[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

Z Geraldine. Patrzę z zazdrością Morpehusa i Lorien.

Aaron Moody zmarszczył brwi. Uzgodnili wcześniej, że Lorien da mu znak, jeżeli będzie zbyt znużona przedłużającą się uroczystością. Uprzedził ją, że gdyby nie czuła się wystarczająco na siłach, aby zatańczyć z dobranym drogą losowania partnerem, zwyczajnie się stąd ulotnią. Spodziewał się jednak, że zostaną aż do końca. Sędzina poważnie traktowała obowiązki wynikające z przynależności do londyńskiej śmietanki towarzyskiej... A on poważnie traktował złożone jej obietnice.

Może dlatego aż zadrgała mu szczęka, gdy zobaczył, jak staje u boku Morpheusa Longbottoma.

Przez lata pracy jak auror nawykł do skrywania swych prawdziwych odczuć pod maską niewzruszonego opanowania, a jednak, widząc Lorien w ramionach Morpheusa... Nie potrafił tak po prostu stłumić poirytowania. Chociaż wciąż widział w osobie Morpheusa przyjaciela, zbyt wiele narosło między nimi nieporozumień, aby w ogóle chciał go widzieć. Nawet myśl o tym, że dzięki darowi jasnowidzenia Morpheus będzie w stanie uprzedzić potrzeby Lorien, przewidzieć, gdyby coś miało się stać... Wystarczyło powiedzieć, że Morpheus stał się w tym momencie najmniej lubianym przez niego Longbottomem. A biorąc pod uwagę, że w rankingu brał również udział Godryk Longbottom, to było jak powiedzieć wszystko.

– Pani Geraldine – przywitał się na pół formalnie, na pół swojsko z dziewczyną, która przypadła mu w tanecznym losowaniu, darując sobie łamanie języka na podwójnym nazwisku młodej mężatki. Niespecjalnie przejął się tym, że była od niego wyższa niemal o głowę. Jego własny syn przerósł go przecież zanim jeszcze opuścił szkolne pielesze, a tak na oko szacując, Geraldine musiała być mniej więcej w wieku Alastora. A może i Millie. Czyli miała ile lat...?

Aaron zdusił w sobie westchnienie.

Z odliczaniem zatrzymał się mniej więcej na siedemnastu, a teraz nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Niewątpliwie mógłby być jednak ojcem Geraldine, a jaka młoda dziewczyna chciałaby tańczyć na balu z takim starym pierdzielem, jak on? Aaron zamierzał grzecznie dać dziewczynie możliwość dyskretnego wyboru: czy życzy sobie zatańczyć, czy nie. Jemu było to przecież obojętne. Chociaż serce mu się trochę krajało w piersi, bo, szczerze mówiąc, ostatnio tańczył chyba ze zmarłą przed laty żoną. Nie myślał o tym przed pójściem na Ekstazę, odsuwając od siebie tę myśl nawet wtedy, gdy wpłacał datek na artystów uciepiałych w trakcie pożarów. Czym innym byłoby bowiem zatańczyć z Lorien, która ostatnimi czasy stała mu się tak bliską, a czym innym obracać w ramionach obcą kobietę. Nie traktował tego bynajmniej jako afrontu wobec pamięci Madeline, a jednak... Sfrustrował się sam sobą, że poświęcił temu tyle myśli. Ale Aaron Moody był w gruncie rzeczy bardzo prostym facetem. Nie należał do bywalców salonów, więc czy można było go winić, że wspominał teraz, jak bujali się wspólnie z Maddie na domówce u Woody'ego i Tessy?

Odsunął jednak na bok tamte wspomnienia. Zamierzał zachować się jak najbardziej stosownie wobec blondynki, której skinął głową na powitanie.

– Czy nie kojarzę przypadkiem pani ojca? – zagadnął cicho. – Gerard Yaxley, prawda? Chwalił się dokonaniami swojej córki. Przypuszczam, że i w tańcu, w przeciwieństwie do mnie, celujesz, więc nie obrażę się, jeżeli zechcesz odpuścić. Nie jestem najlepszym tancerzem. – Kąciki ust zadrgały mu lekko.