Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Sowa Peregrinusa

Our Lady of Sorrows

and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

wila

zawód

Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego, pianistka

Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy

#34

10.11.2025, 10:45 ✶

—09/1972—

Odpowiedź na ten list, w sprawie zaproszenia na Mabon w Necronomiconie.

Londyn, wrzesień 1972 r.

Peregrinusie,

Wybawię Cię, kochany, od "przyjdź, o której tylko zechcesz", bo jakkolwiek szczerym by nie było, nie chciałabym, żebyś tracił wówczas na wróżenie, o której przyjść wypada, albo o której przyjdą inni. Więc, oficjalnie: możesz przyjść, o której tylko zechcesz, ale proponuję około dziesiątej w nocy. Będziemy Cię niecierpliwie wyczekiwać w naszych skromnych progach (uważaj, gdy będziesz wchodził!!).
Wymiary Fridy mogę podać, przerabiam jej cały czas swoje stare sukienki. Zdradzić mogę również, że nasza dziecina ma ostatnimi czasy obsesję na punkcie biedronek. Więc pytanie o kolor i ulubione zwierzątko zwykle kończą się pokazywaniem wszystkiego, co pozostaje w jej posiadaniu, a co jest w biedronkowe groszki. Nie kłopocz się z nie wiem jakimi prezentami, Peregrinie, naprawdę. Chcemy po prostu, żebyś przyszedł wspólnie z nami poświętować.

Buziaki,

Lorraine

PS Dziękuję za list do "panny Fridy". Poustawiała kartki od Was na kominku, żeby stały dumnie, na widoku... To jej pierwsze Mabon i wiem, że nie może się doczekać.
Ja zresztą też.

Yes, I am a master
Little love caster