[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Światło wdzierało się przez firany, rozlewając się po pokoju w ciepłych, już jesiennych odcieniach. Za wypolerowaną szybą, w oddali między szczytami Snowdonii, widać było zarysy gęstych, wysokich drzew i kształty gęstych chmur rozdzieranych przez wiatr. Mógłby przysiąc, że w powietrzu dało się czuć atmosferę nadchodzącego popołudnia, choć za oknem dzień był jeszcze młody. Gdzieś tam czekało miejsce, w którym za kilka godzin miało rozegrać się coś, co (choć planowane w tak szczegółowym zakresie, że sam nigdy nie dałby rady tak tego podopinać) i tak niosło w sobie pewien rodzaj nieuchronnego drżenia.
Z każdym mijającym kwadransem miał ochotę po prostu otworzyć drzwi i zejść do ogrodu, gdzie wszystko już zapewne było gotowe, ale zasady wymagały, by poczekał.
Nie był zdenerwowany, bo przecież nie miał ku temu powodów. Przynajmniej tak to sobie powtarzał. A jednak paczka papierosów, którą rano wyjął z szuflady, znikała w zatrważającym tempie. Dym unosił się ciężko w powietrzu, snuł się ku uchylonemu oknu, rozpraszany przez podmuch wiatru znad gór poruszający firanami. Zapach tytoniu mieszał się z czystym powietrzem Snowdonii. Surowym, zimnym i dziwnie orzeźwiającym.
Zostało kilka godzin do ceremonii, lecz Greengrass nie miał nic do roboty. Już dawno zrobił wszystko, co powinien był zrobić. Nie należał do ludzi, którzy potrzebowali wiele czasu, by się przygotować. Wszystko, co wymagało od niego jakiejkolwiek formy zaangażowania w estetykę, miał zaplanowane z wyprzedzeniem. Wszystko, co należało sprawdzić, już sprawdził. Wszystko, co mogło się nie udać było poza jego kontrolą.
Przechadzał się więc po pokoju. Krok w lewo, obrót, krok w prawo. Co jakiś czas otwierał i zamykał okno, wypuszczając dym z papierosa, by po chwili zapalić następnego. Jedna czwarta paczki fajek zniknęła niemal niepostrzeżenie. Nie był zestresowany, a przynajmniej tak sobie powtarzał.
Zza drzwi pokoju słyszał odgłosy rozmów. Ktoś śmiał się cicho, postukując porcelaną, ktoś inny udzielał tej osobie ostatnich instrukcji. Czasem ktoś zapukał, pytając, czy wszystko w porządku. Wtedy Ambroise odpowiadał krótko, że tak i... ...znowu zostawał sam w ciszy, w której każdy tyk zegara wydawał się zbyt głośny.
Tak, tak. Pozostawał spokojny. Przynajmniej w teorii, w praktyce bowiem zdążył wypalić ponad pół paczki papierosów, zanim zegar dobił do szesnastej. A potem została jeszcze godzina.
Za każdym razem, gdy spoglądał na tarczę, po której leniwie przesuwały się wskazówki, upewniał się, że ma jeszcze chwilę. I jeszcze chwilę, i jeszcze chwilę, i jeszcze chwilę. Tylko kilka chwil, które dłużyły mu się niemiłosiernie.
Nie lubił spóźnień, ale jeszcze bardziej nie znosił bezczynności. Myśl, że powinien już schodzić pojawiła się w nim na długo przed odpowiednim momentem, jednak powstrzymywał się przed opuszczeniem pokoju. Nie wyszedł, choćby nawet na balkon.
Oparł się o framugę okna i zapalił kolejnego papierosa, mimo że poprzedni jeszcze żarzył się w popielniczce. Światło późnego popołudnia przesączało się przez chmury, rzucając blade pasma na krajobraz górski. Z tej wysokości widać było wąskie ścieżki wijące się w dolinach, skalne grzbiety, z których powoli spływała wieczorna mgła i kępy wrzosów, które nadal utrzymywały barwę. Nie było widać ołtarza. Może to i lepiej?
W głowie przewijały mu się obrazy z ostatnich dni. Rozmowy, przygotowania, drobiazgi, które w tamtym czasie zdawały się istotne, a teraz traciły znaczenie. Wszystko sprowadzało się do jednej godziny, do jednego miejsca. Siedemnasta. Wtedy wszystko miało nabrać kształtu.
Wyszedł do łazienki, spojrzał w lustro; blond włosy miał ułożone, zarost przystrzyżony, twarz spokojną. Nie było w niej śladu nerwowości, bo nie był zestresowany, mhm może tylko lekkie napięcie w spojrzeniu zielonych oczu.
Poprawił mankiety i spinki, przesunął palcami po krawacie. Wszystko wyglądało tak, jak powinno.
Najchętniej wyszedłby już wtedy, pół godziny wcześniej, nim jeszcze ktokolwiek zapukał do drzwi. Chciał przejść się ścieżką prowadzącą ku ogrodom za domem, stanąć w cieniu drzew i raz jeszcze zobaczyć miejsce, w którym staną, kiedy zacznie się ceremonia.
