[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Nawet doskonałość dało się dopracować. Dolohov udowodnił to wielokrotnie, obalając teorie sprzed stuleci, kończąc zdania legend sprzed lat, opisując za pomocą matematyki zasady rządzące światem.

Dzisiaj udowadniał to jeszcze bardziej dopracowaną maską i doczepionego do niej wachlarza emocji. Oh, jego głos mieć i jego uśmiech, aby wnieść do bogów skargę za swą niedolę – bo kogoś takiego musieli wysłuchać. Nie chodziło już nawet o to, jak Dolohov potrafił się świetnie odgryzać i jak łatwo dostrzegał słabe punkty wszystkiego, na co spoglądał tymi wnikliwymi oczyma. Chodziło o jakąś taką wzniosłość i to, jak dobrze budował siebie i wszystko wokół w taki dokładnie sposób, aby móc z tymi bogami rozmawiać z brodą zadartą wyżej niż oni.

Od kościstych palców na biodrze Annaleigh nie biła energia kogoś, kto nie chciał się do niej zbliżyć, chociaż Morpheus musiał wiedzieć, że nienawidził wręcz bliskości kobiet. Nie miał papierosa między wargami, nawet minimalnie nie śmierdział dymem – a przecież kopcił jak stara lokomotywa jednego za drugim, jakby potrzebował tej spalenizny na płucach na równi z tlenem. Nie wyglądał w ogóle jak rozedrgany, pełen jadu i ironii Vasilij siedzący naprzeciw podczas ich ostatniej kolacji, łudzący się, że jest od Morpheusa większy, że nic w nim nie skomli na myśl, że Longbottom nie był jego własnością. Nie brzmiał jak kreślący na kartce nieostrożne słowa Vasilij, który tak mocno chciał usłyszeć jestem, żyję po tym jak oboje zajrzeli śmierci w ślepie. To był Vakel. Doskonały Vakel w swoim doskonałym kostiumie. Aż ciężko było uwierzyć, że to właśnie w tym stroju idealnego męża, wieszcza i celebryty odnajdywał taką wolność – ale to był w końcu jego twór – więc głupie by to było, gdyby nie mógł w niego wcisnąć ogromu swoich żądz, trzymać w ryzach ogromu swoich wad.

– Witaj, Morpheusie – powiedział i uśmiechnął się, doskonale przykrywając wszystko to, co się w nim kłębiło. Chciał go spotkać od wielu dni. Zobaczyć tę smutną, zmizerniałą twarz. Te smutne oczy pełne lęku, uciekające przed każdym spojrzeniem, jakby choć delikatna próba oceny jego zachowań przeszywała go na wskroś. Tak strasznie mu się nie podobało, że Morpheus się ogolił, bo to zabiło fantazję szorstkiego dotyku na jego delikatnym ciele. I nie miał swoich ozdóbek, niczego co zwykło czynić go tak apetycznym. Bezczelnie zawiesił więc na moment spojrzenie na gładkiej skórze i pustych palcach, ale nic na ten temat nie powiedział. Ciężko było u niego o bardziej wymowny komentarz niż milczenie. – Po co te formalności? Nie spotykamy się na pogrzebie. Kochanie – zwrócił się do Annaleigh słowem kompletnie niepasującym do ust Vasilija, ale idealnie leżące w tym jak mówił Vakel, o ile obie persony nie wsiąknęły w siebie już tak mocno, żeby stać się jedną osobą – to mój były współpracownik, Morpheus Longbottom. Morpheusie, oto moja żona, Annie.

To było subtelne. Coś, co zauważyć mogły tylko osoby, z którymi Dolohov dzielił życie głębiej. On praktycznie nigdy nie skracał imion osób, na których mu prawdziwie zależało, nawet jeżeli były absurdalnie przydługie. Nie istniał w jego słowniku ktoś taki jak Morfeuszek czy Morfina, nie istniał Perrin, Peregrin był rzadkością, kiedy przybierał maski. Skarby, kochania, kotki, misie i inne zdrobnienia podkreślały to, że nie traktował kogoś lub czegoś w pełni poważnie.

– Z niemal tak intensywnym zaangażowaniem jak dzisiejszą pogodę. – Annaleigh uniosła brwi, uśmiechając się przy tym nieznacznie. – Niewymowni nie powinni być nieco bardziej tajemniczy? Ty też mógłbyś się bardziej postarać. – Odwróciła twarz w kierunku męża. – Nigdy nie mówisz o tym, kim ktoś był. – Przecież każdy jasnowidz pozostawiał przeszłość za plecami. – Kim więc będzie?

– Zbyt wiele par uszu, a Peregrinus jeszcze nie skończył poprawiać tekstów do prasy.

– Oh.

I to Oh stało się przypieczętowaniem tego, że Vakel jako człowiek mający wszystko w garści, zebrał ich trójkę do tego, żeby faktycznie usiedli razem i przestali górować nad kłębiącymi się wokół gośćmi.

Ceremonia była dla Vasilija zwyczajnie nudna. Nie dlatego, że ktoś ją źle zaprojektował. Prawdę mówiąc, to całkiem dobrze wyglądające wesele, po prostu... Tyle się w jego życiu działo, aby uczynić to zgromadzenie bardzo dziwną przerwą. Tutaj płonął Londyn, tutaj przygniatał go chaos organizacyjny, tutaj jego serce rwało się we wszystkie strony kiedy tylko próba zmieszczenia cholernie długich nóg w przewidzianej przestrzeni kończyła się otarciem o udo Morpheusa. Miałby się w pełni skupić na obrzędzie religijnym? Nie potrafił, nawet on. Ale nie wynikało to wcale z pogardy – no i zachowywał się bardzo grzecznie, przez praktycznie cały czas idealnie, sympatycznie uśmiechnięty. Nawet kiedy szepnął coś ledwie słyszalnie do swojej żony, a później lekko się zawahał. Rozważał coś. Macmillan plótł coś o sile woli, o uścisku dłoni. A on miał naprawdę dobrą historię, ale...

Ale...

Powinien go aż tak męczyć?

Ostatecznie, zbyt ekstrawertyczny i zarozumiały, nie wytrzymał. Nachylił się nad uchem Longbottoma. Z rękoma splecionymi na wysokości klatki piersiowej i nie odrywając wzroku od kapłana, ale zniżając swój głos do konspiracyjnego szeptu.

– Znasz tę plotkę o kocie, który ciągle uciekał jakiemuś dziecku na Pokątnej? – Zapytał, ale nie czekał na odpowiedź. – Poznałem pannę młodą, kiedy z nim chodziła. Z tym kotem. – A później wyprostował się i nie mówił już nic. W tej podniosłej chwili on jak zawsze nie mógł zachować powagi.