[Mabon 1972] „Za chwilę” to pojęcie umowne

Przyznaję, że gdybym wiedział, w co się pakuję, pewnie wypiłbym coś mocniejszego, niż dwa kieliszki wina, przed wejściem do tego domu. Coś w tym wszystkim było tak absurdalnie znajome, że aż prawie swojskie - ten dom pachniał porządkiem, kolacją i oczekiwaniami. Dom, do którego kiedyś wchodziłem bokiem, śmiejąc się z Eliaszem i resztą, żeby tylko nie dać się zagonić jego matce do rozmowy o przyszłości. Teraz szedłem z Prudence, trzymany przez nią za nadgarstek, jakby to miało mnie utrzymać w ryzach, ten dotyk był czymś tak oczywistym, że przez krótką chwilę poczułem się tu mniej jak intruz.

Elias wyglądał, jakby potrzebował narzuty, dwóch poduszek i miesiąca snu, a dostał rodzinną kolację. Nie wiedziałem, czy kiedykolwiek widziałem go tak zmęczonego. Miał oczy jak człowiek, który trzy razy próbował zasnąć i za każdym razem coś go z tego snu wyrwało - niekoniecznie myśl, czasem samo życie potrafiło szarpnąć, zmuszając człowieka do przedwczesnego wstania. Uśmiechnął się na mój widok, lecz był to ten jego półuśmiech, w którym zawsze było więcej ulgi niż radości, jakby naprawdę cieszył się, że niczego nie musi udawać. Uścisnąłem jego dłoń bez wahania - tak, jak zwykle to robiłem, bez zachowywania się, jakby to było jakieś niezwykłe spotkanie, chociaż jego minę można było czytać niemal, jak otwartą księgę. Zaskoczenie, konsternacja, potem to szybkie połączenie kropek, jakby w głowie próbował ułożyć układankę, nie do końca zdając sobie ze wszystkich szczegółów kilku ostatnich tygodni. Chyba nie zakładał właśnie tej jednej opcji, byłem tego prawie pewny, otwierając usta, ale Prue mnie ubiegła.
„Spotykamy się. Jest moim chłopakiem.” Kiedy Prudence powiedziała to tak wprost, uniosłem lekko brwi. Nie dlatego, że się z nią nie zgadzałem, a raczej z tego absurdalnego poczucia, że to słowo zabrzmiało w tym domu jak coś... Nie na miejscu, jak plama czerwonego wina na śnieżnobiałym obrusie, jednak nie zamierzałem się tłumaczyć ani wycofywać. Skoro powiedziała to tak jasno, ja tylko przesunąłem dłonią po karku i kiwnąłem głową w geście potwierdzenia.
- Tak, spotykamy się. - Dodałem dla formalności, półgłosem, żeby nie zostawiać jej samej w tej deklaracji, pozwalając, by Elias przełknął to po swojemu.
Właśnie wtedy rozległ się ten trzask z góry. Dźwięk nie był groźny, ale wystarczająco wyraźny, żeby coś się w powietrzu zmieniło. Cisza, która po nim zapadła, miała ciężar, jak przed uderzeniem pioruna o ziemię. Zanim zdążyłem dobrze zrozumieć, co się dzieje, w drzwiach stanął pan domu. Wszedł jak człowiek, który nigdy nigdzie nie wchodził „tak po prostu”, zatrzymał się, zmierzył każdego spojrzeniem, nawet nie musiał nic mówić, żeby było wiadomo, że to on tu trzymał wszystko w ryzach. Pan Bletchley zawsze miał tę aurę człowieka, który mógłby przeprowadzić operację na otwartym sercu i nawet się nie spocić. Patrzył, jakby wszystko katalogował, miał w sobie ten rodzaj spokoju, który nie wynikał z łagodności, tylko z lat praktyki w obserwowaniu innych ludzi i ich błędów. Jego ruchy były kontrolowane, ton neutralny, wzrok ostry jak skalpel - tak, znałem to spojrzenie, widywałem podobne na korytarzach, gdzie uzdrowiciele przechodzili obok pacjentów, obserwując ich z tym samym chłodnym zainteresowaniem. Widziałem to w krótkim zmarszczeniu między jego brwiami, jakby układał mnie w szufladzie, katalogując mój przypadek, ale nagle zabrakło mu etykiety. Nie płoszyło mnie to, przywykłem do spojrzeń ludzi, którzy chcieli zrozumieć, gdzie mam szwy i co się jeszcze we mnie trzyma na ślinie i upartej woli życia.
