20.10.2025, 21:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.10.2025, 09:35 przez Anthony Shafiq.)
Ach Ci wróżbici. Ci jasnowidzowie. Anthony interesował się wróżbiarstwem głównie w kontekscie intertekstualności i symboliki, która podobnie jak w sztuce musiała znajdować swoje odbicie we wrózbiarstwie. Symbole, archetypy, opowieści głęboko zakorzenione w zbiorowej świadomości z oczywistych względów zachodnio-europejskiego maga. A i tak uważał, że w tarocie zbyt wiele było mugolskich naleciałości judeo-chrześcijańskich, kim jednak był, żeby dyktował wróżbitom z czego mają przewidywać przyszłość?
Finalnie, w przeciwieństwie do mugoli, oni mieli swoistą gwarancję, że wróżby i jasnowidzenie było prawdziwe. Bóstwa realnie miały wpływ na ich życie, niektórzy wyprawili się na drugą stronę do Limbo i wrócili, a ślepy by nie zauważył, że sploty losu da się podejrzeć. To nie była kwestia wiary tylko wiedzy. Oczywista, czynnik ludzki mógł zaburzać interpretacje, albo symbolika dla niewprawnego oka mogła być niejasna. Albo - co bardziej prawdopodobne - wewnętrzny cynizm i wprawna manipulacja mogły mieć swój udział w przekazie.
Dlatego też ufał tylko jednemu wróżbicie i do słów kogokolwiek z zenwątrz nie zamierzał przykładać uwagi.
Tymczasem tutaj, w tej zrójnowanej kamieniczce bawili się starą, wysłużoną talią i było w tej aktywności coś uroczego. Mugolskiego wręcz. Na moment zawiesić wiedzę, na rzecz wiary, na moment czuć się jak przed rozgnieceniem w palcach chińskiego ciasteczka, w którym na wskroś uniwersalna maksyma miała zwiastować przyszłe zdarzenia.
Musiał przyznać też (a możę przede wszystkim), że pragmatyzm i wspomniana krew Prewettów widoczna w gestach sędziny nadawał tej zabawie znakomity, unikatowy posmak, wyzbyty szarości wszechobecnej spalenizny.
- Moja droga, ta karta jednoznacznie wskazuje na bogaty bukiet wina, które zabrałem ze sobą na dzisiejsze spotkanie w Mulciber Manor. Wszystko pójdzie dziecinnie łatwo i rychło będziemy mogli się napić w odbudowanym domu, który znajduje się za plecami tej parki. Za naszymi plecami. - zawyrokował łagodnie, bardzo kontent z jej wróżby.
Zaraz potem przejął karty i przetasował je niespecjalnie dokładnie. Pytanie. Powinno być jakieś pytanie.
- Od czego najlepiej zacząć poniedziałek? - rzucił po chwili namysłu, ale też bez wwiększeg przekonania i mistycyzmu. Powinien być może pomodlić się do Apollina jak czynił to jego brat z innej matki, powinien może zapalić świece, niepomny na to, że niedawno płonął cały dom i każdy płomieni ma już serdecznie dość. W końcu przełożył talię i wyciągnął kartę, a oczom jego ukazał się...
- Borgin? - zmrużył oczy, patrząc na młodzieńca eksponującego złocistego galeona. Młodość i uroda pazia przemawiała sama za siebie, a złocisty dukat wskazywał na silne powiązanie tej osoby z Departamentem Skarbu. - Spójrz, czy nie wygląda jak mój imiennik? Anthony Borgin, komornik. - Zdziwił się nieco, oczywiście przez kontakt z Morpheusem mając świadomość, że paź jako archetyp ma o wiele więcej do powiedzenia niż imię i nazwisko. - Nie no, czemu miałbym się widzieć z komornikiem, to nie ma sensu. Czekaj... uznajmy, że to próba generalna, na pewno coś mi się omsknęło. - schował kartę i zaczął tasować jeszcze raz, tym razem wkładając w tę aktyność nieco więcej zaangażowania, po to by wyciągnąć jakąkolwiek inną kartę.
I kiedy znów spojrzał w oczy Borgin zaśmiał się serdecznie.
- Twoje karty są zaklęte Lorien! Zobacz, wylosowałem drugi raz to samo. Jakie było prawdopodobieństwo takiego obrotu spraw? - kciukiem łagodnie potarł twarz chłopca. - A może chodzi o Malfoya? Wiesz... Kanclerza? Ma się uformować komisja finansowa do spraw odbudowy, wydaje mi się, że powinienem jakoś bardziej zainteresować się tym tematem. - Tak po prawdzie chciał się zainteresować każdym tematem, który pozwalałby mu pozostać na terenie Ministerstwa, żeby udowodnić pewnemu Bardzo Mylącemu Się We Wszystkim Gryfonowi, że przecież ciężko pracuje, a z drugiej strony, żeby umożliwiało mu to jak najrzadsze przebywanie w podwójnym gabinecie ze wspomnianą osobą.
Komisja brzmiała jak dobry pomysł.
