[19.09.1972] In my head

- No... jako kolory? - zaryzykował niezwykle proste stwierdzenie, no bo naprawdę, jak wytłumaczyć komuś coś co było dla ciebie naturalne? Na moment jednak wyraźnie się zastanowił, uciekając spojrzeniem w bok i szukając odpowiednich słów, a może i nawet wizualizując sobie co chciał właśnie opisać. Na nią przecież nie miał co patrzeć, bo kolejna próba przedarcia się przez jej obronę sprawiła, że nawet odrobinę go chyba zamroczyło, a przynajmniej pojawiły się przed oczami mroczki. - Powiedziałbym, że to coś jak halo które otacza człowieka. Widzisz go normalnie, ale emanuje charakterystyczną barwą. Każda osoba ma też własny, właściwy dla niej koloryt, który obrazuje jej ogólne tendencje i to czym się w życiu kieruje. Masz żółtą aurę, więc w dużym uproszczeniu, jesteś osobą intelektualną. Pasuje ci, bo w dużej ilości żółć świadczy o tłumieniu emocji, co można by odnieść do chęci nauczenia się oklumencji - mówił spokojnie i rzeczowo, a nawet jeśli przytaczał właśnie ją jako przykład, to nie było w tym jakiejkolwiek oceny. - Żebyś nie czuła się samotna, czerwień świadczy głównie o instynktowości. Można powiedzieć o takiej osobie, że w pierwszej kolejności sięga po to co nie wymaga analizy. To intensywni ludzie. Brenna też ma na przykład czerwoną aurę. Żeby nie było że to tylko ludzie, którzy biją innych po mordach bez powodu - prychnął rozbawiony swoim własnym żarcikiem. - Nie działa to jak odcisk palca, to ci mogę powiedzieć. Znaczy owszem, każdy ma inną aurę, ale nie powiedziałbym, że dałoby się zapamiętać idealnie kto ma jaką, tym bardziej że jest to pole zmienne. W swojej podstawowej formie, tej stałej i ogólnej, też posiada niuanse. Niektórzy mogą mieć jasną czerwień, inni ciemną, jedni być jaśni niczym słoneczko, a drudzy zbliżać się do wyblakłych lub przepalonych żółcieni - potarł nasadę nosa, chcąc pomóc zmysłom nieco się rozluźnić, po tej nieudanej próbie. - Dodatkowo, kiedy patrzę na kogoś w trakcie rozmowy, jesteś w stanie zobaczyć jakie emocje towarzyszą mu w tym momencie. Wróćmy do tego żółtego, co nie? Dajmy na to, teraz w mojej aurze widziałabyś rozbłyski żółci, bo lecę ci wykład o tym jak działają aury, czyli działa tu mocniej intelekt i sięganie po faktyczną wiedzę - westchnął, bo powiedzieć tyle mądrych rzeczy w tak krótkim czasie, to bywało ciężkie.

- Nie zapomnij o tym, że w Windermere Mulciber był podobno z właśnie poślubioną żonką, więc w międzyczasie musiał porzucić Lorette - prychnął, bo cała sytuacja była tak kuriozalna, że ciężko się o tym słuchało czy mówiło. Loretta lubiła robić dookoła siebie szum, ale nigdy nie spodziewał się, że zajdzie to w aż takie absurdalne rejony. Nawet jej nieco współczuł, bo może i ciężko pracowała na swoją reputację, ale nie zasługiwała na to, by kojarzyć ją z Alexandrem.

- Czasem, jak się przedobrzy, to oczy nawalają. Można nawet na moment oślepnąć, niesamowita sprawa. Ale chcesz to próbuję - uśmiechnął się cwaniacko, jakby jeszcze przed chwilą nie krzywił się na te rozmazane plamy i spojrzał na nią uważniej.

// ◉◉◉◉○ na aurowidzenie viczki

Rzut PO 1d100 - 3
Akcja nieudana