[22.09/72, Warownia] Światła na zgliszczach

Zmrużył oczy, taksując Brennę uważnym wzrokiem. Co takiego śmiesznego powiedział? Kto jej ostatnio sprawdzał aury? Oderwał od niej spojrzenie dopiero, gdy odezwał się wuj Morfeusz, nawiązując do kwestii ślubu Geraldine i Ambroise'a. Z ust Erika wyrwało się ciche westchnienie.

— Mnie niestety nie będzie na głównej ceremonii. Będę mógł się pojawić dopiero następnego dnia. Jakoś wczesnym popołudniem, może trochę wcześniej, jeśli dopisze mi szczęście — odparł na pytanie Morfeusza, pozwalając, żeby dziadek Godryk wypowiedział się jakiś pierwszy. Zaraz po tym zwrócił się jednak ku Brennie. — Ale ty, moja droga, nie powinnaś się w ogóle nad tym zastanawiać. Musisz iść. Para młoda na pewno się ucieszy, że cię tam zobaczy. Poza tym, ktoś będzie musiał mi obiektywnie opowiedzieć, co się działo przed moim przybyciem. A kto, jak kto, ale ty masz wręcz wybitne oko do takich szczegółów.

Wieści o tak szybkim terminie ślubu Geraldine nieco go zaskoczyły, ale z drugiej strony... Yaxley przecież zawsze była narwana, a Spalona Noc mogła tylko podsycić jej aspiracje związane z popchnięciem swojego życia do przodu. A może po prostu spieszy się, żeby pan młody nie zdążył uciec z sideł, dodał w myślach, uśmiechając się do siebie pod nosem na samą myśl. Życzył jej jak najlepiej na nowej drodze życia, ale żałował jednej rzeczy: że nie będzie mógł na własne oczy zobaczyć, jak Gerard odprowadza córkę do ołtarza. Córkę w białej sukni. Na Merlina, ciekawe, czy wciśnie się w nią z własnej woli, czy raczej pod namową matki i swoich ciotek? Ech, cholerna pełnia.

— Znając Yaxleyów to prędzej zorganizują gościom zabawę terenową, żeby to oni spróbowali upolować jakąś zwierzynę na ich terytorium — skomentował Erik. — Z tego, co słyszałem, to nie zamierzają się ograniczać z uroczystością... Samo wesele ma chyba potrwać ze dwa-trzy dni. Na pewno mają coś w planach, żeby nikomu się przypadkiem nie zaczęło nudzić. — Jakby kogokolwiek mogło dopaść znużenie. — A Greengrassa znam... Widziałem się z nim jakiś czas temu w klubokawiarni Nory.

Skinął niespiesznie głową na sugestię Brenny odnośnie dokładki. Zamierzał korzystać, póki jeszcze było coś na stole. Powinien się najeść jak najwięcej. A może i napić. Kto wie, może jak zapcha żołądek, to podczas pełni będzie na tyle rozleniwiony, że po prostu prześpi całą pełnię. No, mógłbyś się w końcu na coś przydać wilku. Tak dla Ger. Wypadałoby, żebyśmy pojawili się tam w dobrym stanie, biorąc pod uwagę, jak bardzo o nas dba podczas wspólnych treningów, skomentował w myślach, łudząc się, że chociaż strzępek tej informacji dotrze do jego wewnętrznego wilka.