[16.09.1972] Rendez vous | Aidan, Lyssa

Jej zdaniem Aidan był albo głupi albo miał wyjątkowe szczęście. Osobiście obstawiała, że chodziło raczej o tę drugą kwestię, ale lubiła czasem sobie pomyśleć, że była mądrzejsza niż ustawa przewidywała, szczególnie względem mężczyzn, a już w szczególności tych których mamy brały za rączki i wysyłały z domu by szukali sobie panny do ożenku. Szczęście, w jej mniemaniu, panicz Parkinson mógł mieć tylko i wyłącznie w jednej kwestii - że mu cały majątek doszczętnie nie spłonął podczas Spalonej Nocy i dzięki temu nie musiał teraz stać z młotkiem i naprawiać całej biblioteki.

Trochę szkoda, bo ona też nie chciała tutaj być.

Doszła jednak do porozumienia z samą sobą, Peregrinusem i Vakelem, że ta oto okazja mogła być tak zwaną 'dobrą zabawą'. Karty nawet poszły w ruch i Lyssa bardzo chciała być ku nim oporna i mieć swoje własne, przemądrzałe zdanie, tylko po to żeby mściwie powiedzieć - MIAŁAM RACJĘ. Głównie Peregrinusowi, nawet jeśli to nie on jej te karty wyciągał odnośnie samego Aidana.

Pojawiła się jednak. Schludnie umalowana, uczesana i ubrana; miała na sobie szytą na miarę szatę za kolano, dobiegającą może od standardów angielskiej ziemi, ale tylko dlatego że odmawiała chodzenia w czymkolwiek co nie wyszło spod rąk francuskich krawcowych. Opalizujący fioletem i błękitem materiał spodniej i dłuższej warstwy komplementowała ta czarna, skrojona na wzór bolerka i dbająca żeby nie było jej przypadkiem zimno w jesienny dzień.

Stanęła. Zatrzymała się przy stoliku gdzie się rozsiadł i spojrzała na niego wyczekująco - doskonale wiedziała jak wyglądał, bo jeszcze nie doznała takiej traumy podczas Spalonej Nocy, żeby latać jak idiotka od jednego samotnego faceta do drugiego i się go pytać jak ma na imię.

Chrząknęła znacząco. Krzesło samo się przecież nie odsunie.