[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Nie mogłem powiedzieć, że zupełnie nie przepadałem za takimi ceremoniami, tylko nie czułem się dobrze w miejscach, gdzie zbyt wielu ludzi mówiło zbyt wiele nieistotnych rzeczy naraz. Nie zamierzałem tego mówić na głos, oczywiście, nie byłbym sobą, gdybym tak po prostu przyznał, że wolałbym być gdziekolwiek indziej, na uboczu, a nie na krzesłach, ciesząc się szczęściem zebranych z mniej ciasnej perspektywy. Zamiast tego bez słowa zmierzałem w kierunku, który był właściwy tylko z nazwy.
- To chyba mój jedyny talent, któly wciąsz uchosi za poszyteszny. - Mruknąłem półgłosem, zerkając na nią kątem oka, gdy to powiedziała, usta drgnęły mi w rozbawieniu, bo mimo że jej słowa zabrzmiały nieco jak żart, to wiedziałem, iż coś w tym było. - Chociasz pszyznam, sze niektószy woleliby, szebym szię jednak nie pojawiał. - Odpowiedziałem spokojnie, nawet nie próbując udawać, że jej słowa mnie nie rozbawiły. Ton miała lekki, ale ja znałem ten błysk w jej oczach - zbyt wiele razy widziałem, jak coś w niej się rozjaśniało, gdy mówiła o rzeczach, które naprawdę ją interesowały, nawet jeśli starała się to maskować - z pewnością w dalszym ciągu próbowała rozgryźć działanie tego daru. Zawsze ją drażniło, jak potrafiłem pojawić się nagle, jakbym wyrastał z cienia. Kiedyś jej złość na moje niespodziewane pojawienia się była niemal rozbrajająca, a teraz... wyglądało na to, że już się z tym pogodziła. Dzisiaj, sądząc po tonie głosu, raczej ją to bawiło. Czas faktycznie potrafił zrobić z człowiekiem różne rzeczy, czasem dobrze było być przewidywalnie nieprzewidywalnym.
- Cieszę szię, sze moja obecność pełni w końcu funkcję leplezentasyjną. - Mruknąłem z lekkim przymrużeniem oka.
Wiedziałem, że tłum ją męczył - to, że przyszła tutaj w ogóle, postanowiła się pokazać, to był już wysiłek, a jednak siedziała obok mnie, spokojna, niemal pogodzona z faktem, iż przez kilka godzin musiała znosić obcych ludzi i ich głośne śmiechy. Wyglądała na spokojną, może pierwszy raz od przybycia tutaj. Ten jej błysk w oku, który zauważyłem, gdy powiedziała „i bardzo dobrze”, był inny niż zwykle - nie ironiczny, nie obronny, tylko ciepły.
- Doskonale.
Kiedy usiedliśmy, kątem oka obserwowałem, jak poprawiała materiał sukni, prostowała się na krześle i mimochodem zerkała na ludzi wokół. Szmer rozmów wokół ucichł powoli, przetaczając się przez rzędy krzeseł jak fala, która traciła impet, aż wreszcie nastała ta znajoma, wyczuwalna cisza - wszystko wskazywało na to, że ceremonia zaraz się zacznie.
Nagle coś przykuło moją uwagę - z daleka, od strony drzew, rozległ się szum, jakby liście poruszały się mocniej, niż mogłoby to wynikać z lekkiego wiatru. Obróciłem wzrok w tamtym kierunku, starając się wyłowić jakikolwiek ruch między pniami, jakieś kontury sylwetki, cokolwiek, co mogłoby wyjaśnić dźwięk, ale nic tam nie było. Wszystko wydawało się nieruchome, jakby szum powstał znikąd - tajemniczy i jednocześnie lekko niepokojący, w ruchu liści nie było nic, co mogłoby wytłumaczyć nagły dźwięk.
