[2 kwietnia] Pożar na zgliszczach | Perseus & Vespera

Kryzys? Westchnął ciężko. Elliott w jednym z naprędce wymienionych listów porównał sytuację do płonącego domu. Nie miał w sobie dość sił, aby go zgasić; patrzył więc jak to, co starał się zbudować przez ostatnie kilka miesięcy zamienia się w zgliszcza. C'est la vie, pomyślał. Przynajmniej blask ognia był przyjemnie ciepły.
— Raczej jego smutny finał — odparł bezradnie, wzruszając przy tym ramionami, po czym odebrał od czarownicy swoją własność. Nie założył jednak obrączki z powrotem na palec, a schował ją do wewnętrznej kieszeni płaszcza, na sercu. Tliła się bowiem w nim - wbrew temu, co solennie zapewniał barmanowi od ostatniej godziny - nadzieja, że być może nie wszystko stracone. A jeśli nawet, to był człowiekiem bardzo sentymentalnym. Lubił zbierać pamiątki, nawet jeżeli nie do końca kojarzyły mu się z jednoznacznie przyjemnymi wydarzeniami. Do tej pory zachował bowiem bilet na pociąg do Paryża oraz zaproszenie na ślub Elliotta.
Mało znał kobiet, które piły whisky - a przynajmniej w tamtym momencie nie był w stanie wyłowić takowych wspomnień z mętnych meandrów pamięci - zatem zainteresowany tym niecodziennym w jego mniemaniu doboru trunku przyglądał się Vesperze. Wtedy też, zupełnie niespodziewane, doszedł do wniosku, że czarownica wygląda niezwykle atrakcyjnie, kiedy popija bursztynowy alkohol, zostawiając ślad szminki. Ale czy rzeczywiście dopiero teraz wydała mu się pociągająca? Nie, odczuwał względem niej słabość już od dawna, od kiedy ich drogi ponownie się przecięły, gdy przed dwoma laty powrócił z Francji. Powstrzymywały go jednak resztki czegoś, co można nazwać przyzwoitością, jakieś infantylne przekonanie, że powinien dotrzymywać wierności tej, którą mu narzucono. Teraz, gdy jego małżeństwo legło w gruzach, poczuł się wolny od wszelkich skrupułów.
Spojrzenie ciemnych oczu niby od niechcenia omiotła jej sylwetkę; od pięknego rumianego lica przez łabędzią szyję, delikatny zarys piersi i wcięcie w talii. Wreszcie jego wzrok spoczął na smukłych nogach, aż zdał sobie sprawę, że przygląda jej się aż nazbyt ostentacyjnie. Odwrócił się więc prędko i upił łyk piwa, lecz nie umiał na nią nie patrzeć.
— To nie jest miejsce, ani pora dla samotnej kobiety — zauważył, przysuwając się niego w stronę przybyszki — Czy czeka pani na kogoś? Jeśli nie, to czy miałaby pani coś przeciwko mojemu towarzystwu?
Z jakiegoś trudnego do wyjaśnienia powodu zadając to pytanie czuł się tak samo zestresowany, jak piętnaście lat temu, gdy podpuszczony przez brata Eden zapraszał ją na przyjęcie po ostatnich egzaminach.