Ale zasady były jasne: miał czekać na ojca. To razem z nim miał wyjść na zewnątrz, ramię w ramię, sylwetka obok sylwetki. Nie było w tym nic symbolicznego, przynajmniej nie w jego odczuciu, ale wiedział, że dla starszego mężczyzny ten gest ma znaczenie. A więc czekał. Kiedy w końcu rozległo się pukanie, odpowiedział tylko krótkim:
- Już idę - choć w jego ustach zabrzmiało to bardziej jak no nareszcie.
Nie mógł jednak nic na to poradzić. Nuta zniecierpliwienia pojawiła się jego głosie, choć nIe bYł ZdEnERwOwANy. Zresztą. Zamiast próbować zamaskować lekkie napięcie w głosie, po prostu po raz ostatni poprawił czarny garnitur, wygładzając butelkowozieloną koszulę i poprawiając lekko ciemniejszy zielony krawat z botanicznymi wytłoczeniami. Minutę później opuścił pomieszczenie, stając przed ojcem.
Tym, który spojrzał na niego z miną zdradzającą dumę wymieszaną z czymś trudnym do nazwania. Wymienili kilka słów, raczej zdawkowych, bo żaden z nich nie należał do szczególnie rozmownych. Potem wyszli razem, przechodząc przez wąski korytarz pachnący polerowanym drewnem, a następnie schodami w dół, ku drzwiom.
Tym, za którymi czekał chłodny wiatr z gór. Mocny, rześki podmuch omiótł ich niemalże z chwilą wyjścia na zewnątrz, częściowo rozwiewając włosy mężczyzn.
W powietrzu unosił się zapach mirtu i bylicy, tych samych, które zdobiły jego własny garnitur. Mirt dla pokoju i wierności, bylica dla ochrony. Brzmiało to jak ironia, jeśli miałby głębiej się nad tym zastanowić.
Chłodny wiatr nie przyniósł jednak otrzeźwienia. Od tamtej chwili wszystko zaczęło zlewać mu się ze sobą, nabierając przedziwnego wrażenia nierealności. Średnio zapamiętał moment, gdy zbliżył się do właściwego miejsca. Wysoko na tle szarzejącego nieba majaczyły górskie szczyty, a światło zachodzącego słońca barwiło ich linie na miedziano. Dźwięk kroków na żwirze był jedynym odgłosem, jaki towarzyszył im przez pierwsze minuty drogi.
Następnie... Puf. Nim się zorientował, zobaczył tłum zgromadzonych gości. Niektóre twarze obróciły się w jego stronę, ale nie zwrócił na nie szczególnej uwagi. Wymienił kilka ostatnich słów z ojcem, ściskając Thomasa na pożegnanie i wreszcie odprowadzając go wzrokiem w kierunku krzeseł. Chwilę później sam także wykonał kilka ostatnich kroków w kierunku ołtarza.
Zatrzymał się przed kapłanem, skłonił mu się lekko, z należnym szacunkiem, nie przerywając mu jednak modlitwy , a potem odszukał wzrokiem swojego świadka i świadkową Geraldine. Uśmiechnął się lekko, kierując do nich kroki i witając ich oboje po cichu, niemal konspiracyjnym tonem, nie chcąc zakłócać atmosfery przed rozpoczęciem.
- Corio. Millie - skinął do nich głową. - Dobrze was widzieć. - Nie zamierzał dodawać nic więcej, zajmując właściwe miejsce i ostatni raz poprawiając ubrania.
Wiedział, co ma robić, gdzie ma stać, co powiedzieć. Znał planowany przebieg ceremonii ubrany w proste, przewidywalne ramy, bez miejsca na chaos. Nie drgnął zatem, gdy donośne odgłosy przecięły powietrze, odbijając się echem niczym grzmoty burzy.
Gdzieś ponad pobliski las wzbiło się w popłochu stado dzikich ptaków. Ich skrzydła zafalowały niczym czarna chmura rozmywająca się stopniowo na ciemniejącym niebie, gdy odlatywały w dal. Krzyk ptactwa rozciął powietrze, przez krótką chwilę dominując wszystko inne. Aż wreszcie powoli, niemal niepostrzeżenie zniknął wśród dźwięków, które nadeszły zaraz po nim. Z boku zgromadzenia popłynęły pierwsze tony harfy. Melodia była delikatna, a jednak brzmiała krystalicznie czysto i wyraźnie. Każda nuta niosła się z wiatrem, łącząc się z odległym szmerem strumienia.
Goście wstali niemal równocześnie. Powietrze zadrżało od nagłego poruszenia: szelestu tkanin, cichego stukotu obcasów o drewniane deski, przesunięcia krzeseł, głębokiego wdechu kilku osób w tym samym momencie. On też odetchnął głębiej. Tak głęboko jak tylko był w stanie, prostując przy tym plecy i rzucając ostatnie spojrzenie w kierunku towarzyszy.
Moment później spojrzał w dal, w kierunku ścieżki prowadzącej ku miejscu, gdzie miała pojawić się Geraldine. I wtedy, po raz pierwszy od rana, dopuścił do siebie myśl, że może... ...być może... ...czuł coś, co można byłoby nazwać napięciem. Nie niepokojem, nie strachem, tylko tą subtelną, lekko abstrakcyjną świadomością, że za kilka minut coś w jego życiu naprawdę się zmieni.