Spoglądałem tak przez chwilę, próbując zrozumieć, czy to wiatr, czy może jakieś zwierzę przebiegające wśród drzew, ale cała scena była zbyt spokojna, by cokolwiek wyraźnie się wyróżniało. W końcu odsunąłem wzrok od liści i spojrzałem z powrotem w kierunku ołtarza - na kapłana. Spojrzenie na niego i jego sylwetkę natychmiast przywróciło mi poczucie rytmu - chociaż nie byłem religijny - wszystko w ceremonii zaczynało znów nabierać sensu, a niespodziewany szum, chociaż wciąż obecny w tle mojej świadomości, przestał odwracać uwagę od tego, co najważniejsze. Wydawało mi się zasadne obserwować, co działo się w centralnym punkcie wydarzenia, jednakże i tak ze zdziwieniem zauważyłem, że umknął mi moment, gdy pojawił się pan młody.
Stał tam, przy ołtarzu, z wyprostowaną sylwetką, gotowy do rozpoczęcia ceremonii. Nie potrafiłem odczytać, czy naprawdę był spokojny, czy po prostu świetnie grał swoją rolę - czasami trudno było odróżnić jedno od drugiego. Obserwowałem go chwilę, myśląc, że może i dobrze, iż niektórzy potrafili trzymać wszystko w środku. Ja - niekoniecznie.
Ledwie zdążyłem skupić się na tej scenie, kiedy nagle rozległa się seria głośnych huków - ostre, krótkie świsty wypełniły powietrze. Przez moment zastanawiałem się, czy to mój umysł podkręcał napięcie chwili, bo wiedziałem o tym planie, ale instynkt kazał mi pozostać czujnym. Dźwięk był przeszywający, niosący echo dawnych odruchów, których trudno się było pozbyć. Odwróciłem głowę, instynktownie - odruch bojowy - nawet na weselu nie potrafiłem się go pozbyć, ale to był tylko sygnał dla orkiestry, moment przejścia. Kątem oka zobaczyłem, jak Prudence lekko zesztywniała, choć zaraz potem opanowała się bezbłędnie - jak zawsze - na jej karku poruszył się jeden kosmyk włosów, kiedy odwróciła głowę w stronę alejki, gdzie pojawiła się panna młoda. Twarz mojej towarzyszki była spokojna, może nawet zbyt spokojna - wiedziałem, że pod tą ciszą kryło się coś więcej. Zanim się zorientowałem, odruchowo przesunąłem dłonią po jej przedramieniu, lekko, bez słowa - nie, żeby potrzebowała pocieszenia, ale może dlatego, że ja sam też potrzebowałem tego kontaktu. Nie komentowałem, nie musiałem - jej przeszłość była jej, moja moja. Melodia harfy uniosła się miękko nad ogrodem, powietrze zgęstniało od emocji i szeptów, od stukotu butów i cichych westchnień. Muzyka była tak subtelna, wyjątkowo przyjemna, że na moment zapomniałem, iż to tylko preludium. Wstałem, kiedy Prudence się podniosła, i razem z tłumem odwróciliśmy się w stronę alejki.
Nieczęsto zdarzało mi się dostrzec coś, co naprawdę robiło wrażenie, ale ten widok… Miał w sobie coś takiego. Patrzyłem, jak Geraldine wchodziła w przestrzeń między nami a ołtarzem. Jej suknia była perfekcyjnie dopasowana, z lekkim, eterycznym materiałem, który falował przy każdym kroku. Nigdy nie byłem estetą, ale nie mogłem nie docenić, jak spójnie wszystko ze sobą współgrało. Czułem w sobie szacunek dla tej precyzji, z jaką została zaplanowana oprawa wydarzenia, chociaż jednocześnie byłem świadomy, że to nie dekoracje ani muzyka czynią wydarzenie wyjątkowym, tylko ludzie, którzy w nim uczestniczą, emocje, którymi emanują, i ten subtelny balans między starannością a naturalnością. Tu był odczuwalny. Harfistka grała dalej, a panna młoda kroczyła w stronę Ambroise’a, który - o dziwo - wyglądał teraz, jakby naprawdę coś czuł. W jego oczach było coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Cieszyło mnie ich szczęście.
Prue lekko ścisnęła moją dłoń - nie spojrzała na mnie, nie musiała, ja również nie przeniosłem na nią wzroku - ten gest wystarczył. W odpowiedzi przesunąłem palcem po jej dłoni - ledwie wyczuwalnie, odruchowo. Złapałem mocniej dłoń Prudence, choć dyskretnie, i uśmiechnąłem się pod nosem, wyczekując na pierwsze słowa, mające popłynąć z ołtarza.