[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Lubiłem te momenty, kiedy rozmowa nie musiała nieść żadnego celu, po prostu była, lekka, jakbyśmy znowu mieli siedemnaście lat i nic od siebie nie chcieli oprócz przewagi w kolejnej rundzie. Potyczki, które między nami trwały od dawna, a potem na lata urwały się dosłownie z dnia na dzień, wróciły, jakby nigdy nic. Czasami miałem wrażenie, że nie potrzebowaliśmy żadnego tła - miejsca, okazji, powodu, po prostu jedno z nas rzucało hasło, drugie łapało i już byliśmy z powrotem w tej samej grze, co kiedyś. Różnica była taka, że teraz nie chodziło o to, żeby zranić. Raczej… Żeby zobaczyć, dokąd to może zaprowadzić, jeśli się nie cofniemy. To było łatwe, to przeskakiwanie z tonu poważnego na coś lekkiego, ledwie muśniętego ironią. Czasem miałem wrażenie, że tylko w ten sposób potrafiliśmy rozmawiać naprawdę, przez niedopowiedzenia i półuśmiechy, jakby to właśnie one utrzymywały między nami równowagę.
- Dlogowskazem? - Parsknąłem cicho, odchylając głowę w bok. - Plóbowałem kiedyś byś czyimś dlogowskazem, pamiętaj, skończyło się tym, sze wszyscy poszli w pszeciwną stlonę. - Wzruszyłem ramionami z udawaną obojętnością, chociaż w środku czułem to znajome ukłucie, które pojawiało się zawsze, gdy coś próbowało przypomnieć mi, że kiedyś byłem kimś innym - kimś, kto jeszcze wierzył, że ma wpływ na coś więcej niż własne błędy. Nie patrzyłem na nią, mówiłem to w powietrze, jakbym rozmawiał bardziej z samym sobą niż z nią, ale i tak widziałem ten błysk w jej oku - ten, który mówił, że pamiętała.
Lekkość, z jaką przeskoczyliśmy z jednego tematu na drugi, z ciężaru wspomnień do banalnych rozmów, działała jak oddech. Może i wyglądało to jak gra, ale ja wiedziałem, że oboje potrzebowaliśmy tej iluzji równowagi. Nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu. Dawniej każde jej słowo było ciosem pod żebra - precyzyjnym, celowym. Teraz mówiła spokojnie, a mimo to czułem coś znajomego, jakby echo tamtej zadziorności, tylko już pozbawione potrzeby ranienia. Wtedy to była gra o dominację, o kontrolę. Teraz? Sam już nie byłem pewien, o co dokładnie gramy. Jej komentarz o tym, że widziała, co potrafię, sprawił, że przez moment spojrzałem na nią inaczej - nie z przymrużeniem oka, nie z tym starym, prowokacyjnym półuśmiechem, tylko z odrobiną zaskoczenia. Dawno nikt nie przyznał tego wprost, nawet w tak lekkiej formie. Może to absurdalne, ale coś we mnie drgnęło. Te słowa, w tym tonie, sprawiły, że przez moment nie wiedziałem, czy powinienem się śmiać, czy udawać, że tego nie słyszałem. Przez większość życia nikt nie mówił mi takich rzeczy, a jeśli już, to w kontekście, który brzmiał jak obelga. W gruncie rzeczy czułem się dziwnie, bo przecież całe lata słyszałem od niej coś zupełnie odwrotnego.
- Och, widziałaś, tak? - Mruknąłem, niby mimochodem, ale z cieniem rozbawienia. - Tyle lat, a jednak pamiętasz moje najlepsze występy, chyba musiały zlobiś wlaszenie. Myślałem, sze wtedy byłaś zbyt zajęta udowadnianiem mi, jak balso niczego nie potlafię. - To było zabawne - ile w tym wszystkim mieściło się goryczy i jak łatwo teraz mogłem o tym mówić, jakby nie miało znaczenia. Wszystko, co mogłem wtedy kontrolować, było tylko cieniem tego, czego nie potrafiłem utrzymać w ryzach.
Nie potrafiłem nie uśmiechnąć się przy tym, nawet jeśli w środku coś we mnie drgnęło - wspomnienie tamtych lat, w których każde nasze spotkanie przypominało starcie dwóch żywiołów. Wtedy to, co mówiła, potrafiło ciąć głębiej niż zaklęcia, a mimo to nigdy nie chciałem, żeby milczała. Czasem przyłapywałem się na tym, że nie szukałem już w jej słowach podtekstów. Po prostu słuchałem.
