03.11.2025, 22:27 ✶
Stresowała się, to mało powiedziane. Gdy tego dnia wybierała z Richardem sukienkę, a potem naciągnęła go na czarne, eleganckie buty na niewysokim obcasie, czuła wyłącznie radość i ekscytację. Wyobrażała sobie, jak to będzie wejść do Mulciber Manor z elegancką, czarną torebką kopertową i różdżką w dłoni, podczas gdy drobne pakunki, przewiązane granatowymi wstążkami będą dryfować za nią w powietrzu, dopóki nie przekaże ich służbie. Wyobrażała sobie, że przejdzie przepięknym, aczkolwiek dzikim ogrodem, by wejść do mrocznie pięknego korytarza, pełnego tańczących cieni przeszłości. Wyobrażała sobie, jak pięknie musiała wyglądać Lorien, jak pięknie pewnie będzie wyglądać córka Richarda, Scarlett. Jak dostojna będzie "babcia". W tym obrazku nie było jednak miejsca dla mężczyzn. Wyobrażała sobie pocałunki w policzki, szerokie uśmiechy i ciepło, którego dotąd nie miała okazji doświadczyć od tej części rodziny.
Gdy szła za światłami, czuła rosnące w jej ciele podekscytowanie. Drobne upominki, które chciała później przekazać rodzinie z okazji Mabon, faktycznie dryfowały za nią do momentu, w którym nie przekroczyła starych drzwi Mulciber Manor. Paczuszki powędrowały niemalże od razu w dłonie służby, podobnie jak płaszcz, a różdżkę Charlotte schowała tak, jak nakazywała kultura. Pod czarnym, nieco przykurzonym płaszczem (i nieco za dużym na jej ciało) kryła się ciemnogranatowa, prawie że czarna sukienka. Pachniała nowością, chociaż nie błyszczała przepychem. Była... Ładna. Stosowna do okazji, elegancka, za kolano, lekko rozkloszowana. Cienkie, półprzezroczyste rękawy oblepiały ręce Mulciberówny, zakrywając rosnący, srebrzysty rumień. Zaczynała się denerwować. Wiedząc, co się z nią dzieje w takich sytuacjach, spakowała wcześniej słoiczek z maścią i przysięgła sobie, że prędzej umrze, niż zacznie drapać rękę, bo będzie jeszcze gorzej. Ale nie mogła nic poradzić na swoją chorobę, tę nieuleczalną, jednocześnie piękną jak i brzydką. Cichy stukot obcasów na schodach, prowadzących do salonu, zwiastował jej przybycie, przerywane trzaskiem ognia w kominku. A potem zobaczyła jego.
Srebrzysty rumień zapiekł, podobnie jak serce Charlotte, gdy tylko spojrzenie srebrnych oczu pochwyciło sylwetkę Alexandra. I chociaż pociągnięte szminką usta nie wykrzywiły się w grymasie, tak też nie rozciągnęły się w uśmiechu, a oczy pozostały dziwnie puste. Bez wrogości, bez złudzeń, jedynie z żalem, którego ukryć nie była w stanie. Wyraz jej twarzy zmienił się dopiero, gdy tęczówki przesunęły się na Lorien i Selinę. Twarz rozluźniła się nieco, policzki nabrały przyjemnego, różanego odcienia. Ciociu - poruszyły się jej usta, lecz spomiędzy warg nie wydobył się dźwięk. Przeszła do czwórki Mulciberów, zgromadzonych przy stole. Lorien nie była formalnie jej ciotką, lecz przyjaźń z matką sprawiła, że Lotte zwykła ją tak nazywać jeszcze zanim Lorien wyszła za Roberta. Zgodnie ze zwyczajem przywitała się najpierw z głową rodu, aczkolwiek bił od niej chłód i dystans, jak i Seliną, a dopiero później z Lorien i Richardem. Na tego ostatniego zerknęła pytająco, bo miejsce przeznaczone dla jego córki wciąż było puste. A czekała na to, by ją poznać - była ponoć w podobnym wieku, poza tym była ciekawa, jaka była Scarlett Muciber. Czy była taka jak jej ojciec? A może wdała się w matkę?
Ten, kto spodziewał się, że panna z Nokturnu wpadnie tu w dresach, śmierdząca petami i tanią wódą, musiał obejść się smakiem. Charlotte Mulciber nie tylko wyglądała jak na Mulciberównę przystało (nawet upięła włosy we francuski kok, który przebiła szpilą zakończoną księżycem srebrnym tak jak jej oczy, ale i pachniała jak panna z dobrego domu. Dymne perfumy, w których królowała orientalna nuta, z pewnością nie były ani papierosami, ani opium czy wódką. Makijaż, który miała na twarzy, był wykonany starannie a kok, chociaż z pozoru niedbały - miał każdy zaplanowany kosmyk. I tylko lekko drżąca prawa ręka zdradzała osobom, które wiedziały o jej chorobie, że coś mogło być nie tak. Zajęła swoje miejsce - grzecznie, tak jak była nauczona. Nie wychowała się w oborze, nie straciła godności, o którą tak martwiła się Lorien. Nokturn jeszcze nie zrobił z niej kurwy.