10.11.2025, 15:04 ✶
- Ostatni raz, o pani…
Merlin leżał rozkrzyżowany na plecach i umierał. Chciał poprosić swoją Ekstazę o ostatnią łaskę, ostatni pocałunek, ale starcze ciało zawiodło go i żadne więcej słowa nie opuściły jego ust. Wyciągnął rękę do sufitu w niemym błaganiu, jakby faktycznie bogini mogła to dostrzec i przybyć, jego twarz ostatni raz ściągnęła się w cierpieniu, a potem wygładził ją ostateczny spokój śmierci.
Dłoń opadła. Nie było z nim nikogo, kto mógłby ją ująć.
Gdzieś trzasnęły drzwi i rozległo się radosne poszczekiwanie. Hannibal otworzył oczy. Leżał na plecach na podłodze pokoju, który oddano na jego użytek w Brighton, z rękami i nogami rozrzuconymi na boki, właśnie skończywszy dzisiejszą powtórkę swojej roli, wreszcie wyzionąwszy jako Merlin ducha. Do premiery “Ekstazy Merlina” pozostały mniej niż dwadzieścia cztery godziny.
Był pewien sukcesu, ale to w żadnym stopniu nie wpływało na jego zaangażowanie w próby. Jeżeli Hannibal miałby wybrać jedną rzecz, do której podchodził poważnie, to byłyby to właśnie przygotowania do roli.
Sądząc po odgłosach, Jessie i Benji wrócili ze spaceru - doskonały moment na zakończenie pracy i oderwanie myśli od teatru. Aktor westchnął i podniósł się z miękkiego dywanu. Przeciągnął się, aż coś chrupnęło i wyszedł z pokoju.
Nie mieszkał chwilowo - wciąż, od trzech tygodni - ani sam, ani u siebie. Jego mieszkanie przy Horyzontalnej nie nadawało się do użytku, a w nowo zakupionym apartamencie w niemagicznym Londynie trwały drobne prace remontowe, które zamówił. Nic wielkiego, ale jednak wolał uniknąć przeprowadzki przed samą premierą.
Do kuchni wszedł tanecznym krokiem, nucąc pod nosem spokojny, ale melodyjny temat towarzyszący scenom z młodości Merlina. Zgrabnie przestąpił nad merdającym ogonem Benjim, wykonał pełen gracji obrót, po ozdobnikach sądząc, należący raczej do partii którejś z koleżanek, niż jego własnej i zakończył swój miniaturowy układ dwa kroki od Jessiego.
- Hej, bardzo chętnie - spojrzał najpierw na chłopaka, a potem na psa, który, zaciekawiony, spoglądał na niego z przekrzywionym łebkiem. Hannibal przykucnął i pogłaskał psi pysk - Paskudna pogoda, co?
Merlin leżał rozkrzyżowany na plecach i umierał. Chciał poprosić swoją Ekstazę o ostatnią łaskę, ostatni pocałunek, ale starcze ciało zawiodło go i żadne więcej słowa nie opuściły jego ust. Wyciągnął rękę do sufitu w niemym błaganiu, jakby faktycznie bogini mogła to dostrzec i przybyć, jego twarz ostatni raz ściągnęła się w cierpieniu, a potem wygładził ją ostateczny spokój śmierci.
Dłoń opadła. Nie było z nim nikogo, kto mógłby ją ująć.
Gdzieś trzasnęły drzwi i rozległo się radosne poszczekiwanie. Hannibal otworzył oczy. Leżał na plecach na podłodze pokoju, który oddano na jego użytek w Brighton, z rękami i nogami rozrzuconymi na boki, właśnie skończywszy dzisiejszą powtórkę swojej roli, wreszcie wyzionąwszy jako Merlin ducha. Do premiery “Ekstazy Merlina” pozostały mniej niż dwadzieścia cztery godziny.
Był pewien sukcesu, ale to w żadnym stopniu nie wpływało na jego zaangażowanie w próby. Jeżeli Hannibal miałby wybrać jedną rzecz, do której podchodził poważnie, to byłyby to właśnie przygotowania do roli.
Sądząc po odgłosach, Jessie i Benji wrócili ze spaceru - doskonały moment na zakończenie pracy i oderwanie myśli od teatru. Aktor westchnął i podniósł się z miękkiego dywanu. Przeciągnął się, aż coś chrupnęło i wyszedł z pokoju.
Nie mieszkał chwilowo - wciąż, od trzech tygodni - ani sam, ani u siebie. Jego mieszkanie przy Horyzontalnej nie nadawało się do użytku, a w nowo zakupionym apartamencie w niemagicznym Londynie trwały drobne prace remontowe, które zamówił. Nic wielkiego, ale jednak wolał uniknąć przeprowadzki przed samą premierą.
Do kuchni wszedł tanecznym krokiem, nucąc pod nosem spokojny, ale melodyjny temat towarzyszący scenom z młodości Merlina. Zgrabnie przestąpił nad merdającym ogonem Benjim, wykonał pełen gracji obrót, po ozdobnikach sądząc, należący raczej do partii którejś z koleżanek, niż jego własnej i zakończył swój miniaturowy układ dwa kroki od Jessiego.
- Hej, bardzo chętnie - spojrzał najpierw na chłopaka, a potem na psa, który, zaciekawiony, spoglądał na niego z przekrzywionym łebkiem. Hannibal przykucnął i pogłaskał psi pysk - Paskudna pogoda, co?