[20.09] - Fate calls [Icarus & Millie]

Wiele gatunków gadów wykazywało terytorializm, mimo że zachowanie to mogło się różnić w zależności od gatunku i jego potrzeb.

Mona trzasnęła za sobą drzwiami wejściowymi celowo głośniej niż wymagała tego potrzeba. Okoliczności zresztą natomiast to usprawiedliwiały. Uszy paliły ją już od chwili, gdy postawiła stopę na klatce schodowej do kamienicy, a w momencie, gdy odwiesiła płaszcz na wieszak, wszystko stało się jasne.
Niech więc wiedzą, że już wróciła.
Spojrzenie kobiety przesunęło się powoli od Icarusa aż po kobietę. W piersi poczuła znajome, gorące ukłucie, kiedy zmierzyła na kobietę stojącą zbyt blisko niego.
Była jej obca. Obca kobieta. Obca w jej mieszkaniu, przytulającego go. Kto to do cholery był? I dlaczego Icarus… Nie znała jej, jednak zdążyła już zaszuflakować ją w kategorii intruza.
– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam – daleko temu było do burknięcia, daleko temu było do fuknięcia, a jej ton z uprzejmością miał niewiele wspólnego. Nie brzmiała również, jakby naprawdę liczyła na odpowiedź.