[Jesień 72, 19.09 Odyseusz oraz Mildred] Get out!

Odys zamarł na dotyk.
Początkowo nawet ciało było gotowe do odruchu takiego, aby ją od siebie odepchnąć. Nie znosił, gdy ktoś naruszał jego przestrzeń, co było paradoksalne samo w sobie, biorąc pod uwagę, czym się zajmował i jakie miał hobby, które każdy rozsądny człowiek uznałby za makabryczne.
Z tegoż powodu sekundę to potrwało zanim jego cielesne naczynie w ogóle zareagowało. Umysł desperacko szukał logicznego powodu, żeby nie odwzajemnić gestu, a jednocześnie jakaś część niego już wiedziała, że przegrał tę walkę.
Dotyk ludzkich ludzi palił mu skórę. Cierpliwość mu się w istocie kończyła.
Wdech.
Wydech.
— Nie wiem, czy mam się czuć zaszczycony, czy obrażony, że konkuruję z własnym kutasem — burknął.
Ciepłe łzy ściekały po jej policzkach, mięśnie drżały pod jego palcami. Jej oddech załamał się w połowie, więc Odys po prostu poklepał ją po plecach delikatnie. — Już po wszystkim — powiedział cicho. — Nic tam nie ma.
To, co właśnie zrobił, było ryzykowne. Gdyby coś poszło nie tak i to gówno w jej głowie miało rzeczywiście oznaki czegoś poważniejszego, mógłby zbierać jej szczątki z podłogi i wycierać krew z tapicerki. Udało im się. Cholera jasna, naprawdę się udało.
— To był jeden z tych rzadkich momentów, że możesz być z siebie dumna — uśmiechnął się. — Daj głowie odpocząć. Nie pal przez najbliższe kilka godzin. Najnowsze badania pokazują, że magia średnio reaguje na nikotynę po sesji.