[12.09.72 Hannibal & Lyssa] Draw me like one of your French girls

Wyłapała jego drobne zawahanie, ale nie przejęła się tym zbytnio. Chyba nieco optymistycznie założyła, że temat był nieco bardziej przemyślany - głównie dlatego, że premiera zbliżała się wielkimi krokami, ale to nie było nic złego. Jego niezdecydowanie znaczy.
- Rozumiem. Po prostu byłam ciekawa czy masz własne preferencje, bo może są lepsze jak te dyrektorstwa - odpowiedziała wprost, uśmiechając się przy tym przekornie. - Z Laurettą jeszcze się nie widziałam. Wpadłam natomiast na waszą Ambicję. Niesamowita dziewczyna - podsumowała lekko, nawet jeśli w środku coś przekręciło się ponownie z niesmakiem. - Możemy zachować tę Merlinową biel i otulić nią pomarańczem, ale jako tłem. Wtedy i jedno i drugie będzie zachowane, z tego co powiedziałeś.

Lyssa pewnie nie mrugnęłaby mocniej na to zestawienie kolorystyczne, gdyby nie prosty fakt jak Ekstaza była w ogóle zapowiadana, albo jak zapowiadana być miała. Chodziło o pokrzepienie serc, a cała sztuka była ewidentnie konstruowana na szybko, z przesunięta premierą i w odpowiedzi na tragedię która właśnie się wydarzyła. Kontekst był ważny - przynajmniej dla niej, kiedy w obrazach tak bardzo liczył się relatywizm barwny. Te na siebie oddziaływały nawzajem, ale to samo robiły z widzem. Prawda była taka, że pośród bieli i czerni, Ekstaza mogła być ubrana w każdym inny kolor. Dolohov prędzej oblałaby scenę żółcieniami i to w nią ubrała Laurettę, sięgając nawet po odcienie złota, niż wybrała agresywny pomarańcz.

Bo żółty też był energią. Był kolorem poranka, ciepłem słońca, które rozganiało ciemności negatywizmu. Był nadzieją.

- Odda to chyba przemianę Merlina i to, co właściwie go napędza. A ja sama? Miałam też pomysł pobawić się kontrastem i nasycić kolory, mocno opierając się przy tym na opisach aurowidzeniach, bo chciałam w tym wszystkim dodatkowo zawrzeć emocje. Zakląć w sensie obrazy. Pomarańcz, w pozytywnym znaczeniu, to pasja, radość i szczęście.