Yorkshire. Richard pojawił się w pobliżu bramy, lecz nie tej, która prowadziła do głównej Rezydencji Rodowej Mulciber Manor. Stanął przed bramą cmentarną, do której podszedł, otworzył i ją przekroczył. Zjawił się na tych terenach z zapasem czasu. Pomimo faktu, że los zesłał mu na ulicach Magicznego Londynu córkę Thaddeusa, Charlotte. Poświęcił jej swoją uwagę, kontrolując czas przeznaczony na jej zakupy. Zaś później, rozdzielili się. Każde w swoim interesie. Pozostały czas, Richard potrzebował spędzić między grobami przodków. Przy grobie, swojego bliźniaczego brata.
Bez problemu odnalazł nagrobek. Z pomocą różdżki, oczyścił miejsce. Przykucnął i położył bukiet kwiatów, jaki kupił w magicznej kwiaciarni. Ocalałej, bądź odbudowanej po pożarach w londyńskim mieście, magicznej dzielnicy. Nie był to pierwszy lepszy bukiet, ale specjalnie z dobranymi kwiatami, w którym także znajdowały się róże, czerwone. Obiecał sobie, że będzie częściej go odwiedzał. Nawet nie przeszkodziłby mu w tym powrót do Norwegii. Tak jak za życia Roberta, go odwiedzał w ich Rodzinnej Kamienicy, tak teraz, robił to tutaj.
Gdyby mógł cofnąć czas… Zmienić kilka swoich decyzji…
Potrzebował tego wyciszenia. Zebrania myśli. Potrzebował obecności brata, zanim przekroczy bramę i drzwi do Mulciber Manor. Wyjął papierośnicę, a z niej papierosa i zapalniczkę. Zapalił, zaciągnął się dymem, wypuszczając go w górę, spoglądając przez moment w niebo, którego zmrok pojawiał się szybciej. Znów powrócił wzrokiem na napis i daty na nagrobku. Jakby w tym widział swoje. Swojej drugiej połówki. "Dodaj mi wsparcia i więcej cierpliwości, aby przetrwał tę kolację w Mulciber Manor." – rzekł w myślach, jakby chciał w ten sposób z nim prowadzić rozmowę. Przekazać prośbę, której nie miał pojęcia, czy zostanie wysłuchana. Czy zrealizowana. Wiedział, że musiał radzić sobie sam. To nie był dla niego łatwy okres.
Pozostał jeszcze chwilę, aż wypalił papierosa. Niedopałek zgasił w ziemi. Wstał, chowając papierośnicę z zapalniczką do kieszeni spodni. Ostatnie spojrzenie skierował na nagrobek, a następnie opuścił cmentarz. Wychodząc przed bramę, spojrzał na zegarek, oceniając czas, czy warto iść na piechotę, czy lepiej użyć teleportacji. Nie spieszył się, ale też nie był z tych, którzy się spóźniają. Włożył ręce do kieszeni płaszcza, ruszając w bezpieczne miejsce, gdzie żadne niepożądane oczy go nie zobaczą i wtedy teleportował się w bezpieczne pobliże posiadłości Mulciber Manor. Stanął przed bramą, która po otwarciu, wpuściła go na teren.
Docierając do głównych drzwi wejściowych rezydencji, miał chwilę, aby spojrzeć na otoczenie i sam budynek i jego skrzydła. Ocenić ich stan elewacji i zniszczeń, które były widoczne przy wschodniej części. Nadal, najpewniej nieodbudowane. Nie marnował jednak czasu na dokładniejsze zwiedzanie. Nie w tym celu tutaj się zjawił. Stanąwszy w końcu przed drzwiami, nie musiał widocznie alarmować o swoim przybyciu, gdy te otwarły się i zapraszały do środka. Wszedł, korzystając z tego zaproszenia. Na wszelki wypadek miał też to, które otrzymał od córki, na rodzinną kolację Mabon.
Zdjął czarny płaszcz i szalik, oddając służbie na przechowanie. Zaprowadzony został do części jadalnej, gdzie miała odbyć się uroczysta kolacja rodzinna. Odziany w całkowitą czerń. Garnitur i golf, charakterystyczny element odzieży Roberta. Przez który łatwo było ich odróżnić. Specjalnie na tę kolację, pozbył się swojego zarostu, wyglądając jak kopia własnego brata. Nie trzeba dodawać, że wciąż nosi w sobie żałobę po jego stracie.
Richard dość szybko zarejestrował obecność głównego gospodarza, Alexandra, stojącego przy szczytowym krześle. Zaprowadzony ku wielkiemu stołowi, wskazano mu miejsce siedzące, dość blisko kuzyna. Richard skinieniem głowy, służbie podziękował. Uwagę zaraz skupiając na gospodarzu. I jeżeli Alexander wyraził chęć należytego przywitania się, Richard uścisnąłby mu dłoń. Mimo swojego momentami narwanego charakteru, potrafił się odpowiednio zachować do sytuacji i znał zasady etykiety.
- Nigdy bym nie przypuszczał, że będziesz chciał mnie tutaj gościć.
Zwrócił się do Alexandra. Relacje mieli, jakie mieli. Richarda mogło zaskoczyć zaproszenie, nie wiedząc do końca, czego się w tym spodziewać. Radością, co prawda Richard nie tryskał. Zachowywał powagę i ostrożność. Miejsca swojego jeszcze nie zajmował, postanawiając poczekać na przybycie pozostałych członków rodziny, zaproszonych na tę kolację. Wiedział, że miała pojawić się Charlotte. Gdyby nawinęła mu się Scarlett, ogarniające całe te przygotowania, przywitałby się z córką. Jako że był tutaj gościem, należycie też przywitałby się z Philomeną i Seliną. Nie zlekceważyłby także obecności Lorien. Która w jego oczach, była morderczynią. Niszczycielką jego rodziny. Jego spojrzenie, mogło być nienawistne do jej osoby, ale zachowanie, było z okazaniem odpowiedniej kultury. Gdyby pozwoliła, przywitałby ją tak, jak każdą kobietę. Ujmując dłoń, całując jej wierzch. Lecz jeżeli nie będzie sobie życzyła aby się do nie zbliżał, uszanuje to, pozostając przy swoim miejscu.