04.10.2025, 22:56 ✶
Chociaż nie mógł o tym wiedzieć, Jonathan przyjął inną, znacznie swobodniejszą taktykę udawania, że nic ich nie łączy, niż Anthony. Oczywiście, potrzebował chwili by przypomnieć sobie, że przecież ten sam kontakt fizyczny i uśmiech, które okazywał Tony'emu zawsze nie staną się nagle szalenie podejrzane, ale gdy już to sobie uporządkował… Chyba było dobrze. Na całe szczęście był doskonałym aktorem i nie musiał obawiać się, że jego twarz zdradzi nieco za dużo emocji, gdy poczuł shafiqowe kolano obok swojego.
– Oh Anthony najwyraźniej skrywał pewne talenty w zakresie komunikacji radiowej, którymi nie chwalił się nawet swoim przyjaciołom – Jonathan uśmiechnął się upijając nieco swojej herbaty. Policzki miał zaczerwienione od rozgrzewającego napoju, ale nawet nie pomyślał aby zdjąć magiczny sweter. – I tak, rzeczywiście wasza pomoc była nieoceniona. Za naszych Amerykańskich towarzyszy. – Tu uniósł kubek z parującym naparem, próbując nie myśleć o tym, że czasy sytuacją zmusiły go do wznoszenia toastu na rzecz Amerykanów, a gdy Anthony odszedł Selwyn uraczył Jankesów kolejnym uśmiechem. – Proszę mu wybaczyć. Ciężko przeżywa myśl, że jego żona zamartwia się o niego. Straszny z niego romantyk, chociaż nie wygląda. Na przykład na ich ślubie…
Anthony jednak nie powrócił do ich stolika, pozostawiając Jonathana samego na pastwę Amerykanów. Selwyn jednak dzielnie kontynuował, tak naprawdę to całkiem przyjemną, rozmowę powstrzymując się od ciągłego zerkania w stronę drugiego czarodzieja.
A potem usłyszał muzykę i na chwilę zapomniał o wszystkim poza otoczoną dźwiękami postacią mężczyzny. Nie miał pojęcia, czy serce ocieplała mu obecnie melodia, czy może były to jednak narastające w nim uczucia wobec Tony'ego. Ciałem dalej siedział przy stoliku, czasem odpowiadając na jakąś uwagę swoich rozmówców, ale duchem… Duchem był daleko. Duchem był tam gdzie zabrała go tkana przez smukłe palce muzyka do miejsca w którym wciąż leżał w objęciach pianisty, a otaczały ich wszystkie chwile ich życia, które prowadziły do tego momentu.
I nawet gdyby ktoś wpadł teraz do sali i wykrzyknął, że z pomocy nici, będą musieli siedzieć tutaj jeszcze tydzień, a ich ciężka praca poszła na marne Jonathan nie czułby, że był to dzień zmarnowany skoro dzięki niemu dane było mu teraz przyglądać się Anthony'emu grającemu na starym pianinie.
– Oh Anthony najwyraźniej skrywał pewne talenty w zakresie komunikacji radiowej, którymi nie chwalił się nawet swoim przyjaciołom – Jonathan uśmiechnął się upijając nieco swojej herbaty. Policzki miał zaczerwienione od rozgrzewającego napoju, ale nawet nie pomyślał aby zdjąć magiczny sweter. – I tak, rzeczywiście wasza pomoc była nieoceniona. Za naszych Amerykańskich towarzyszy. – Tu uniósł kubek z parującym naparem, próbując nie myśleć o tym, że czasy sytuacją zmusiły go do wznoszenia toastu na rzecz Amerykanów, a gdy Anthony odszedł Selwyn uraczył Jankesów kolejnym uśmiechem. – Proszę mu wybaczyć. Ciężko przeżywa myśl, że jego żona zamartwia się o niego. Straszny z niego romantyk, chociaż nie wygląda. Na przykład na ich ślubie…
Anthony jednak nie powrócił do ich stolika, pozostawiając Jonathana samego na pastwę Amerykanów. Selwyn jednak dzielnie kontynuował, tak naprawdę to całkiem przyjemną, rozmowę powstrzymując się od ciągłego zerkania w stronę drugiego czarodzieja.
A potem usłyszał muzykę i na chwilę zapomniał o wszystkim poza otoczoną dźwiękami postacią mężczyzny. Nie miał pojęcia, czy serce ocieplała mu obecnie melodia, czy może były to jednak narastające w nim uczucia wobec Tony'ego. Ciałem dalej siedział przy stoliku, czasem odpowiadając na jakąś uwagę swoich rozmówców, ale duchem… Duchem był daleko. Duchem był tam gdzie zabrała go tkana przez smukłe palce muzyka do miejsca w którym wciąż leżał w objęciach pianisty, a otaczały ich wszystkie chwile ich życia, które prowadziły do tego momentu.
I nawet gdyby ktoś wpadł teraz do sali i wykrzyknął, że z pomocy nici, będą musieli siedzieć tutaj jeszcze tydzień, a ich ciężka praca poszła na marne Jonathan nie czułby, że był to dzień zmarnowany skoro dzięki niemu dane było mu teraz przyglądać się Anthony'emu grającemu na starym pianinie.