23.10.2025, 08:26 ✶
Śmiała się.
Śmiała się tak ciepło i serdecznie, że w śmiechu wybrzmiał ptasi trel, który z reguły starała się ukryć. Przysłoniła usta dłonią, ale i to nie powstrzymało jej śmiechu. Nagle nie miało znaczenia, że stoją na pogorzelisku, monumencie ataku terrorystycznego, który zapisze się pewnie na kartach ich historii. Nie miało znaczenia, że nie wiedzieli jak wybrzmi ich historia - zwycięstwo jeszcze nigdy nie było tak niepewne.
Po prostu nie mogła się nie śmiać widząc skonfundowaną minę Anthony’ego, który ze wszystkich kart znów wybrał twinka chłopaczka z pieniążkiem.
- Tak się kończy jak próbujesz oszukiwać! - Oświadczyła, ocierając z kącików oczu łzy rozbawienia. Przechyliła głowę, próbując znaleźć w kartach podobieństwo do Borgina. No może trochę przypominał szanownego pana komornika.
Wzruszyła ramionami w odpowiedzi na pytanie o odwrócenie kart. Nie wiedziała. Alex pewnie wiedział i pewnie jej to nawet tłumaczył kiedyś, ale… Nie słuchała. Przez tyle lat nauczyła się skutecznie filtrować wykłady brata na temat astrologii i wróżbiarstwa.
- Ostrzeżenie.- Zniżyła głos do scenicznego szeptu. Rozczapierzyła przy okazji palce jak wiedźma z bajek dla mugoli.- Strzeż się strzeż Antonio. Nocą, gdy kur zapieje po trzykroć komornik zapuka do twych drzwi. A iść za nim będzie Kanclerz jako ta zjawa śmierć niosąca…
Nadstawiła ucha słysząc o komisji finansowej. A to interesujące. Nawet bardzo interesujące.
- Czy to coś o czym powinien wiedzieć Wizengamot czy mówisz o tym swojej miłej przyjaciółce?- Zapytała miękko.- Albo nie, nie mów. Jeszcze musiałabym cię dręczyć w sali przesłuchań cały wieczór.- Wzięła od Anthony’ego karty. Złożyła je i schowała do kieszeni szaty. Seans wróżbiarski został zakończony - werdykt bardzo prosty: remont uda się doskonale, żadnego z nich nie pochłoną kredyty, a pan Shafiq da jej kwiaty i napiją się wspólnie wina.
To wróżbiarstwo to była absolutna łatwizna. Nic tylko zacząć pisać artykuły do Czarownicy i zbić fortunę na wymyślaniu sobie różnych rzeczy.
- Elliott Malfoy jest najmilszym, najlepiej ułożonym i najkulturalniejszym człowiekiem jakiego znam i moim drogim przyjacielem. Nie przychodzi mi do głowy żaden powód dla którego miałbyś unikać z nim spotkania. Choć z tego co mi wiadomo jeszcze jakiś czas temu przebywał poza granicami kraju. Mam nadzieję, że już niebawem wróci...- Skinęła głową do własnych myśli. Tak, ojczyzna potrzebowała Malfoy'a, pewnie nie mniej niż Malfoy potrzebował swojej ojczyzny. Gdy przychodziło co do czego wszyscy byli tylko i wyłącznie dziećmi swoich ojców. Nawet ktoś taki jak Elliott nie mógł się tego wyprzeć.
- Myślę, że inspekcję możemy uznać za owocną.- Stwierdziła, układając ręce na biodrach. Rozejrzała się jeszcze raz - z bardziej widocznym niezadowoleniem wymalowanym na obliczu. Naprawdę nie chciała tu przebywać dłużej niż to koniecznie. Niby człowiek wiedział, że będzie więcej problemów niż tylko odmalowanie ścian, ale... Już układała w głowie żarliwy list do taty o stratach w posiadłości. Wyciągnęła mały srebrny zegarek kieszonkowy. Było krótko po pierwszej. Idealny czas na herbatę. I wino. Na dobre wino zawsze była odpowiednia pora. Prześlizgnęła się obok Anthony’ego, bezwiednie musnęła opuszkami palców jego przedramię. Przywołała zaklęciem swoją torebkę, upewniła, że żaden ciekawski mugol przez okno na piętrze nie zagląda.
- Chodź.- Szepnęła cicho, łapiąc go za obie dłonie.
Teleportowali się z cichym trzaskiem wprost do Mulciber Manor.
