zakryte opcje, Anthony ufnie sięgnął. Ostatecznie nie znał ni małych ni wielkich arkanów na pamięć. Może gdyby znał, nie proponowałby takiej zabawy...
Zmrużył oczy. Nie do końca lubił tę kartę, o czym wiedział z różnych sesji wróżbiarskich, które miał przez lata ze swoją anam carą. Ta karta oznaczała brak kontroli. A on nie lubił braku kontroli. Z drugiej strony, czy mogło być gorzej?
– Woda ogień, moje i Somni żywioły. Dłonie i koło, sprawy będą się toczyć, lecz czy będzie się miało na nie wpływ? Koziorożec, byk, ale co tu robi Jowisz? – zamyślił się. Okultyzm nie był dla żadnego oczytanego maga większym problemem, ale z oczywistych powodów nie był wróżbitą. Miał od tego geniusza z trzecim okiem, Pana Czasu widzącego wprzód i mogącego cofać się do woli. Zaraz potem rozluźnił brwi i przestał się zastanawiać. Ten omen i tak nie miał większego znaczenia.
– Już wiem! To samochód, który kupują Jasperowi na jego najbliższe urodziny. Znak, że powinienem poprosić Thomasa, aby zabezpieczył go kilkoma runami. Tajemnica rozwiązana. – Dopił grzanego wina, nie chcąc pozostawiać wątpliwości, że poddaje tę walkę walkowerem. Te wszystkie słodkie słowa... mogłyby być szeptane w zupełnie innych okolicznościach. Bardziej poziomych.
Anthony słuchał.
To nawet nie była kwestia ich podstołowej zabawy, to nie była kwestia niezaspokojonego pragnienia zawłaszczania dla siebie jego ciała. To było coś innego. Miękkiego jak koc wspomniany w tym długim, ciepłym wywodzie.
– Błagam Cię, popraw ten akcent bo boli mnie bardziej niż rama łóżka wbijająca się w plecy dwa wieczory temu! – zaśmiał się pozornie lekko, czując stanowczo zbyt wiele. Ciepła. Niedowierzania. Miękkości. Czy gdyby wstał, to w ogóle byłby w stanie dojść o własnych siłach do pokoju? Czy rozlałby się bezładnie jak miód po podłodze, roztopiony blaskiem bijącym od Jonathana. Szczęśliwego, uśmiechniętego Jonathana.
Gdy tylko jego przyjaciel przestał tasować, wyciągnął rękę ku kartom.
– Rozłóż je w wachlarz. Nasze wróżby z okolic Mabon się zdezaktualizowały. Potrzebujemy nowego oddechu mistycyzmu na naszych karkach. – próbował, oczywiście próbował rozluźnić atmosferę. Nie myśleć o wszystkich ofertach, które kładł przed nim ten, który doskonale wiedział jak zadbać o uśmiech na bladym obliczu. Sen. Może to wszystko mu się tylko śniło? Może świstoklik sprawił, że zapadł w śpiączkę i jego umysł chociaż raz zamiast koszmaru, dał mu długi, pełny, wielowarstwowy sen z którego nigdy, przenigdy nie chciałby się obudzić?
I gdy tylko Selwyn rozłożył przed nim zakryte opcje, Anthony ufnie sięgnął. Ostatecznie nie znał ni małych ni wielkich arkanów na pamięć. Może gdyby znał, nie proponowałby takiej zabawy...
Rzut Tarot 1d78 - 11
Koło fortuny
Koło fortuny
Zmrużył oczy. Nie do końca lubił tę kartę, o czym wiedział z różnych sesji wróżbiarskich, które miał przez lata ze swoją anam carą. Ta karta oznaczała brak kontroli. A on nie lubił braku kontroli. Z drugiej strony, czy mogło być gorzej?
– Woda ogień, moje i Somni żywioły. Dłonie i koło, sprawy będą się toczyć, lecz czy będzie się miało na nie wpływ? Koziorożec, byk, ale co tu robi Jowisz? – zamyślił się. Okultyzm nie był dla żadnego oczytanego maga większym problemem, ale z oczywistych powodów nie był wróżbitą. Miał od tego geniusza z trzecim okiem, Pana Czasu widzącego wprzód i mogącego cofać się do woli. Zaraz potem rozluźnił brwi i przestał się zastanawiać. Ten omen i tak nie miał większego znaczenia.
– Już wiem! To samochód, który kupują Jasperowi na jego najbliższe urodziny. Znak, że powinienem poprosić Thomasa, aby zabezpieczył go kilkoma runami. Tajemnica rozwiązana. – Dopił grzanego wina, nie chcąc pozostawiać wątpliwości, że poddaje tę walkę walkowerem. Te wszystkie słodkie słowa... mogłyby być szeptane w zupełnie innych okolicznościach. Bardziej poziomych.