20.02.2023, 23:31 ✶
Daisy uśmiechała się do brata całkiem ładnie, gdy mówił. O ile sama nie chciała się bezpośrednio angażować w opowiadanie się po którejkolwiek stronie barykady, to tak prywatnie miała nadzieję, że Śmierciożercy razem ze swoim Czarnym Panem jak najszybciej zostaną pokonani. I nie chodziło wcale o to, że była jakimś wielkim miłośnikiem mugoli lub mugolaków. Nie chciała być, po prostu, sama poniżana przez jakichś podejrzanych czarodziei, którzy mentalnie ciągle siedzieli jeszcze we wczesnym średniowieczu. Przynajmniej w jej oczach.
- Teleportacja łączna. O, to doskonały pomysł – zgodziła się z nim. Sama nie opanowała jeszcze tej sztuki, ale teraz, gdy zaczęła o tym myśleć, to wydało jej się całkiem dobrym pomysłem.
Wzruszyła beztrosko ramionami. Zazwyczaj to ona robiła zdjęcia, ale teraz była całkiem ciekawa jak pójdzie bratu. Po pierwsze dlatego, że bądź co bądź był JEJ bratem a skoro ona miała talent do robienia zdjęć to on również powinien mieć talent do robienia zdjęć. Po drugie, bo jakoś tak wydawało jej się, że wykonane przez niego zdjęcia mogą pokazać trochę inną perspektywę niż jej własna. No i najważniejsze: ciekawiło ją ile z jej wskazówek wykorzysta.
- Nie, misia nie. Potem zawsze sobie ktoś przypomina, że nie było misia. Lepiej jak dopiszemy coś o „na wpół spalonym misiu” czy „stopionym siodełku dziecięcego rowerka” i, że w mroku nocy było to widać – zasugerowała. Potem zawsze można było wytłumaczyć, że tak naprawdę to były tylko cienie, tak to wyglądało w nocy, a w ogóle to dzieci przecież mają zabawki, skąd mogli wiedzieć, że ten jeździł tylko na hulajnodze?
Odsunęła się od Darcy’ego. Jej oczy zrobiły się nieco bardziej wyczulone na otaczającą ich rzeczywistość. Nie miała jeszcze pomysłu, jak właściwie zareaguje, gdy zwróci na nich uwagę jakiś brygadzista, ale wiedziała że zareagować będzie musiała. Inna sprawa, że Daisy rzadko przejmowała się takimi sprawami zawczasu. Działała odruchowo, plotąc co jej ślina przyniesie na język.
I tym razem poszła na żywioł.
- Zbrodni? – zapytała z przejęciem, podchodząc do członka brygady uderzeniowej. Darcy ze swoim machaniem, musiał jeszcze chwilę poczekać. – Przecież słyszałam tylko co, że nikt tutaj nie zginął. Proszę mi teraz nie mówić, że coś się stało Michaelowi! – Zamrugała szybko, mając nadzieję, że jej przerażenie było wystarczająco przekonujące, by człowiek, do którego zagadywała uznał, że musiała znać Michaela.
- Z Michaelem i jego synem wszystko jest w porządku – odpowiedział zagadany i Daisy poczuła, że jest w domu.
- Och, to cudownie. Kiedy dowiedziałam się o pożarze… -prawie się zająknęła z przejęcia. – Jak to możliwe, że spalił mu się dom? Przecież zrobił w nim remont zaledwie przed kilkoma miesiącami.
Młoda dziennikarka wiedziała jedno: im więcej takich informacji wykorzystywała w rozmowie, tym bardziej przekonująco brzmiała. Trochę głupio, że nie wiedziała jak nazywał się dzieciak Michaela, ale reszta informacji, które przekazała im wiedźma, były na tyle przekonujące, że właściwie mogła posługiwać się nimi tak, jakby naprawdę znała rodzinę ofiary ataku śmierciożerców.
- Dzisiejszej nocy nieznani sprawcy podpalili dom Michaela – wyjaśnił ciszej brygadzista. - Ze względu na dobro ofiar i ich krewnych nie ujawniamy szczegółów śledztwa. Sytuacja jest pod pełną kontrolą Ministerstwa Magii i nie ma powodów do paniki – powiedział właściwie dokładnie to samo, co kilka minut wcześniej Darcy i Daisy prawie się roześmiała. – Ale mogę ci powiedzieć po cichu, że i on, i jego syn są cali i bezpieczni. Uratował ich Nicolas Figg. Jemu również nic się nie stało.
- Och, to cudownie. Dziękuję – zagruchała w odpowiedzi. – Dziękuję za informacje. Nie będę dłużej przeszkadzać. Kamień z serca! – Przytknęła rękę do twarzy, jakby wycierała nieistniejące łzy.