- Mosze i spolo osób tak potlafi. - Przyznałem jej rację po chwili. - Ale niewielu potlafi lobiś to s wdziękiem. - Spojrzałem na nią znacząco, z cieniem uśmiechu, wiedziałem, że zrozumie aluzję.
Kiedy wspomniała o mojej potrzebie kontroli, nie zaprzeczyłem. Zamiast tego westchnąłem cicho, pod nosem.
- Kontlolowaś wsystko? - Parsknąłem cicho. - Och, nie. Po plostu nauczyłem się wyglądaś, jakbym wiedział, co lobię. To zupełnie co innego.
Zbyt często to właśnie pozory ratowały mi skórę - w pracy, w życiu, w rozmowach z ludźmi, których wolałbym nie spotykać, ale przy niej ta maska stawała się bezużyteczna. Widziała za dużo. Poza tym… Kontrola - nie zawsze dało się ją utrzymać. Czasem coś po prostu wymykało się z rąk. Jak ona. Jak my. Nie mówiłem tego głośno, ale czułem, że to zawisło między nami.
- Poza tym widziałaś, jak umiem nalobiś hałasu. To nie to samo. - Dopowiedziałem, nie odrywając od niej wzroku. - Leszta to tylko tlochę zlęcznego udawania. - Zamilkłem - bo co innego mogłem dodać? Wszystko, co chciałbym powiedzieć, brzmiałoby zbyt poważnie, zbyt prawdziwie, a przecież nie o to chodziło tego wieczoru. Prawda była taka, że od dawna nie wiedziałem, dokąd idę, tylko coraz lepiej udawałem, że tak.
Zerknąłem na nią kątem oka. Sposób, w jaki mówiła, wracał do starych czasów - tego, jak rzucała we mnie zdaniami jak zaklęciami, a ja odrzucałem je z tą samą lekkością. Dziwnie znajome uczucie, które kiedyś drażniło, teraz wydawało się niemal… Potrzebne.
Zanim zdążyłem dodać coś jeszcze, jej uwaga przeniosła się gdzieś w bok, a ja odruchowo podążyłem za jej spojrzeniem - na skraju drogi, ledwie widoczny w półmroku, siedział borsuk, mały, nieporadny, rozglądający się tak, jakby świat był dla niego za duży. Kiedy dodała, że jestem wyrozumiały, uśmiechnąłem się pod nosem.
- Nie pomyl wylozumiałości a doblym humolem. - Mruknąłem. - Wyjątkowo wylozumiały jestem zawsze, gdy wiem, sze i tak wyglam ponownie. - Zauważyłem z rozbawieniem, udając, że nie słyszę nuty prowokacji. Jej uwaga o „równych starciach” sprawiła, że kącik ust drgnął mi nieznacznie.
- Gdybym ci kiedykolwiek odpuścił, uznałabyś to za oblazę, a ja nie mam w zwyczaju oblaszaś w ten sposób dam, któle potlafią walczyś za siebie. - Zniżyłem ton głosu, spoglądając na nią z tym starym błyskiem, którego chyba nigdy się nie pozbyłem. Wiedziałem to od dawna, zawsze grała o pełną stawkę, nawet gdy chodziło o słowa. Uniósłem kącik ust, patrząc na nią - była w tym gra, niewinna, ale też niebezpieczna, bo balansowaliśmy na granicy, której żadne z nas nie potrafiło już zdefiniować. Z kolei to, co padło później, trafiło mnie znienacka, nawet jeśli sam to sprowokowałem.
- Cósz, pewnie powinienem zapszeczyś, dla zasady. - Mruknąłem po chwili, miękko. - Ale byłoby to kłamstwo. Zawsze mogłaś się do mnie zbliszyś baldziej, nisz ktokolwiek inny. Tylko wtedy oboje udawaliśmy, sze o tym nie wiemy. -  Wypowiedziałem to spokojnie, celowo pozwalając sobie na dwuznaczność tych słów, nie patrząc na nią, jakby wcale nie miało znaczenia, a jednak czułem to napięcie między słowami. - Nawet gdybym chciał ci coś ułatwiś, pewnie i tak byś to zniszczyła s zasadniczej potszeby lówności. - Uśmiechnąłem się, przyglądając się jej z ukosa. - Spokojnie, szadnych folów nigdy ci nie dawałem, i laszej nie zamieszam. Wylównałabyś lachunek zbyt łatwo, a ja muszę mieś pletekst, szeby ci dokuczaś. Nie wątpię, sze lubisz lówne stalcia. Zasady są święte. Blablabla. - Odpowiedziałem z rozbawieniem. - Ale nie oszukujmy się, gdybyś mogła, i tak glałabyś nieczysto. - Rzuciłem z rozbawieniem.
