23.02.2023, 14:16 ✶
- Niekoniecznie. Nie chodzi nawet o niemożność odczytania samego hieroglifu, ale o to, że jeden znak może mieć wiele różnych znaczeń – wyjaśnił Cathal. Bez kontekstu kulturowego rozszyfrowanie pewnych rzeczy zdawało się po prostu niemożliwe. Nawet czarodzieje, z całą swoją magią i wieloma specjalnymi umiejętnościami, mieli swoje ograniczenia. Cathal wątpił na przykład, czy Jamil zdołałby przyzwać ducha tak starego, by mógł odszyfrować napisy… i czy w ogóle by go zrozumiał.
- Nasza uzdrowicielka zna zasady teleportacji łącznej, więc to nie tak duży problem – odparł Shafiq na jego tłumaczenia. Gdyby w ekipie nie było Nell, być może dwa razy zastanowiłby się, czy przyjęcie Jamila nie byłoby ostatecznie problemem. – Ale teraz pracuje nad mapami, nie będę więc jej wyciągał, a najbliższe miejsce, które mogłoby zapewnić ciszę, spokój i ochronę przed wiatrem, jest trzy mile stąd. Nie wiem, jak ty, ale ja nie mam ochoty na przechadzkę przez pustynię.
Shafiq nawykł do ciężkich warunkach. Kiedyś mieszkał w Rosji, na terenach, gdzie zawsze było zimno. Swoją przygodę zaczynał nijako na stażu, gdzie parę miesięcy pracował w Peru, potem spędził lata w Brazylii. Irlandia i jej deszczowa, chłodna pogoda, stanowiła zaledwie krótką przerwę, szybko zakończoną wypadkiem. W Egipcie Europejczykowi najtrudniej było się jednak dostosować i pustynny spacer, którego dało się uniknąć, ani trochę nie uśmiechał się mężczyźnie.
- Z potencjalnymi czarnoksiężnikami, którzy dowiedzieli się, co odkopaliśmy, będziemy sobie radzić ja i Alethea. Ale to dobry moment, by ustalić jedno. Jeśli mówię, że znalezienie czegoś jest tajemnicą, to jest tajemnicą. W momencie, gdy ktoś ma za długi język pod tym względem, wylatuje z ekipy. A w umowie jest klauzula poufności i jej złamanie oznacza brak ostatniej wypłaty i odprawy – dodał Cathal. Czasem pewne informacje był gotów ukrywać nawet przed sponsorami i Ministerstwem. Przynajmniej do ostatniej chwili. Choćby po to, by ktoś nie odpowiedział tego jako ciekawostka nieodpowiedniej osobie.
Miał spore nadzieje, co do komnaty nagrobnej starożytnej czarownicy i nie chciał, by wieści się rozeszły. Mógł wybaczyć wiele, włącznie z popełnieniem błędów, które sam też przecież robił, ale nie przekazywanie poufnych informacji.
Obserwował przygotowywania, ustawianie świec, kadzidło, zapamiętując każdy szczegół. Sam nie miał talentu do takich rzeczy – dzięki Merlinowi – ale po tym pokazie w razie potrzeby mógł rozstawić „stanowisko” dla Jamila w przyszłości.
- Jeśli będzie potrzeba kiedyś tłumaczenia pytań, o ile umiesz za kimś powtarzać, tym się zajmę – mruknął Cathal. We krwi jego rodziny płynęła przedziwna magia, która sprawiała, że języki nie miały przed nimi tajemnic, a czegoś takiego jak akcent niemal nie zauważał. Potem zamilkł. Kiedy Jamil skupiał się na przywołaniu, Cathal nie tylko nic nie mówił, ale nawet się nie poruszał, nie chcąc rozproszyć medium.
Uśmiechnął się półgębkiem, kiedy głos, który się odezwał, nie brzmiał już, jakby należał do Jamila.
- James Quibell, jak mniemam – mruknął, chociaż doskonale wiedział, że nie dostanie odpowiedzi. Duch go nie słyszał, rozmawiać z nim mógł jedynie Anwar.
- Nasza uzdrowicielka zna zasady teleportacji łącznej, więc to nie tak duży problem – odparł Shafiq na jego tłumaczenia. Gdyby w ekipie nie było Nell, być może dwa razy zastanowiłby się, czy przyjęcie Jamila nie byłoby ostatecznie problemem. – Ale teraz pracuje nad mapami, nie będę więc jej wyciągał, a najbliższe miejsce, które mogłoby zapewnić ciszę, spokój i ochronę przed wiatrem, jest trzy mile stąd. Nie wiem, jak ty, ale ja nie mam ochoty na przechadzkę przez pustynię.
Shafiq nawykł do ciężkich warunkach. Kiedyś mieszkał w Rosji, na terenach, gdzie zawsze było zimno. Swoją przygodę zaczynał nijako na stażu, gdzie parę miesięcy pracował w Peru, potem spędził lata w Brazylii. Irlandia i jej deszczowa, chłodna pogoda, stanowiła zaledwie krótką przerwę, szybko zakończoną wypadkiem. W Egipcie Europejczykowi najtrudniej było się jednak dostosować i pustynny spacer, którego dało się uniknąć, ani trochę nie uśmiechał się mężczyźnie.
- Z potencjalnymi czarnoksiężnikami, którzy dowiedzieli się, co odkopaliśmy, będziemy sobie radzić ja i Alethea. Ale to dobry moment, by ustalić jedno. Jeśli mówię, że znalezienie czegoś jest tajemnicą, to jest tajemnicą. W momencie, gdy ktoś ma za długi język pod tym względem, wylatuje z ekipy. A w umowie jest klauzula poufności i jej złamanie oznacza brak ostatniej wypłaty i odprawy – dodał Cathal. Czasem pewne informacje był gotów ukrywać nawet przed sponsorami i Ministerstwem. Przynajmniej do ostatniej chwili. Choćby po to, by ktoś nie odpowiedział tego jako ciekawostka nieodpowiedniej osobie.
Miał spore nadzieje, co do komnaty nagrobnej starożytnej czarownicy i nie chciał, by wieści się rozeszły. Mógł wybaczyć wiele, włącznie z popełnieniem błędów, które sam też przecież robił, ale nie przekazywanie poufnych informacji.
Obserwował przygotowywania, ustawianie świec, kadzidło, zapamiętując każdy szczegół. Sam nie miał talentu do takich rzeczy – dzięki Merlinowi – ale po tym pokazie w razie potrzeby mógł rozstawić „stanowisko” dla Jamila w przyszłości.
- Jeśli będzie potrzeba kiedyś tłumaczenia pytań, o ile umiesz za kimś powtarzać, tym się zajmę – mruknął Cathal. We krwi jego rodziny płynęła przedziwna magia, która sprawiała, że języki nie miały przed nimi tajemnic, a czegoś takiego jak akcent niemal nie zauważał. Potem zamilkł. Kiedy Jamil skupiał się na przywołaniu, Cathal nie tylko nic nie mówił, ale nawet się nie poruszał, nie chcąc rozproszyć medium.
Uśmiechnął się półgębkiem, kiedy głos, który się odezwał, nie brzmiał już, jakby należał do Jamila.
- James Quibell, jak mniemam – mruknął, chociaż doskonale wiedział, że nie dostanie odpowiedzi. Duch go nie słyszał, rozmawiać z nim mógł jedynie Anwar.