Śmiała się tak ciepło i serdecznie, że w śmiechu wybrzmiał ptasi trel, który z reguły starała się ukryć. Przysłoniła usta dłonią, ale i to nie powstrzymało jej śmiechu. Nagle nie miało znaczenia, że stoją na pogorzelisku, monumencie ataku terrorystycznego, który zapisze się pewnie na kartach ich historii. Nie miało znaczenia, że nie wiedzieli jak wybrzmi ich historia - zwycięstwo jeszcze nigdy nie było tak niepewne.
Po prostu nie mogła się nie śmiać widząc skonfundowaną minę Anthony’ego, który ze wszystkich kart znów wybrał twinka chłopaczka z pieniążkiem.
- Tak się kończy jak próbujesz oszukiwać! - Oświadczyła, ocierając z kącików oczu łzy rozbawienia. Przechyliła głowę, próbując znaleźć w kartach podobieństwo do Borgina. No może trochę przypominał szanownego pana komornika.
Wzruszyła ramionami w odpowiedzi na pytanie o odwrócenie kart. Nie wiedziała. Alex pewnie wiedział i pewnie jej to nawet tłumaczył kiedyś, ale… Nie słuchała. Przez tyle lat nauczyła się skutecznie filtrować wykłady brata na temat astrologii i wróżbiarstwa.
- Ostrzeżenie.- Zniżyła głos do scenicznego szeptu. Rozczapierzyła przy okazji palce jak wiedźma z bajek dla mugoli.- Strzeż się strzeż Antonio. Nocą, gdy kur zapieje po trzykroć komornik zapuka do twych drzwi. A iść za nim będzie Kanclerz jako ta zjawa śmierć niosąca…
Nadstawiła ucha słysząc o komisji finansowej. A to interesujące. Nawet bardzo interesujące.
- Czy to coś o czym powinien wiedzieć Wizengamot czy mówisz o tym swojej miłej przyjaciółce?- Zapytała miękko.- Albo nie, nie mów. Jeszcze musiałabym cię dręczyć w sali przesłuchań cały wieczór.- Wzięła od Anthony’ego karty. Złożyła je i schowała do kieszeni szaty. Seans wróżbiarski został zakończony - werdykt bardzo prosty: remont uda się doskonale, żadnego z nich nie pochłoną kredyty, a pan Shafiq da jej kwiaty i napiją się wspólnie wina.
To wróżbiarstwo to była absolutna łatwizna. Nic tylko zacząć pisać artykuły do Czarownicy i zbić fortunę na wymyślaniu sobie różnych rzeczy.
- Elliott Malfoy jest najmilszym, najlepiej ułożonym i najkulturalniejszym człowiekiem jakiego znam i moim drogim przyjacielem. Nie przychodzi mi do głowy żaden powód dla którego miałbyś unikać z nim spotkania. Choć z tego co mi wiadomo jeszcze jakiś czas temu przebywał poza granicami kraju. Mam nadzieję, że już niebawem wróci...- Skinęła głową do własnych myśli. Tak, ojczyzna potrzebowała Malfoy'a, pewnie nie mniej niż Malfoy potrzebował swojej ojczyzny. Gdy przychodziło co do czego wszyscy byli tylko i wyłącznie dziećmi swoich ojców. Nawet ktoś taki jak Elliott nie mógł się tego wyprzeć.
- Myślę, że inspekcję możemy uznać za owocną.- Stwierdziła, układając ręce na biodrach. Rozejrzała się jeszcze raz - z bardziej widocznym niezadowoleniem wymalowanym na obliczu. Naprawdę nie chciała tu przebywać dłużej niż to koniecznie. Niby człowiek wiedział, że będzie więcej problemów niż tylko odmalowanie ścian, ale... Już układała w głowie żarliwy list do taty o stratach w posiadłości. Wyciągnęła mały srebrny zegarek kieszonkowy. Było krótko po pierwszej. Idealny czas na herbatę. I wino. Na dobre wino zawsze była odpowiednia pora. Prześlizgnęła się obok Anthony’ego, bezwiednie musnęła opuszkami palców jego przedramię. Przywołała zaklęciem swoją torebkę, upewniła, że żaden ciekawski mugol przez okno na piętrze nie zagląda.
- Chodź.- Szepnęła cicho, łapiąc go za obie dłonie.
Teleportowali się z cichym trzaskiem wprost do Mulciber Manor.
Koniec sesji