Ale nie mogliśmy tak dyskutować w nieskończoność, musieliśmy wrócić do tego, że na ścieżce pojawił się borsuk - mały, nieporadny, wyglądający tak, jakby przypadkiem trafił na ścieżkę, więc już całkiem obróciłem się przodem do niego i zatrzymałem się, marszcząc brwi. Z początku myślałem, że to przypadek, zaraz się odwróci i ucieknie w zarośla, ale borsuczątko stało w miejscu, przyglądając się nam z taką powagą, jakby rozważało, czy jesteśmy zagrożeniem. Stał i patrzył i, szczerze mówiąc, ja też. Nie miałem pojęcia, co się robi z takim stworzeniem. Prue mówiła coś o dotykaniu, o rodzinie, o borsuczych zwyczajach, a ja tylko obserwowałem.
Zerknąłem na nią kątem oka, widząc ten ledwie uchwytny uśmiech.
- Sun, błagam. - Westchnąłem, zanim jeszcze skończyła mówić, bo zaczęła analizować, jakby planowała adopcję, oparłem dłonie na biodrach i potrząsnąłem głową. - Nie. Nie będziemy wychowywaś małego bolsuka. - Powiedziałem to tonem, który brzmiał bardziej poważnie, niż powinien. Zatrzymałem się, patrząc na niego przez chwilę w milczeniu. Prue od razu się w nim zakochała, to było widać po jej twarzy. - Ani duszego. Ani szadnego. - Zrobiłem krótką pauzę, po czym dodałem z lekkim przekąsem:
- Nie wygląda mi to na dobly moment, szeby plóbowaś… Wychowywaś cokolwiek. Nie jesteśmy… - Urwałem, bo sam nie wiedziałem, co właściwie chciałem powiedzieć. Nie jesteśmy kim? Poważni? Takimi, którzy mogliby wspólnie zająć się czymkolwiek innym niż własnym bałaganem? Ledwo radzimy sobie ze sobą, a ty już chcesz brać odpowiedzialność za dzikie zwierzęta - to się chyba nie może dobrze skończyć? Cokolwiek by to było, brzmiałoby za bardzo jak coś, czego lepiej nie wypowiadać na głos. Oparłem dłonie na biodrach, spoglądając na stworzenie, które teraz najwyraźniej uznało, że może się trochę przybliżyć. - …stwoszeni do takich przedsięwzięś. - Dokończyłem więc z półuśmiechem, próbując rozładować własne napięcie. - Jusz widzę, jak wyjaśniasz ojcu, dlaczego w kuchni masz nolę. - Pokręciłem głową z udawanym rozbawieniem.
Brzmiało to poważniej, niż chciałem, więc zaraz dodałem lżejszym tonem:
- Chociasz, pszyznaję, tlochę szkoda. Wygląda na balsiej losądnego nisz większość ludzi, któlych znam. - Wypuściłem powietrze z ust, wciąż patrząc na stworzenie, które, jak na ironię, wyglądało, jakby za chwilę miało kichnąć.
Patrzyłem, jak staje w odpowiedniej odległości od zwierzaka, ostrożna, ale wciąż pewna siebie, i przez moment pomyślałem, że gdyby ktoś nas teraz zobaczył - ją, mnie, tego małego borsuka - mógłby pomyśleć, że naprawdę jesteśmy czymś więcej niż tylko dwojgiem ludzi, którzy wpadli na siebie w najlepszym możliwym złym czasie, a przecież nie byliśmy. Prawda?
- Zlóbmy tak, jak mówisz. - Kiwnąłem lekko głową, chociaż sam nie byłem pewien, czy to z rozsądku, czy po to, by nie widziała, że przez sekundę chciałem naprawdę tego głupiego borsuka zabrać. Przecież, jak na dwoje ludzi, którzy nie potrafią nawet zdecydować, czy są razem, czy tylko grają w kolejną grę, adopcja borsuka to naprawdę logiczny krok naprzód. - Znajśmy mu coś do jedzenia, a potem go odplowasimy, i to wsystko.
Borsuk poruszył się, przestąpił z łapki na łapkę, jakby zastanawiał się, czy nasza rozmowa dotyczyła również jego. Nie miałem pojęcia, co z nim zrobić, z żadnym z nich, jeśli miałem być szczery - ani z tym małym borsukiem, ani z kobietą, która właśnie po raz kolejny wywracała mi życie do góry nogami.