A potem odwróciła się i czym prędzej pobiegła do Darcy’ego.
- Teraz mamy już wszystkie informacje – odpowiedziała, przy okazji szepcząc mu na ucho słowa o tym, jak miał na imię ratujący. Może nie mieli tego umieścić w gazecie, ale takie rzeczy dobrze było wiedzieć, prawda?
- Teleportacja łączna. O, to doskonały pomysł – zgodziła się z nim. Sama nie opanowała jeszcze tej sztuki, ale teraz, gdy zaczęła o tym myśleć, to wydało jej się całkiem dobrym pomysłem.
Wzruszyła beztrosko ramionami. Zazwyczaj to ona robiła zdjęcia, ale teraz była całkiem ciekawa jak pójdzie bratu. Po pierwsze dlatego, że bądź co bądź był JEJ bratem a skoro ona miała talent do robienia zdjęć to on również powinien mieć talent do robienia zdjęć. Po drugie, bo jakoś tak wydawało jej się, że wykonane przez niego zdjęcia mogą pokazać trochę inną perspektywę niż jej własna. No i najważniejsze: ciekawiło ją ile z jej wskazówek wykorzysta.
- Nie, misia nie. Potem zawsze sobie ktoś przypomina, że nie było misia. Lepiej jak dopiszemy coś o „na wpół spalonym misiu” czy „stopionym siodełku dziecięcego rowerka” i, że w mroku nocy było to widać – zasugerowała. Potem zawsze można było wytłumaczyć, że tak naprawdę to były tylko cienie, tak to wyglądało w nocy, a w ogóle to dzieci przecież mają zabawki, skąd mogli wiedzieć, że ten jeździł tylko na hulajnodze?
Odsunęła się od Darcy’ego. Jej oczy zrobiły się nieco bardziej wyczulone na otaczającą ich rzeczywistość. Nie miała jeszcze pomysłu, jak właściwie zareaguje, gdy zwróci na nich uwagę jakiś brygadzista, ale wiedziała że zareagować będzie musiała. Inna sprawa, że Daisy rzadko przejmowała się takimi sprawami zawczasu. Działała odruchowo, plotąc co jej ślina przyniesie na język.
I tym razem poszła na żywioł.
- Zbrodni? – zapytała z przejęciem, podchodząc do członka brygady uderzeniowej. Darcy ze swoim machaniem, musiał jeszcze chwilę poczekać. – Przecież słyszałam tylko co, że nikt tutaj nie zginął. Proszę mi teraz nie mówić, że coś się stało Michaelowi! – Zamrugała szybko, mając nadzieję, że jej przerażenie było wystarczająco przekonujące, by człowiek, do którego zagadywała uznał, że musiała znać Michaela.
- Z Michaelem i jego synem wszystko jest w porządku – odpowiedział zagadany i Daisy poczuła, że jest w domu.
- Och, to cudownie. Kiedy dowiedziałam się o pożarze… -prawie się zająknęła z przejęcia. – Jak to możliwe, że spalił mu się dom? Przecież zrobił w nim remont zaledwie przed kilkoma miesiącami.
Młoda dziennikarka wiedziała jedno: im więcej takich informacji wykorzystywała w rozmowie, tym bardziej przekonująco brzmiała. Trochę głupio, że nie wiedziała jak nazywał się dzieciak Michaela, ale reszta informacji, które przekazała im wiedźma, były na tyle przekonujące, że właściwie mogła posługiwać się nimi tak, jakby naprawdę znała rodzinę ofiary ataku śmierciożerców.
- Dzisiejszej nocy nieznani sprawcy podpalili dom Michaela – wyjaśnił ciszej brygadzista. - Ze względu na dobro ofiar i ich krewnych nie ujawniamy szczegółów śledztwa. Sytuacja jest pod pełną kontrolą Ministerstwa Magii i nie ma powodów do paniki – powiedział właściwie dokładnie to samo, co kilka minut wcześniej Darcy i Daisy prawie się roześmiała. – Ale mogę ci powiedzieć po cichu, że i on, i jego syn są cali i bezpieczni. Uratował ich Nicolas Figg. Jemu również nic się nie stało.
- Och, to cudownie. Dziękuję – zagruchała w odpowiedzi. – Dziękuję za informacje. Nie będę dłużej przeszkadzać. Kamień z serca! – Przytknęła rękę do twarzy, jakby wycierała nieistniejące łzy.
A potem odwróciła się i czym prędzej pobiegła do Darcy’ego.
- Teraz mamy już wszystkie informacje – odpowiedziała, przy okazji szepcząc mu na ucho słowa o tym, jak miał na imię ratujący. Może nie mieli tego umieścić w gazecie, ale takie rzeczy dobrze było wiedzieć, prawda?
Koniec sesji