06.10.2025, 15:00 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.10.2025, 15:02 przez Cathal Shafiq.)
- Nie robię żadnych min. I myślę, że najwięcej satysfakcji czerpała z serwowania tych mikstur Jamilowi - stwierdził Cathal, chociaż pomyślał, że w gruncie rzeczy to chyba Nell po prostu miała sadystyczne skłonności. Inaczej nie dało się tego wytłumaczyć (chociaż Jamil, w przeciwieństwie do Cathala, oczywiście, faktycznie robił zabawne miny, kiedy szeroko uśmiechnięta uzdrowicielka wręczała mu te wszystkie swoje specyfiki). Podejrzewał, że czasem celowo jeśli miała do wyboru dwa eliksiry podawała ten gorzej smakujący. Albo że wykorzystywała okazję i wpychała Anwarowi na przykład paskudnie smakującą miksturę wzmacniającą jako dodatek do szkiele wzro, kiedy przychodził ze złamaną ręką, tak w ramach dania nauczki, żeby na przyszłość się nie łamał...
– Jeśli masz więcej takich mebli, potencjalnie niebezpiecznych dla mężczyzn o absolutnie normalnym wzroście i posturze… - …oczywiście w mniemaniu Cathala, bo inni ludzie niekoniecznie nazwaliby to normalnym wzrostem i posturą… - …to zrób listę, co powinno zostać zastąpione, ułożę budżet i się tym zajmę – powiedział. Czy cieszyło go zajmowanie się czymś takim? Ani trochę. Ale wykopaliska nie zawsze oznaczały fascynujące odkrycia czy nawet mozolne godziny spędzone na próbach przetłumaczenia nieznanego im systemu runicznego, zmodyfikowanego przez tutejszych mieszkańców. Czasem trzeba było zadbać właśnie o zaopatrzenie, a boląca kość ogonowa stanowiła ku temu doskonałą motywację.
– Masz rację, lepiej pozostać przy znikaniu w tajemniczych okolicznościach – zgodził się z nią, a jego myśli na moment pomknęły ku Ulyssesowi. I ku pewnemu mężczyźnie, który też znikł w tajemniczych okolicznościach.
Do diabła, przywykł do podróży i do nieznanych twarzy, ale przebywając w Anglii i nie mając w pobliżu Rookwooda, odczuwał brak przyjaciela.
– Guinevere, ja jem wszystko – stwierdził, uśmiechając się półgębkiem. Po prawdzie miała rację: słodkie nie było jego najulubieńszym smakiem. Ale Cathal lubił wszystko, co nowe. W każdym kraju kosztował lokalnych specjałów, w restauracjach za każdym razem zamawiał coś innego, i niczego nie chciał wykluczać ze swojego jadłospisu: bo zapachy, smaki, konsystencja dań pozostawały w jego pamięci i szybko powszedniały. Sięgał po chałwę i baklavę, po czekoladę i cynamonowe ciastka, po rzeczy, które mogły być dla niego za słodkie lub za słone, tylko po to, by cieszyć się tym, że było to coś nowego. – Ale zostaw ją lepiej dla Liama. Będzie tego potrzebował.
– Jeśli masz więcej takich mebli, potencjalnie niebezpiecznych dla mężczyzn o absolutnie normalnym wzroście i posturze… - …oczywiście w mniemaniu Cathala, bo inni ludzie niekoniecznie nazwaliby to normalnym wzrostem i posturą… - …to zrób listę, co powinno zostać zastąpione, ułożę budżet i się tym zajmę – powiedział. Czy cieszyło go zajmowanie się czymś takim? Ani trochę. Ale wykopaliska nie zawsze oznaczały fascynujące odkrycia czy nawet mozolne godziny spędzone na próbach przetłumaczenia nieznanego im systemu runicznego, zmodyfikowanego przez tutejszych mieszkańców. Czasem trzeba było zadbać właśnie o zaopatrzenie, a boląca kość ogonowa stanowiła ku temu doskonałą motywację.
– Masz rację, lepiej pozostać przy znikaniu w tajemniczych okolicznościach – zgodził się z nią, a jego myśli na moment pomknęły ku Ulyssesowi. I ku pewnemu mężczyźnie, który też znikł w tajemniczych okolicznościach.
Do diabła, przywykł do podróży i do nieznanych twarzy, ale przebywając w Anglii i nie mając w pobliżu Rookwooda, odczuwał brak przyjaciela.
– Guinevere, ja jem wszystko – stwierdził, uśmiechając się półgębkiem. Po prawdzie miała rację: słodkie nie było jego najulubieńszym smakiem. Ale Cathal lubił wszystko, co nowe. W każdym kraju kosztował lokalnych specjałów, w restauracjach za każdym razem zamawiał coś innego, i niczego nie chciał wykluczać ze swojego jadłospisu: bo zapachy, smaki, konsystencja dań pozostawały w jego pamięci i szybko powszedniały. Sięgał po chałwę i baklavę, po czekoladę i cynamonowe ciastka, po rzeczy, które mogły być dla niego za słodkie lub za słone, tylko po to, by cieszyć się tym, że było to coś nowego. – Ale zostaw ją lepiej dla Liama. Będzie tego potrzebował.