[Jesień 72, 10-11.09 Julián & Anthony, Apartament Shafiq'a]

— Fakt — odpowiedział, mimo że powody, dla których oboje nie spali, ograniczały się do wydarzeń sprzed kilku dni. W innych okolicznościach z pewnością nie tak ponurych jak te, które miały miejsce podczas Spalonej Nocy, katalog byłby znacznie obfitszy.

Na jego uprzejme słowa Bletchley miał ochotę fuknąć. Był świadom do czego piła jego własna duma — do zbroi, którą zakładał za każdym razem, gdy w grę wchodziła jego przeszłość i status krwi. Kiedyś… kiedyś nawet próbował zidentyfikować, a nawet skatalogować problem, jaki miał wobec osób takich jak Anthony Shafiq. Rzecz w tym, że wszystkie wymówki oraz usprawiedliwienia, które dotychczas brał pod uwagę, prysły w chwili, gdy zapukał do jego drzwi.

I jeszcze ten durny szlafrok! Aurorzy nie zarabiali źle, ale materiał musiał kosztować krocie. Julian spojrzał na odzież jeszcze raz, wciągnął powietrze i poczuł, że wszystkie jego wyuczone reakcje, irytacja, zbroja zniknęły, pozostawiając tylko zwykłego człowieka, który nie wiedział, jak odebrać taką niespodziewaną szczodrość. Szczodrość, która w zasadzie wydawała się szczodrością wyłącznie przez jego własne uprzedzenia.

Następnie tym razem to on wysłuchał go uważnie — swojego partnera, towarzysza niedoli — który rozsiadł się na kuchennym stołku z manierą godną cesarza. W świetle lampy twarz Anthony’ego wydawała się jeszcze bardziej dostojniejsza, mimo zmęczenia, smutku pod postacią podszytej kruchości mężczyzny. Julek nie mógł pojąć, że w tych cesarskich rysach mieściły się zwyczajne troski, władza nad światem mogła się rozbijać o tak proste sprawy jak brat, przyjaciółka czy zawiedzione nadzieje.
— Brzmi chujowo — rzucił, bo nie miał ani siły, ani środków, aby ulżyć mu bardziej. Sprawy, które Shafiq niósł w sercu, pozostawały dla niego nietykalne. Mógł co najwyżej go wysłuchać, być obecny. Toteż postanowił to zrobić.

Nałożył sobie porcję, usiadł wygodniej i tym prostym gestem zaznaczył, że nigdzie się stąd nie ruszał. Ta noc będzie należeć do nich. Następnie wypowiedział słowa, jakie pierwsze wpadły mu do letargicznej głowy: — Jeśli chcesz coś rozwiązać, musisz zacząć od tego nad czym jeszcze masz kontrolę. Brat, przyjaciółka, ktoś, z kim się pokłóciłeś… to nie są zamknięte tematy, póki oddychacie. A awans? Papier. Spalona Noc minie — uniósł lekko brew. — Znam ludzi, którzy z dużo gorszych zgliszczy wychodzili z przyzwoitym garniturem i jeszcze gorszym poczuciem humoru — na koniec odwrócił się w stronę Anthony’ego, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. — O co żeś się tak pokłócił?