[wrzesień 1972] Więc, jak o pięknem, teraz powiedz mi o pracy

Maeve

Motki kolorowych nici mieniły się prześlicznie w oczach, gdy Lorraine odkrywała pokrywki kolejnych puzderek, w których trzymała przybory do szycia. Nagromadziło się tego przez lata. Nie była specjalnie uzdolniona manualnie, a jednak miała się za sprytną. Robota szybko szła jej w rękach, gdy była w czymś wprawiona, a Lorraine nawykła do poprawek dokonywanych na ubraniach wchodzących w jej posiadanie. Robiła to jeszcze będąc dzieckiem, pod okiem macochy, która była zręczną krawcową. Umiała więc sfastrygować, a potem zwęzić zbyt luźną spódnicę. Skrócić taką, która była za długa, obrębiając brzegi ozdobnym ściegiem. Wtedy nie strzępiły przy noszeniu. Łatała dziury, dosztukowując materiałowe zakładki tak, aby nie były widocznymi na pierwszy rzut oka, cerowała przetarcia... Z prostymi pracami krawieckimi Lorraine radziła sobie wcale dobrze, trudniejsze zajmowały jej o wiele więcej czasu, a często nieudane wprawki wymagały, aby spruła całą swoją pracę, zaczynając od początku. Czym innym było bowiem przeszyć sukienkę, tak by pasowała, czym innym stworzyć coś wedle własnego projektu. I to coś pięknego, bo Lorraine chciała przecież, aby wszystko, co wychodziło spod jej rąk było pięknym! Pięknie potrafiła układać kwiaty w pogrzebowych wiązankach, zszywać pokiereszowane ciała, przeprowadzać wymagające precyzji zabiegi tanatokosmetyczne... Niestety, na robótki ręczne trzeba było mieć czas i cierpliwość, a czasu zawsze jej brakowało. Nad pracą pochylała się w trakcie wyrwanych życiu chwil, wcześnie rano lub późną nocą... W końcu większość prezentów miała być niespodzianką.

Nad prezentem dla Maeve pracowała najdłużej. Czarną, skórzaną kurtkę znalazła dla ukochanej w mugolskim sklepie: lubiła robić w nich zakupy, bo magiczne pieniądze warte były znacznie więcej niż mugolska waluta. Zależało jej na prostym, uniwersalnym kroju, bo w takich Maeve czuła się dobrze. Zamierzała zresztą przerobić kurtkę tak, aby zachwyciła ukochaną. Spodziewała się przy tym wielu trudności, ale pomysł zbyt długo siedział w jej głowie, żeby znów odkładała jego realizację na potem. Gdy już doszyła do kurtki cieplejszą podszewkę i powiększyła magicznie kieszenie, zabrała się do projektowania naszywek, które chciała umieścić na plecach. Postanowiła wykonać je oddzielnie, aby potem naszyć gotowe na skórę. Ostatnio haftowała w dzieciństwie, ale wykonana na chusteczce dla Stanleya wprawka poszła jej nawet nieźle... Zasiadła więc do roboty, aby zrealizować swoją wizję.

rzemiosło, 1 kropka, naszywka z mewą

Rzut O 1d100 - 82
Sukces!

Największą z naszywek była wzbijająca się do lotu mewa z rozłożonymi szeroko skrzydłami. Miała zostać naszyta na samym środku pleców, wieńcząc pracę Lorraine, wiadomym było więc, że na jej dopracowanoe półwila poświęciła najwięcej czasu. Dziób był może nieco krzywy, a pióra nie zawsze układały się tak, jak Lorraine by chciała... Ale ogólnie była ze swojego dzieła dumna.

rzemiosło, 1 kropka, naszywka z pianinem

Rzut O 1d100 - 8
Akcja nieudana

Nie wiedziała natomiast co ją podkusiło, żeby zrobić naszywkę z pianinem. Tym samym, które ktoś wyrzucił z okna opuszczonej posiadłości zaginionego lichwiarza z Nokturnu, kiedy razem z Maeve stały na balkonie, zwierzając się ze swych uczuć. Zbyt wiele szczegółów, zbyt trudny kształt... Patrząc na potworka, którego wyszyła, sama nie wiedziała, na co właściwie patrzy. Zamiast tego, spróbowała więc wyszyć różę. W końcu oglądały wtedy pijacką reedycję przedstawienia o Romeo i Julii. A Maeve lubiła kwiatki. Nawet te z pogrzebowych wiązanek Lorraine.

rzemiosło, 1 kropka, naszywki z kwiatami

Rzut O 1d100 - 68
Sukces!

Może być, pomyślała Lorraine, rozcierając zmęczone opuszki palców. Dorobiła więcej kwiatowych girland, chcąc zatuszować niedoskonałości poprzez zwiększenie ilości kwiatków, wśród których pojawiły się polne chabry, maki, i nagietki. Co prawda, kojarzyły jej się trochę z wiankami ze święta Lithy... Ale miała z tego święta wiele dobrych wspomnień, których nie zdołały zniszczyć późniejsze wydarzenia.

rzemiosło, 1 kropka, naszywka z kotwicą

Rzut O 1d100 - 62
Sukces!

Zdecydowanie trudniejszą wydawała się kotwica, która wypadła im w ciasteczku z wróżbą, kiedy śledziły uciekającego przed wymiarem sprawiedliwości dilera. A jednak po tym, jak narysowała na kanwie jej kształt, udało jej się wcale udanie odwzorować symbol kotwicy. Nie zachwycał, ale przynajmniej dało się rozpoznać, co to jest.

rzemiosło, 1 kropka, naszywki z grzybkami

Rzut O 1d100 - 61
Sukces!

I jeszcze kilka neonowych grzybków, zdecydowała nagle Lorraine. Bo Maeve jak nikt inny znała się na świecących w ciemnościach grzybach rosnących na Podziemnych Ścieżkach.

rzemiosło, 1 kropka, naszywka z czarnym kotem

Rzut O 1d100 - 37
Akcja nieudana

Nie. Czarny kot zdecydowanie nie wyszedł. Wyglądał jakby potrącił go zaprzęg hipogryfów ciągnący dwukółkę. Nie mogła naszyć przejechanego kota na kurtkę.

rzemiosło, 1 kropka, naszywki z czaszkami

Rzut O 1d100 - 79
Sukces!

Najprostszym projektem wydawała się naszywka z trupią czaszką. Tak, trupia czaszka była zdecydowanie najprostsza! Zostawiła czaszki na sam koniec, żeby robota szybciej szła. Zrobiła ich kilka, podobnie jak i kosteczek, bo przecież kojarzyły się z Necronomiconem. Przywodziły na myśl romantyczne spacery po pokrytych truchłem korytarzach Podziemnych Ścieżkek, wspólną eskapadę do Kościanego Zamtuza, ale i wkurzoną Maeve, która warczała pod nosem, jak to chętnie "porachowałaby komuś kości".

Wszystkie udane naszywki naszyła na kurtkę, którą schowała do szafy, kończąc robotę na dzień przed Mabon.