22.02.2023, 19:25 ✶
Praca archeologa wymagała głównie wiedzy, morza cierpliwości i odporności na trudne warunki. Głównie. W przypadku archeologów – czarodziejów sprawa stawała się bardziej skomplikowana, zwłaszcza gdy chcieli badać ruiny, grobowce i artefakty pozostałe po innych czarodziejach. Do tego potrzeba było też umiejętności magicznych.
Zbyt wielu, aby posiadała je jedna osoba.
Cathal miał doświadczenie na różnych wykopaliskach, ale tutaj miał zarządzać całą wyprawą po raz pierwszy. A do tego potrzebował ekipy. Sam znał się na historii, runach, pieczętowaniu i językach, to jednak nigdy nie wystarczało. Ściągnął ze sobą specjalistkę od map i uzdrowicielkę, miał klątwołamaczkę, ten skład trzeba było jednak uzupełnić.
Wywoływanie duchów na takich wyprawach mogło być cenne. Problem polegał na tym, że zwykle osoby do tego zdolne, były… bardzo ciężkie we współpracy na wykopaliskach. Jamil Anwar już w takich warunkach pracował. Jego dodatkowymi zaletami była znajomość angielskiego, przy jednoczesnym byciu miejscowym – to mogło być dla nich bardzo pomocne, zwłaszcza, że znał język – i pochodzenie z rodziny Trelawney. Niektórzy z nich ponoć mieli specjalne umiejętności.
Trzeba było jednak przetestować, czy Jamil jest tak dobry, jak twierdzi. Cathal dowiedział się o nim trochę – jego uszu doszły choćby plotki o hazardzie i wiedział, że na pewne rzeczy będzie trzeba uważać – ale o tym, czy zechce go zatrudnić, miał zdecydować dzisiejszy rytuał.
- To zależy, co masz na myśli – powiedział, spacerując po namiocie. Przybył do Egiptu ledwo dwa miesiące wcześniej, ale ten czas wystarczył, aby bezlitosne, egipskie słońce, sprawiło, że jego skóra nabrała ciemnej barwy, kontrastującej z włosami, rozjaśnionymi w tym upale bardziej niż wcześniej. Był wyższy od Jamila, zbudowany dość mocno, odziany w wymięte, przybrudzone ubranie – nie dlatego, że nie dbał o jego czystość, ale dlatego, że utrzymanie tej stale na pustyni nie było możliwe. Owszem, jego twarz pokrywał lekki zarost, ale nie wąs, a on wynik tego, że nie golił się od sześciu dni. – Podobno był pierwszym, który zasugerował, że grobowce, nad którymi pracują, mogą być prehistoryczne. Wcześniej sądzono, że pochodzą maksymalnie z Czwartej Dynastii. W 1896 znalazł cenne papirusy z okresu Średniego Państwa oraz przedmioty służące do uprawiania magii i medycyny… Oczywiście, mugole nie mieli o tym pojęcia, ale było tam parę autentycznych amuletów, które dalej zachowały magiczne właściwości. Nigdy nie wrócił do Anglii. Słyszałem, że jego boginem był jeden z jego profesorów z Hogwartu, którego nie ukończył, ale nie wiem, ile w tym prawdy. O takie ciekawostki chodzi?
Nie znał się na wywoływaniu duchów. Z pomocy takiego korzystali w Irlandii – ale ten zginął, wraz z trzema innymi osobami, ledwo w rok po rozpoczęciu prac, parę miesięcy po tym, jak Cathal dołączyć do grupy, a wykopaliska wstrzymano. Tutaj, w Egipcie, jeden był wcześniej na miejscu, ale ostatecznie Shafiq nie zdecydował się na podjęcie z nim współpracy.
– Istnieją przesłanki, że wiedział, że w grobowcu znajduje się przejście do komnaty nagrobnej drugiej żony Namera, zapewne czarownicy. Odnalazł inskrypcję w starożytnych runach, która o tym świadczyła i nawet ją odszyfrował. Wedle jego notatek może wiedzieć, gdzie znajduje się wejście, choć nie zdołał go otworzyć. I właśnie położenie tego wejścia nas interesuje najbardziej, choć wszelkie inne informacje też będą przydatne.
James Quibell był czarodziejem. Synem dwóch mugoli, który w Hogwarcie spędził bodaj zaledwie trzy lata, i skupił się na mugolskiej edukacji, ale wciąż dawało mu to dodatkowe możliwości jako archeologowi. Prawdopodobnie dowiedział się więc sporo i o tym magicznym grobowcu, który ich interesował. Nie mógł go otworzyć, nie mając ekipy i pewnych umiejętności, ale jego wiedza egiptologa i długie lata, jakie tu spędził, sprawiały, że badał tę sprawę. Niestety, źródła się nie zachowywały, bo przecież nie mógł przekazać mugolom notatnika o magicznych grobowcach – zamknięto by go w jakiejś lecznicy.
