21.10.2025, 22:52 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.10.2025, 13:54 przez Alba Lockhart.)
Przez pierwsze kilka minut gapiąc się w zdobiony sufit sypialni zastanawiała się, jakim układem pomieszczeń powita ją dzisiaj ten dom. Czy nie potknie się znów o dywan, którego jeszcze kilka godzin nie było na korytarzu na piętrze.
Zdarła sobie przez to jedno kolano, a nóg zasłaniać nie lubiła, bo był to jej główny atut. Chodzić jednak z takim czerwonym plackiem nie chciała, czując, że psuł jej idealny wizerunek (chuja był, nie idealny).
– A! Pierdolony… doniczka pierdolona. – Ledwo się zwlokła z materaca, zrzucając kołdrę, to kopnęła w wielką, złotą donicę stojącą z jakiegoś powodu zaraz przed łóżkiem.
Prawda była taka, że nienawidziła tego domu.
Ale wszystkie pieniądze, które odziedziczyła po mężu zdążyła roztrwonić, a nie było ich dużo. Zostało jej więc mieszkanie tutaj, albo powrót do rodziców, a ani jej się ta wizja nie podobała, ani matce i ojcu.
Musiała przede wszystkim znaleźć sobie nowe źródło dochodu, najlepiej stabilne i takie, które nie będzie od niej wymagało ogromu pracy.
Niestety, w gastronomii było zupełnie na odwrót, zarobki były marne, a zapierdol zmiatał z nóg.
Alba miała w sobie jednak na tyle samodyscypliny, że wiedziała, że musi w końcu wstać i z tego domu wyjść raz na zawsze.
Może i ten dzień nie nadszedł już teraz, ale zrobiła ku temu krok, szykując się do wyjścia na rozmowę o pracę, o której przeczytała w ogłoszeniu, brzmiącym dokładnie tak, jak każde inne ogłoszenia na temat tego typu stanowisk.
Może i ciepła i rodzinna atmosfera nie była czymś, w czym się odnajdowała, ale potrafiła doskonale udawać, że tak jest. I z myślą o tym też dobrała swoją dzisiejszą kreację, może i o kroju sprzed dekady, ale przywodzącej na myśl eleganckie gospodynie domowe, które częstowały gości domowej roboty muffinkami i obdarzały ciepłym słowem. Kremowa sukienka, z białym, ogromnym kołnierzem i materiałowym paskiem, trochę za krótka, odsłaniając to przeklęte, obite kolano nijak nie pasowała do ciężkich szat Pokątnej, ale nie mogła się tym przejmować, bo sama nigdy do tej ulicy też nie pasowała. Nawet, gdyby się od stóp do głów odziała jak jedna z wiedźm, którą właśnie mijała, a która miała na sobie ogromny kapelusz z (chyba żywym) ptakiem?
– Dzień dobry. – Oznajmiła głośno, wchodząc do lokalu i spoglądając na wszystkie zgromadzone w nim osoby, obdarzając ich ciepłym uśmiechem, jakby wcale nie pluła w myślach jadem na wszystkich innych kandydatów i potencjalnych współpracowników. Na których tle, cóż, tak jak na tle gości Pokątnej się wyróżniała.
Poprawiła dłonią uczesane włosy i rozejrzała się po lokalu, chcąc ocenić już na pierwszy rzut oka, czy warto będzie jej w ogóle wstawać rano, żeby tu przyjść.
– Przepraszam. – Zaczepiła w końcu kogoś przy ladzie. – Przyszłam porozmawiać. Widziałam ogłoszenie.
Zdarła sobie przez to jedno kolano, a nóg zasłaniać nie lubiła, bo był to jej główny atut. Chodzić jednak z takim czerwonym plackiem nie chciała, czując, że psuł jej idealny wizerunek (chuja był, nie idealny).
– A! Pierdolony… doniczka pierdolona. – Ledwo się zwlokła z materaca, zrzucając kołdrę, to kopnęła w wielką, złotą donicę stojącą z jakiegoś powodu zaraz przed łóżkiem.
Prawda była taka, że nienawidziła tego domu.
Ale wszystkie pieniądze, które odziedziczyła po mężu zdążyła roztrwonić, a nie było ich dużo. Zostało jej więc mieszkanie tutaj, albo powrót do rodziców, a ani jej się ta wizja nie podobała, ani matce i ojcu.
Musiała przede wszystkim znaleźć sobie nowe źródło dochodu, najlepiej stabilne i takie, które nie będzie od niej wymagało ogromu pracy.
Niestety, w gastronomii było zupełnie na odwrót, zarobki były marne, a zapierdol zmiatał z nóg.
Alba miała w sobie jednak na tyle samodyscypliny, że wiedziała, że musi w końcu wstać i z tego domu wyjść raz na zawsze.
Może i ten dzień nie nadszedł już teraz, ale zrobiła ku temu krok, szykując się do wyjścia na rozmowę o pracę, o której przeczytała w ogłoszeniu, brzmiącym dokładnie tak, jak każde inne ogłoszenia na temat tego typu stanowisk.
Może i ciepła i rodzinna atmosfera nie była czymś, w czym się odnajdowała, ale potrafiła doskonale udawać, że tak jest. I z myślą o tym też dobrała swoją dzisiejszą kreację, może i o kroju sprzed dekady, ale przywodzącej na myśl eleganckie gospodynie domowe, które częstowały gości domowej roboty muffinkami i obdarzały ciepłym słowem. Kremowa sukienka, z białym, ogromnym kołnierzem i materiałowym paskiem, trochę za krótka, odsłaniając to przeklęte, obite kolano nijak nie pasowała do ciężkich szat Pokątnej, ale nie mogła się tym przejmować, bo sama nigdy do tej ulicy też nie pasowała. Nawet, gdyby się od stóp do głów odziała jak jedna z wiedźm, którą właśnie mijała, a która miała na sobie ogromny kapelusz z (chyba żywym) ptakiem?
– Dzień dobry. – Oznajmiła głośno, wchodząc do lokalu i spoglądając na wszystkie zgromadzone w nim osoby, obdarzając ich ciepłym uśmiechem, jakby wcale nie pluła w myślach jadem na wszystkich innych kandydatów i potencjalnych współpracowników. Na których tle, cóż, tak jak na tle gości Pokątnej się wyróżniała.
Poprawiła dłonią uczesane włosy i rozejrzała się po lokalu, chcąc ocenić już na pierwszy rzut oka, czy warto będzie jej w ogóle wstawać rano, żeby tu przyjść.
– Przepraszam. – Zaczepiła w końcu kogoś przy ladzie. – Przyszłam porozmawiać. Widziałam ogłoszenie.