25.10.2025, 07:10 ✶
Telefon?
Hannibal nigdy by na to nie wpadł. To chyba niemożliwe, by można było wywróżyć telefon, tak naprawdę? No bo jak niby, kiedy wielu czystokrwistych czarodziejów nigdy pewnie nie widziało go na oczy?
Był jednak zbyt dobry w swoim fachu, by chwilowa konfuzja wytrąciła go z roli. Odwrócił się do Jessiego i spojrzał mu w oczy z nadzieją.
- Tak myślisz? Och, a może to jedna z tych wróżb, kiedy następna osoba, od której odbiorę telefon, okaże się moją ukochaną? - na całe szczęście wiedział wystarczająco dużo o mugolskich wynalazkach, by mieć pojęcie, jak obsługuje się niektóre ich urządzenia. Telefonu to nawet miał okazję kilka razy używać osobiście! Westchnął teatralnie.
- Teraz będę się bał podnieść słuchawkę, co jak to będzie ktoś całkiem bez sensu?
- Daj mi swój numer, to oszczędzę ci tego stresu! - odezwała się jedna z dziewczyn, co wywołało ogólną wesołość.
- Nie dawaj, odda go swojej babci i co wtedy?
- Dobra babcia nie jest zła - roześmiał się Hannibal - Upiekłaby mi ciasto, czy coś…
Pożartowali jeszcze chwilę z młodzieżą, a potem podziękowali za wspólne wróżby i zajęli stolik w pewnym oddaleniu. Dopiero wtedy Hannibal postanowił podzielić się swoimi refleksjami.
- Nie mam pojęcia, co znaczą te dwa pozostałe symbole, ale ten naparstek akurat został mi w głowie. On znaczył “zmiany w domu”, czy coś takiego. Myślisz, że to znaczy, że wreszcie uda wam się ogarnąć tę klątwę w chacie?
Sam, wbrew swym nadziejom sprzed Mabon, ciągle jeszcze borykał się z sadzą w swoim mieszkaniu i nic nie wskazywało na to, żeby ten stan rzeczy miał się w ogóle zmienić.
- Jeżeli w ogóle takie wróżby mają sens… - dodał z powątpiewaniem - Prawdziwy wróżbita pewnie by z miejsca osiwiał, widząc to, co się przed chwilą odwaliło…
Z drugiej strony, czarodzieje również bawili się ten sposób - sam niespełna dwa tygodnie temu wróżył z fusów z Jonathanem, Robertem i Anthonym, na dodatek wspierając się solidną dawką procentów. Nie miał zamiaru winić mugoli za ich zabawy, wcale nie dziwił się, że chcą poznać przyszłość.
Zamówił jeszcze jedno piwo. Tego mu właśnie było trzeba. Wyjścia gdzieś, gdzie nikt go nie znał, ucieczki od nieuchronnych dyskusji o polityce, czarodziejach i mugolach, poszukiwaniu winnych Spalonej Nocy, które ostatnimi czasy towarzyszyły czarodziejskim zgromadzeniom zbyt często, jak na gust młodego Selwyna. Męczyły go bardziej, niż cały weekend wcielania się w Merlina na scenie, a przecież to była wymagająca rola! Westchnął. Ciekawe, czy Jessie też miał podobne odczucia. Hannibal miał nadzieję, że nie - jako dla czarodzieja półkrwi, musiały być dla niego podwójnie przykre. Chociaż może pracując w banku z goblinami mierzył się z całkiem innymi wyzwaniami?
- Jak w ogóle nastroje u ciebie w pracy po Spalonej? - zapytał - Jeżeli oczywiście chcesz o tym mówić… - zastrzegł szybko. Przekonał się ostatnimi czasy wystarczająco dobitnie, że daleko nie wszyscy równie chętnie jak on leczyli swoje traumy okładem z rodziny i przyjaciół i tym razem zamierzał to uszanować.
Hannibal nigdy by na to nie wpadł. To chyba niemożliwe, by można było wywróżyć telefon, tak naprawdę? No bo jak niby, kiedy wielu czystokrwistych czarodziejów nigdy pewnie nie widziało go na oczy?
Był jednak zbyt dobry w swoim fachu, by chwilowa konfuzja wytrąciła go z roli. Odwrócił się do Jessiego i spojrzał mu w oczy z nadzieją.
- Tak myślisz? Och, a może to jedna z tych wróżb, kiedy następna osoba, od której odbiorę telefon, okaże się moją ukochaną? - na całe szczęście wiedział wystarczająco dużo o mugolskich wynalazkach, by mieć pojęcie, jak obsługuje się niektóre ich urządzenia. Telefonu to nawet miał okazję kilka razy używać osobiście! Westchnął teatralnie.
- Teraz będę się bał podnieść słuchawkę, co jak to będzie ktoś całkiem bez sensu?
- Daj mi swój numer, to oszczędzę ci tego stresu! - odezwała się jedna z dziewczyn, co wywołało ogólną wesołość.
- Nie dawaj, odda go swojej babci i co wtedy?
- Dobra babcia nie jest zła - roześmiał się Hannibal - Upiekłaby mi ciasto, czy coś…
Pożartowali jeszcze chwilę z młodzieżą, a potem podziękowali za wspólne wróżby i zajęli stolik w pewnym oddaleniu. Dopiero wtedy Hannibal postanowił podzielić się swoimi refleksjami.
- Nie mam pojęcia, co znaczą te dwa pozostałe symbole, ale ten naparstek akurat został mi w głowie. On znaczył “zmiany w domu”, czy coś takiego. Myślisz, że to znaczy, że wreszcie uda wam się ogarnąć tę klątwę w chacie?
Sam, wbrew swym nadziejom sprzed Mabon, ciągle jeszcze borykał się z sadzą w swoim mieszkaniu i nic nie wskazywało na to, żeby ten stan rzeczy miał się w ogóle zmienić.
- Jeżeli w ogóle takie wróżby mają sens… - dodał z powątpiewaniem - Prawdziwy wróżbita pewnie by z miejsca osiwiał, widząc to, co się przed chwilą odwaliło…
Z drugiej strony, czarodzieje również bawili się ten sposób - sam niespełna dwa tygodnie temu wróżył z fusów z Jonathanem, Robertem i Anthonym, na dodatek wspierając się solidną dawką procentów. Nie miał zamiaru winić mugoli za ich zabawy, wcale nie dziwił się, że chcą poznać przyszłość.
Zamówił jeszcze jedno piwo. Tego mu właśnie było trzeba. Wyjścia gdzieś, gdzie nikt go nie znał, ucieczki od nieuchronnych dyskusji o polityce, czarodziejach i mugolach, poszukiwaniu winnych Spalonej Nocy, które ostatnimi czasy towarzyszyły czarodziejskim zgromadzeniom zbyt często, jak na gust młodego Selwyna. Męczyły go bardziej, niż cały weekend wcielania się w Merlina na scenie, a przecież to była wymagająca rola! Westchnął. Ciekawe, czy Jessie też miał podobne odczucia. Hannibal miał nadzieję, że nie - jako dla czarodzieja półkrwi, musiały być dla niego podwójnie przykre. Chociaż może pracując w banku z goblinami mierzył się z całkiem innymi wyzwaniami?
- Jak w ogóle nastroje u ciebie w pracy po Spalonej? - zapytał - Jeżeli oczywiście chcesz o tym mówić… - zastrzegł szybko. Przekonał się ostatnimi czasy wystarczająco dobitnie, że daleko nie wszyscy równie chętnie jak on leczyli swoje traumy okładem z rodziny i przyjaciół i tym razem zamierzał to uszanować.