I Cathal zamierzał sprawdzić, czy Jamil zdoła wydobyć z jego ducha jakieś przydatne informacje.
– Koniec XIX wieku, początek XX. Anglicy uwielbiali wtedy takie wąsy. Teraz wychodzą z mody.
Zbyt wielu, aby posiadała je jedna osoba.
Cathal miał doświadczenie na różnych wykopaliskach, ale tutaj miał zarządzać całą wyprawą po raz pierwszy. A do tego potrzebował ekipy. Sam znał się na historii, runach, pieczętowaniu i językach, to jednak nigdy nie wystarczało. Ściągnął ze sobą specjalistkę od map i uzdrowicielkę, miał klątwołamaczkę, ten skład trzeba było jednak uzupełnić.
Wywoływanie duchów na takich wyprawach mogło być cenne. Problem polegał na tym, że zwykle osoby do tego zdolne, były… bardzo ciężkie we współpracy na wykopaliskach. Jamil Anwar już w takich warunkach pracował. Jego dodatkowymi zaletami była znajomość angielskiego, przy jednoczesnym byciu miejscowym – to mogło być dla nich bardzo pomocne, zwłaszcza, że znał język – i pochodzenie z rodziny Trelawney. Niektórzy z nich ponoć mieli specjalne umiejętności.
Trzeba było jednak przetestować, czy Jamil jest tak dobry, jak twierdzi. Cathal dowiedział się o nim trochę – jego uszu doszły choćby plotki o hazardzie i wiedział, że na pewne rzeczy będzie trzeba uważać – ale o tym, czy zechce go zatrudnić, miał zdecydować dzisiejszy rytuał.
- To zależy, co masz na myśli – powiedział, spacerując po namiocie. Przybył do Egiptu ledwo dwa miesiące wcześniej, ale ten czas wystarczył, aby bezlitosne, egipskie słońce, sprawiło, że jego skóra nabrała ciemnej barwy, kontrastującej z włosami, rozjaśnionymi w tym upale bardziej niż wcześniej. Był wyższy od Jamila, zbudowany dość mocno, odziany w wymięte, przybrudzone ubranie – nie dlatego, że nie dbał o jego czystość, ale dlatego, że utrzymanie tej stale na pustyni nie było możliwe. Owszem, jego twarz pokrywał lekki zarost, ale nie wąs, a on wynik tego, że nie golił się od sześciu dni. – Podobno był pierwszym, który zasugerował, że grobowce, nad którymi pracują, mogą być prehistoryczne. Wcześniej sądzono, że pochodzą maksymalnie z Czwartej Dynastii. W 1896 znalazł cenne papirusy z okresu Średniego Państwa oraz przedmioty służące do uprawiania magii i medycyny… Oczywiście, mugole nie mieli o tym pojęcia, ale było tam parę autentycznych amuletów, które dalej zachowały magiczne właściwości. Nigdy nie wrócił do Anglii. Słyszałem, że jego boginem był jeden z jego profesorów z Hogwartu, którego nie ukończył, ale nie wiem, ile w tym prawdy. O takie ciekawostki chodzi?
Nie znał się na wywoływaniu duchów. Z pomocy takiego korzystali w Irlandii – ale ten zginął, wraz z trzema innymi osobami, ledwo w rok po rozpoczęciu prac, parę miesięcy po tym, jak Cathal dołączyć do grupy, a wykopaliska wstrzymano. Tutaj, w Egipcie, jeden był wcześniej na miejscu, ale ostatecznie Shafiq nie zdecydował się na podjęcie z nim współpracy.
– Istnieją przesłanki, że wiedział, że w grobowcu znajduje się przejście do komnaty nagrobnej drugiej żony Namera, zapewne czarownicy. Odnalazł inskrypcję w starożytnych runach, która o tym świadczyła i nawet ją odszyfrował. Wedle jego notatek może wiedzieć, gdzie znajduje się wejście, choć nie zdołał go otworzyć. I właśnie położenie tego wejścia nas interesuje najbardziej, choć wszelkie inne informacje też będą przydatne.
James Quibell był czarodziejem. Synem dwóch mugoli, który w Hogwarcie spędził bodaj zaledwie trzy lata, i skupił się na mugolskiej edukacji, ale wciąż dawało mu to dodatkowe możliwości jako archeologowi. Prawdopodobnie dowiedział się więc sporo i o tym magicznym grobowcu, który ich interesował. Nie mógł go otworzyć, nie mając ekipy i pewnych umiejętności, ale jego wiedza egiptologa i długie lata, jakie tu spędził, sprawiały, że badał tę sprawę. Niestety, źródła się nie zachowywały, bo przecież nie mógł przekazać mugolom notatnika o magicznych grobowcach – zamknięto by go w jakiejś lecznicy.
I Cathal zamierzał sprawdzić, czy Jamil zdoła wydobyć z jego ducha jakieś przydatne informacje.
– Koniec XIX wieku, początek XX. Anglicy uwielbiali wtedy takie wąsy. Teraz wychodzą z mody.