15.10.2025, 20:12 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 15.10.2025, 21:03 przez Rodolphus Lestrange.)
Uśmiechnął się. Cała ta złośliwość, która została jakiś czas temu pogrzebana głęboko, na moment ujawniła się na jego twarzy. To, że się wycofał fizycznie, nie oznaczało, że zamierzał jej odpuścić. Oskarżenia, które Astoria rzucała w jego kierunku, w ogóle nie miały pokrycia w rzeczywistości. Ale gdyby spojrzeć na to wszystko z boku, on zapewne zachowałby się dokładnie tak samo. Być może załatwiłby sprawę inaczej, mniej... emocjonalnie, niż ona, lecz efekt był taki sam.
Okres masz? cisnęło mu się na usta, lecz powstrzymał się. Pomyślał o Victorii, która za tego typu tekst złamałaby mu nos. Pomyślał o Primrose, która cisnęłaby w niego pierwszym lepszym przedmiotem, który znalazłaby pod ręką. Pomyślał o każdej jednej kuzynce, aż w końcu pomyślał o Bellatrix, która bez wahania rzuciłaby crucio prosto między jego oczy.
- Mocno przeceniasz moje zainteresowanie twoją osobą, Avery - powtórzył swoje wcześniejsze słowa. - Spójrz prawdzie w oczy - nie wiedziałem, że to właśnie ty będziesz zajmowała się analizą obrazów. Byłem umówiony z kim innym.
Zaatakował chłodną logiką niczym wąż, celnie i bezlitośnie wytykając kobiecie braki w rozumowaniu.
- Zbytnio dajesz się ponieść emocjom, moja droga. I zbyt wiele o mnie myślisz nawet po tylu latach - nie odwrócił się do niej plecami. Nie śmiałby odwracać się plecami do wkurwionej kobiety, nie był idiotą. Miast tego chwycił za papiery, oba, a następnie zrobił dwa kroki w tył. Przez otwarte przez niego drzwi weszło dwóch czarodziejów, którzy musieli słyszeć ich kłótnię, mimo że żadne z nich wcale nie krzyczało. Na pewno nie słyszeli nic z ich rozmowy, ale wyczuwali napiętą atmosferę. Wzięli obrazy, podczas gdy Lestrange sięgnął po książeczkę czekową. Wypisał coś na szybko, a potem machnął różdżką. Czek zgiął się w łabędzia, który podpłynął do Astorii, chcąc osiąść na jej ramieniu. Kwota, którą wypisał, była dwukrotnie wyższa, niż powinna.
- Wiesz... Gdyby tak nie słuchać tego, co wypływa z twoich ust, można by było się zakochać - rzucił jeszcze jadowitym tonem, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że właśnie przekroczył granicę. I absolutnie nie chciał być tu w chwili, gdy skończy wypowiadać te słowa, więc po prostu zrobił krok w tył i zamknął drzwi. Usłyszał trzask pękającego szkła, które miałoby rozbić się na jego głowie, gdyby zareagował o sekundę za późno. Miód na jego uszy.
Okres masz? cisnęło mu się na usta, lecz powstrzymał się. Pomyślał o Victorii, która za tego typu tekst złamałaby mu nos. Pomyślał o Primrose, która cisnęłaby w niego pierwszym lepszym przedmiotem, który znalazłaby pod ręką. Pomyślał o każdej jednej kuzynce, aż w końcu pomyślał o Bellatrix, która bez wahania rzuciłaby crucio prosto między jego oczy.
- Mocno przeceniasz moje zainteresowanie twoją osobą, Avery - powtórzył swoje wcześniejsze słowa. - Spójrz prawdzie w oczy - nie wiedziałem, że to właśnie ty będziesz zajmowała się analizą obrazów. Byłem umówiony z kim innym.
Zaatakował chłodną logiką niczym wąż, celnie i bezlitośnie wytykając kobiecie braki w rozumowaniu.
- Zbytnio dajesz się ponieść emocjom, moja droga. I zbyt wiele o mnie myślisz nawet po tylu latach - nie odwrócił się do niej plecami. Nie śmiałby odwracać się plecami do wkurwionej kobiety, nie był idiotą. Miast tego chwycił za papiery, oba, a następnie zrobił dwa kroki w tył. Przez otwarte przez niego drzwi weszło dwóch czarodziejów, którzy musieli słyszeć ich kłótnię, mimo że żadne z nich wcale nie krzyczało. Na pewno nie słyszeli nic z ich rozmowy, ale wyczuwali napiętą atmosferę. Wzięli obrazy, podczas gdy Lestrange sięgnął po książeczkę czekową. Wypisał coś na szybko, a potem machnął różdżką. Czek zgiął się w łabędzia, który podpłynął do Astorii, chcąc osiąść na jej ramieniu. Kwota, którą wypisał, była dwukrotnie wyższa, niż powinna.
- Wiesz... Gdyby tak nie słuchać tego, co wypływa z twoich ust, można by było się zakochać - rzucił jeszcze jadowitym tonem, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że właśnie przekroczył granicę. I absolutnie nie chciał być tu w chwili, gdy skończy wypowiadać te słowa, więc po prostu zrobił krok w tył i zamknął drzwi. Usłyszał trzask pękającego szkła, które miałoby rozbić się na jego głowie, gdyby zareagował o sekundę za późno. Miód na jego uszy.
Koniec sesji