[15.09.1972] I tylko przyjdź

Spojrzał na nią kątem oka, bo wciąż pochylał głowę nad brunatną plamą, nie ruszywszy się nawet o milimetr. W oczach też, kryło się jakieś domniemanie szaleństwa, ale nie było to przesadnie dziwne bo Leviathan patrzył na nią w ten sposób bardzo często i spodziewał się, że inni też to robili.

Nie obchodziło go, że był to kawałek czyjegoś życia. Znajdowało się na podłodze jej domku i jeśli martwiła o znieważanie kogokolwiek i czegokolwiek, to może powinna się nad tym zastanowić nieco wcześniej, a nie dopiero teraz. Przez ostatnie sześć dni wsiąkania w drewno, to cudze życie i domniemana śmierć mogły się wystarczająco obrazić na to, jak były traktowane.
- No tak, bo dotychczasowe leżenie tej kałuży tutaj to nikogo nie obrażało, tak? - zapytał z pewną kąśliwością, bo jego zdaniem wystarczało się zastanowić dwa razy. Ale może w tym leżał pies pogrzebany, że o tym wcześniej nie myślała przesadnie intensywnie. - No ale dobrze, nie chcesz bańki mydlanej więc czego ode mnie oczekujesz? Mam ci wyczarować szczotkę, żebyś mogła tę podłogę wyszorować? - zapytał głucho, bo ciężko w jego głowie było się dopatrzyć jakichkolwiek emocji. Starał się ją zrozumieć, oczywiście, ale ani nie miał się z czego aktualnie złościć ani też cieszyć. Pozostawało jakieś leniwe zdziwienie. - Poduszkę też, żeby cię od klękania kolana nie bolały? Wiadro z wodą ci nalać? Mydło kupić? Skrzata zapewnić, żeby zrobił to za ciebie? - ostatnia opcja była niezwykle łaskawa jego zdaniem, bo skrzat to był od tego, żeby zajmować się domem swojego pana, a nie biegać po krewnych, zapomnianych czy nie.