- Zaraz czekaj... Ty patrzyłaś na to czy jest odwrócona czy nie? Zapomniałem, że to może mieć znaczenie... - zasępił się - Może to porada, żeby właśnie nie widzieć się z nikim z departamentu skarbu? Jak myślisz?
Finalnie, w przeciwieństwie do mugoli, oni mieli swoistą gwarancję, że wróżby i jasnowidzenie było prawdziwe. Bóstwa realnie miały wpływ na ich życie, niektórzy wyprawili się na drugą stronę do Limbo i wrócili, a ślepy by nie zauważył, że sploty losu da się podejrzeć. To nie była kwestia wiary tylko wiedzy. Oczywista, czynnik ludzki mógł zaburzać interpretacje, albo symbolika dla niewprawnego oka mogła być niejasna. Albo - co bardziej prawdopodobne - wewnętrzny cynizm i wprawna manipulacja mogły mieć swój udział w przekazie.
Dlatego też ufał tylko jednemu wróżbicie i do słów kogokolwiek z zenwątrz nie zamierzał przykładać uwagi.
Tymczasem tutaj, w tej zrójnowanej kamieniczce bawili się starą, wysłużoną talią i było w tej aktywności coś uroczego. Mugolskiego wręcz. Na moment zawiesić wiedzę, na rzecz wiary, na moment czuć się jak przed rozgnieceniem w palcach chińskiego ciasteczka, w którym na wskroś uniwersalna maksyma miała zwiastować przyszłe zdarzenia.
Musiał przyznać też (a możę przede wszystkim), że pragmatyzm i wspomniana krew Prewettów widoczna w gestach sędziny nadawał tej zabawie znakomity, unikatowy posmak, wyzbyty szarości wszechobecnej spalenizny.
- Moja droga, ta karta jednoznacznie wskazuje na bogaty bukiet wina, które zabrałem ze sobą na dzisiejsze spotkanie w Mulciber Manor. Wszystko pójdzie dziecinnie łatwo i rychło będziemy mogli się napić w odbudowanym domu, który znajduje się za plecami tej parki. Za naszymi plecami. - zawyrokował łagodnie, bardzo kontent z jej wróżby.
Zaraz potem przejął karty i przetasował je niespecjalnie dokładnie. Pytanie. Powinno być jakieś pytanie.
- Od czego najlepiej zacząć poniedziałek? - rzucił po chwili namysłu, ale też bez wwiększeg przekonania i mistycyzmu. Powinien być może pomodlić się do Apollina jak czynił to jego brat z innej matki, powinien może zapalić świece, niepomny na to, że niedawno płonął cały dom i każdy płomieni ma już serdecznie dość. W końcu przełożył talię i wyciągnął kartę, a oczom jego ukazał się...
Moja kolej
Rzut Tarot 1d78 - 56
Paź Denarów
Paź Denarów
- Borgin? - zmrużył oczy, patrząc na młodzieńca eksponującego złocistego galeona. Młodość i uroda pazia przemawiała sama za siebie, a złocisty dukat wskazywał na silne powiązanie tej osoby z Departamentem Skarbu. - Spójrz, czy nie wygląda jak mój imiennik? Anthony Borgin, komornik. - Zdziwił się nieco, oczywiście przez kontakt z Morpheusem mając świadomość, że paź jako archetyp ma o wiele więcej do powiedzenia niż imię i nazwisko. - Nie no, czemu miałbym się widzieć z komornikiem, to nie ma sensu. Czekaj... uznajmy, że to próba generalna, na pewno coś mi się omsknęło. - schował kartę i zaczął tasować jeszcze raz, tym razem wkładając w tę aktyność nieco więcej zaangażowania, po to by wyciągnąć jakąkolwiek inną kartę.
Po ciężkim westchnieniu wylosuję jeszcze jedną
Rzut Tarot 1d78 - 56
Paź Denarów
Paź Denarów
I kiedy znów spojrzał w oczy Borgin zaśmiał się serdecznie.
- Twoje karty są zaklęte Lorien! Zobacz, wylosowałem drugi raz to samo. Jakie było prawdopodobieństwo takiego obrotu spraw? - kciukiem łagodnie potarł twarz chłopca. - A może chodzi o Malfoya? Wiesz... Kanclerza? Ma się uformować komisja finansowa do spraw odbudowy, wydaje mi się, że powinienem jakoś bardziej zainteresować się tym tematem. - Tak po prawdzie chciał się zainteresować każdym tematem, który pozwalałby mu pozostać na terenie Ministerstwa, żeby udowodnić pewnemu Bardzo Mylącemu Się We Wszystkim Gryfonowi, że przecież ciężko pracuje, a z drugiej strony, żeby umożliwiało mu to jak najrzadsze przebywanie w podwójnym gabinecie ze wspomnianą osobą.
Komisja brzmiała jak dobry pomysł.
- Zaraz czekaj... Ty patrzyłaś na to czy jest odwrócona czy nie? Zapomniałem, że to może mieć znaczenie... - zasępił się - Może to porada, żeby właśnie nie widzieć się z nikim z departamentu skarbu? Jak myślisz?