Nie miał gustu, jeżeli chodzi o pomoc w doborze sukien dla kobiet, ale co najważniejsze w tym było, żeby wyglądała dobrze, niezbyt wyzywająco. To potrafił ocenić. A że to on płacił za tę suknię, wierzył, że Charlotte nie zrobi z siebie idiotki. Nie przyjdzie w tym, co z nią przetrwało pożar w mieszkaniu. Nosi ich wspólne nazwisko. Jest tak samo czystej krwi czarownicą. Musi pokazać się odpowiednio, niezależnie też od tego, gdzie zdecydowała się mieszkać, gdzie pracować.
Do przytuleń, był już przyzwyczajony. Tego nauczyły go przecież dzieci, czego on sam nie otrzymał od swoich rodziców, od swojego ojca. W szczególności Charles i Scarlett. Pokazywali jak wiele to dla nich znaczy. Wiele nie potrzebowali, żeby mieć jego uwagę. Wtedy też go się słuchali. Taki gest dużo im pomagał. Czuły wsparcie, bezpieczeństwo i bycie docenionym. Czy to potrzebując pocieszenia, czy w podziękowaniu. Jak teraz, uczyniła do Charlotte. Od niej nie spodziewał się takiego ruchu. Czy był kochany? Sam nie wiedział. Na te słowa także nie odpowiedział. Cicho westchnął, uniósł lekko kącik ust i objął wolną ręką, poklepał też delikatnie po plecach, jakby chciał powiedzieć "już wystarczy".
Zapłacił za jej suknię i wyszli ze sklepu.
Nie miał żadnej możliwości znów sięgnąć po papierosa. Kuzynka ponownie chwyciła go za rękę, ciągnąć w pośpiechu, na poszukiwanie sklepu obuwniczego. Paplając nadal swoje trzy po trzy. Dorównał jej kroku, słuchając. Samemu także wypatrując sklepu z butami. Chcąc to mieć już za sobą. W trakcie drogi, nadawała równo, niemal nie dając mu dojść do słowa. Odpuścił nawet udzielenia jej odpowiedzi w kwestii prowadzonych rejestrów charłaków. Bo wiedział, że taki jest prowadzony.
Poszukiwany sklep szybko został odnaleziony a Richard poczuł, jak Charlotte puszcza jego rękę. "Oby ta cała wycieczka zakupami była tego warta…" – pocieszał się w myślach. Następnie wszedł do wnętrza sklepu za pannicą, będąc świadkiem jej rozmowy ze sprzedawcą, który uległ jej spojrzeniu i słowom. Uniósł lekko brew, przyglądając się z baczną obserwacją scenie. Wsadził ręce do kieszeni płaszcza i po prostu czujnie obserwował. Marszcząc brwi, kiedy mężczyzna zaczynał być zbyt blisko kuzynki. Nie zignorował faktu, że został przez sprzedawcę, zignorowany. Chrząknął charakterystycznie, specjalnie zwracając na siebie uwagę mężczyzny, aby nie zapomniał, że nie jest tutaj sam z młodą dziewczyną. Richard rozumiał uprzejmość i pomoc, ale i ona miała też swoje granice.