22.02.2023, 21:21 ✶
- Większość jego zapisków była przeznaczona dla mugoli. Pracował na mugolskich wykopaliskach. Chyba nie czuł się zbyt związany ze światem czarodziejów.
Egiptolog był geniuszem i miał ogromną wiedzę historyczną, ale czarodziej był z niego bardzo słaby. Mogło to wynikać właśnie z tego niedostatku mocy. Niemniej Cathal niezbyt w to wnikał, dla niego znaczenie miało tylko jedno. Podczas gdy mugolska ekipa pracowała tu od lat i miała jeszcze pracować całe dekady, ich cel był bardzo konkretny: jedna, konkretna komnata. Najpierw trzeba było jednak otworzyć wejście, potem przejść przez pułapki i otworzyć kolejne drzwi… I Shafiq wiedział, że to też może zająć parę lat, niemniej skupiał się na tym, nie wnikając mocno w tę „niemagiczną” część prac. (A raczej wnikając, ale nie tak dogłębnie, jak stała obsada.)
- Jest kamienna i wykonana kilkanaście tysięcy lat temu. Nie mogłaby zachować kolorów, jeśli takie na niej były – powiedział nieuważnie. Zdawało się, że myślami jest gdzieś indziej. I może faktycznie tak było, Cathal niekiedy miewał tendencje do zamyślenia, co po części było związane z dręczącą go chorobą. – Są tu jego podboje, jeniec, sokół Horusa, ale to chyba nie ma znaczenia? – spytał. – To prawdopodobnie najstarszy zabytek piśmienniczy. Hieroglifów wciąż nie odczytano w pełni.
Nawet Cathal miał z tym problemy. Znał starożytne runy i wszystkie języki świata, ale hieroglify nie należały do żadnej z tych kategorii, a to były jedne z najstarszych. Wiedział, co oznaczała część z nich, ale znaczenie części pozostawało niejasne i mogło być różnie interpretowane.
- Z tego, co wiem, nie potrafisz się teleportować, więc musimy zostać tutaj. Zresztą może się okazać, że kiedyś przyjdzie ci przywoływać ducha na środku pustyni, tuż przed burzą piaskową – skwitował bezlitośnie, ale sięgnął po różdżkę. Wycelował w wejście do namiotu, tak że to się zaszyło. Na miejscu była też mugolska grupa, oficjalnie współpracowali i Cathal nie chciał, by ktoś przypadkiem tu wszedł i chciał wiedzieć, co się wyrabia.
Potem kolejne czary rzucił na ściany namiotu, szepcąc silenco. Nie miało może podziałać długo, ale dzięki temu po pierwsze, mniejsze szanse, że ktoś rozproszy Jamila, po drugie, nie będą musieli się przejmować, że ktoś podsłucha to, co powie Anwar.
O ile faktycznie poradzi sobie z duchem.
- Możemy zaczynać? – spytał. Sam cofnął się, za wcześniej przygotowany przez siebie krąg runicznych pieczęci.
Współpraca z poprzednim wywoływaczem nie została zawieszona bez powodu. Cathal miał już jednego… może nie ducha, ale martwego w głowie. Nie życzył sobie kolejnego. Slytherin też na pewno źle zniósłby konkurencję.
Egiptolog był geniuszem i miał ogromną wiedzę historyczną, ale czarodziej był z niego bardzo słaby. Mogło to wynikać właśnie z tego niedostatku mocy. Niemniej Cathal niezbyt w to wnikał, dla niego znaczenie miało tylko jedno. Podczas gdy mugolska ekipa pracowała tu od lat i miała jeszcze pracować całe dekady, ich cel był bardzo konkretny: jedna, konkretna komnata. Najpierw trzeba było jednak otworzyć wejście, potem przejść przez pułapki i otworzyć kolejne drzwi… I Shafiq wiedział, że to też może zająć parę lat, niemniej skupiał się na tym, nie wnikając mocno w tę „niemagiczną” część prac. (A raczej wnikając, ale nie tak dogłębnie, jak stała obsada.)
- Jest kamienna i wykonana kilkanaście tysięcy lat temu. Nie mogłaby zachować kolorów, jeśli takie na niej były – powiedział nieuważnie. Zdawało się, że myślami jest gdzieś indziej. I może faktycznie tak było, Cathal niekiedy miewał tendencje do zamyślenia, co po części było związane z dręczącą go chorobą. – Są tu jego podboje, jeniec, sokół Horusa, ale to chyba nie ma znaczenia? – spytał. – To prawdopodobnie najstarszy zabytek piśmienniczy. Hieroglifów wciąż nie odczytano w pełni.
Nawet Cathal miał z tym problemy. Znał starożytne runy i wszystkie języki świata, ale hieroglify nie należały do żadnej z tych kategorii, a to były jedne z najstarszych. Wiedział, co oznaczała część z nich, ale znaczenie części pozostawało niejasne i mogło być różnie interpretowane.
- Z tego, co wiem, nie potrafisz się teleportować, więc musimy zostać tutaj. Zresztą może się okazać, że kiedyś przyjdzie ci przywoływać ducha na środku pustyni, tuż przed burzą piaskową – skwitował bezlitośnie, ale sięgnął po różdżkę. Wycelował w wejście do namiotu, tak że to się zaszyło. Na miejscu była też mugolska grupa, oficjalnie współpracowali i Cathal nie chciał, by ktoś przypadkiem tu wszedł i chciał wiedzieć, co się wyrabia.
Potem kolejne czary rzucił na ściany namiotu, szepcąc silenco. Nie miało może podziałać długo, ale dzięki temu po pierwsze, mniejsze szanse, że ktoś rozproszy Jamila, po drugie, nie będą musieli się przejmować, że ktoś podsłucha to, co powie Anwar.
O ile faktycznie poradzi sobie z duchem.
- Możemy zaczynać? – spytał. Sam cofnął się, za wcześniej przygotowany przez siebie krąg runicznych pieczęci.
Współpraca z poprzednim wywoływaczem nie została zawieszona bez powodu. Cathal miał już jednego… może nie ducha, ale martwego w głowie. Nie życzył sobie kolejnego. Slytherin też na pewno źle zniósłby konkurencję.