[31.10.1958] Jęcząca Marta | Prue & Benjy

Powietrze zgęstniało, a echo chlupotania odbiło się od kafelków. Potem - ten głos. Piszczał, skrzeczał, z każdym słowem coraz bardziej. Zatrzymała się wreszcie nad zlewem i popatrzyła na mnie z góry, z miną dziecka, które zaraz znów wybuchnie płaczem. Zamilkła. Przez sekundę naprawdę wyglądała na złamaną, przez tę sekundę, tylko tę jedną, zrobiło mi się jej prawie żal.
Prawie, bo patrzyła na mnie z takim wyrzutem, jakby to ja ją zabił pół wieku temu.
- Wiesz co, Marta? - Powiedziałem cicho, unosząc kącik ust. - Może gdybyś nie zaglądała tam, gdzie nie trzeba, nie musiałabyś teraz straszyć nastolatków w toalecie.
Wybuchnęła płaczem - głośnym, teatralnym, pełnym echa. Niektórzy naprawdę mieli problem z odpuszczaniem - nawet po śmierci.

Nie planowałem, żeby to tak się potoczyło. Właściwie, kłamstwo - planowałem wszystko, może nie co do sekundy, ale wystarczająco, by zobaczyć jej minę, kiedy mnie zobaczy. Tę mieszaninę szoku, oburzenia i tego ledwie uchwytnego błysku, którego nigdy nie chciała mi pokazać. Szkoda, że nie mogłem zobaczyć jej twarzy od razu - miny Prue były warte więcej niż połowa złota w skarbcu Gringotta. Biedna Prudence - tak bardzo chciała, żeby nikt nie widział, że straciła panowanie. Teraz też uniosła brodę w tym swoim dumnym geście, który zawsze kazał mi się zastanawiać, jak długo musiała ćwiczyć przed lustrem, żeby wyglądał tak naturalnie, a w jej oczach błysnęło coś triumfalnego. Zamarła, a potem próbowała odtworzyć na twarzy ten swój służbowy spokój. Widziałem, że chciała wyglądać groźnie, ale to nie było możliwe, kiedy miała takie oczy - pełne złości, ale też czegoś, czego nigdy nie chciała nazwać. Na moich ustach pojawił się uśmiech, cienki jak ostrze noża - widziałem, jak drgnęła, chociaż próbowała tego nie pokazać.
- No, no... - Powiedziałem, zniżając głos tak, by zabrzmiał bardziej wymownie. - Doprawdy? - Zrobiłem krok w jej stronę, a echo mojego głosu odbiło się od kamiennych ścian. - Ukarzesz mnie? Ty też tu jesteś. - Zatrzymałem spojrzenie na jej ustach, tylko przez moment. - A przecież powinnaś być na uczcie. Nie wiem, czy wytłumaczenie „to nie tak, jak myślicie” wystarczy. - Schyliłem się lekko, żeby nasze spojrzenia się zrównały. Wszyscy siedzieli w Wielkiej Sali, opychając się ciastem dyniowym i udając, że duchy wznoszące toasty to coś zabawnego. - Nie powiem nikomu o nas i o tym, co tutaj zaszło. O ile... Nie dasz mi powodu, żeby jednak to zrobić. - Uśmiechnąłem się, wolno, leniwie. Właśnie dlatego to robiłem. Nie dlatego, że chciałem ją skrzywdzić. Nie dlatego, że to było mądre. Tylko dlatego, że nikt inny nie potrafił tak pięknie tracić panowania nad sobą.