11.10.2025, 14:39 ✶
– No kurrrrwa.... – obolałe stęknięcie było całkiem doniosłe na otwartym holu podrujnowanej rezydencji. Moody zatrzymała się na szerszym fragmencie, kawałku podłogi sprawiającej że schody nie stanowiły ciągnącej się w koszmarną nieskończoność zjeżdżalni. Była otłuczona ale przede wszystkim zirytowana.
Czy na prawdę ona to powiedziała?
Czy to jej gardło dało wybrzmieć temu paskudztwu?
Skóra wciąż śmierdziała strachem, ale przecież NIE MIAŁA PRAWA tak śmierdzieć. Moody nie wiedziała co to strach. Oczywiście pobyt w Lecznicy Dusz próbował skutecznie ją tego nauczyć, teraz jednak gdy była TUTAJ, teraz gdy w czasie Spalonej Nocy chwyciła za młot i kowadło i ukuła siebie na nowo w iskrach i płomieniach... TERAZ KURWA wybełkotane słowa zdawały się jak chujowy żart.
Ktoś ją wołał?
– Dora? Dora tutaj! Tutaj jestem – nogi i ręce rozjechały się jak bezładnie, jakby były z waty, z kruchej, trzęsącej się gliny. Pierdolenie. Nienawidziła czuć się słaba. Słabość oznaczała bycie trupem. Zawsze. Resztkami woli przewróciła się na plecy i skrzywiła od wrażenia rozchodzącego się po otłuczeniach i otarciach. – Ja Ciebie też Staw. Ja Ciebie też, pierdolone schody... – mówiła ciesząc się, że tym razem język mówi dokładnie to co chciała głowa.
A gdy młodsza czarownica pojawiła się w zasięgu wzroku Moody jak gdyby nigdy nic miała już w ustach peta, którego odpalała sobie różdżką. Zrobiła to na leżąco ofc. Najnaturalniejsza pozycja do rozmowy.
– Dobrze Cię widzieć mała – owszem, Miles była niższa od Dory. – Wysłałam Ci list. Chce z Thomasem i Liszkiem skakać po ludziach co się nimi zakon opiekuje i ich ogarniać. Masz jakieś pojęcie co mamy w zasobach? – zaciągnęła się mocno. – Czekam na odpowiedź od Norki, ale ona tam miała taki młyn w klubokawiarni w czasie pożaru, że wątpię, żeby cokolwiek się ostało do użytku. A my tu...– kolejny łapczywy buch – my tu jak pączusie w maśle.
Czy na prawdę ona to powiedziała?
Czy to jej gardło dało wybrzmieć temu paskudztwu?
Skóra wciąż śmierdziała strachem, ale przecież NIE MIAŁA PRAWA tak śmierdzieć. Moody nie wiedziała co to strach. Oczywiście pobyt w Lecznicy Dusz próbował skutecznie ją tego nauczyć, teraz jednak gdy była TUTAJ, teraz gdy w czasie Spalonej Nocy chwyciła za młot i kowadło i ukuła siebie na nowo w iskrach i płomieniach... TERAZ KURWA wybełkotane słowa zdawały się jak chujowy żart.
Ktoś ją wołał?
– Dora? Dora tutaj! Tutaj jestem – nogi i ręce rozjechały się jak bezładnie, jakby były z waty, z kruchej, trzęsącej się gliny. Pierdolenie. Nienawidziła czuć się słaba. Słabość oznaczała bycie trupem. Zawsze. Resztkami woli przewróciła się na plecy i skrzywiła od wrażenia rozchodzącego się po otłuczeniach i otarciach. – Ja Ciebie też Staw. Ja Ciebie też, pierdolone schody... – mówiła ciesząc się, że tym razem język mówi dokładnie to co chciała głowa.
A gdy młodsza czarownica pojawiła się w zasięgu wzroku Moody jak gdyby nigdy nic miała już w ustach peta, którego odpalała sobie różdżką. Zrobiła to na leżąco ofc. Najnaturalniejsza pozycja do rozmowy.
– Dobrze Cię widzieć mała – owszem, Miles była niższa od Dory. – Wysłałam Ci list. Chce z Thomasem i Liszkiem skakać po ludziach co się nimi zakon opiekuje i ich ogarniać. Masz jakieś pojęcie co mamy w zasobach? – zaciągnęła się mocno. – Czekam na odpowiedź od Norki, ale ona tam miała taki młyn w klubokawiarni w czasie pożaru, że wątpię, żeby cokolwiek się ostało do użytku. A my tu...– kolejny łapczywy buch – my tu jak pączusie w maśle.