Utrzymałem kontakt wzrokowy, nieco zbyt długo, może odrobinę z przekory. Nie byłem tym, kogo oczekiwał, od wielu lat nie byłem nikim, kogo oczekiwały jakiekolwiek ojcowskie wyobrażenia. Dobrze. „Dobry wieczór państwu.” Kto tak się zwracał do własnych bliskich? Nie odwzajemniłem od razu uśmiechu, bo nie był to uśmiech, do którego chciałoby się dopasować - był chłodny, poprawny, bezpieczny. Byłem wysoki, wyższy od niego, ale przy nim czułem się bardziej jak ktoś, kto został zaproszony na egzamin, nie kolację, i wyjątkowo mi się to nie podobało - już dawno skończyliśmy Hogwart, prawda?
Opuściłem wzrok dopiero wtedy, gdy Prudence przedstawiła mnie z tą swoją spokojną stanowczością, którą zawsze miała, nawet wtedy, gdy świat wokół się walił. Nie odsunąłem się, nie uciekłem od jej gestu trzymania mnie za nadgarstek. Właściwie przeciwnie - ścisnąłem delikatnie jej dłoń, żeby dać znać, że wszystko było w porządku. Nie zamrugałem dwa razy.
- Panie Bletchley. - Powiedziałem, lekko skinąwszy głową. Nie ruszyłem się, nie odsunąłem, nie usiadłem, dopóki on nie zaczął siadać, nauczyłem się takich rzeczy dawno temu, w miejscach, gdzie respekt był ważniejszy niż honor, a milczenie - cenniejsze niż wyjaśnienia. - Dziękuję za zaploszenie. - To było w zasadzie wszystko, co musiałem powiedzieć. Nie byłem pewien, czy zaproszenie faktycznie padło, ale uznałem, że warto o tym wspomnieć, o mojej wdzięczności. Zresztą, jego mina wystarczyła, żeby wiedzieć, że wolałem utrzymać chociaż pozory uprzejmości. Nie próbowałem być miły, nie próbowałem być twardy, byłem po prostu kulturalnie obecny. Stałem, nie zajmowałem więcej przestrzeni, niż musiałem, nie uciekałem. Nie przepraszałem za to, jak wyglądam, ani za to, że byłem właśnie tutaj, bo przecież mnie tu zaprosili.
Nie zaskoczyło mnie, że zignorował podanie mi ręki, ani to, że przesunął serwetkę o kilka centymetrów, pamiętałem, że zazwyczaj musiał przywracać światu równowagę. Tacy ludzie zawsze istnieli - ci, którzy porządek traktowali jak mur między sobą a emocjami. Znałem ten rodzaj dystansu, rozumiałem go aż za dobrze, ale to nie do niego się uciekałem, nigdy nie. Na chwilę zapadła cisza, a gdy John Bletchley znowu się odezwał, głos miał tak spokojny, że człowiek przez moment mógł pomyśleć, że to zwykła rozmowa, ale nie, to było badanie gruntu. Nie odpowiedziałem, nie zamierzając komentować ciasta jego żony.
Prudence zasugerowała, żebyśmy usiedli. Zrobiłem to bez wahania, odsuwając jej krzesło i dopiero wtedy zajmując miejsce obok niej. Wciąż czułem na sobie spojrzenie Johna, jak gdyby pan domu próbował znaleźć w mojej twarzy odpowiedź na pytanie, którego nie zadał. Cóż, nie zamierzałem się domyślać, jak mogło brzmieć, dopóki sam by mnie o to nie spytał. Oparłem dłonie na kolanach, przysuwając się do stołu wystarczająco cicho, żeby nie naruszyć jego perfekcyjnego porządku. Nie planowałem niczego łagodzić, udawać, zmieniać - to był ich dom, ale planowałem zginać karku bardziej niż należało. Wiedziałem, że to był dopiero początek wieczoru, ale już miałem nieodparte wrażenie, że żaden z nas nie wyjdzie z tej kolacji w pełni zadowolony - czyli klasyczne Mabon, co nie?