[Mabon 1972] „Za chwilę” to pojęcie umowne

Patrzyłem na Eliasa uważnie, gdy padły słowa: „A więc… ty z nią?” Nie było w tym zdziwienia, którego można by się spodziewać, raczej powolne układanie puzzli, spojrzenie kogoś, kto próbował w myślach rozłożyć wszystko na części i złożyć od nowa, znaleźć początek tego „z nią” i „ze mną”. Nie odwracałem wzroku, wzruszając ramionami, bez potrzeby kolejnego potwierdzania czegoś, do czego sam przywykłem na tyle szybko, że już nawet przestało mi się wydawać szczególnie niezwykłe, może przyszło nam to trochę za łatwo, za lekko, ale gdy porzuciliśmy niepotrzebne zachowania, naprawdę wyglądało na to, że potrafiliśmy się dogadać. Jego komentarz o „powodzeniu” przyjąłem półuśmiechem, automatycznym, jak odruch człowieka, który całe życie musiał pokazywać, że nic go nie rusza. Słyszałem te słowa wielokrotnie, w innych domach, w innych układach. Zwykle ktoś się przy tym śmiał, ktoś podnosił brwi. Ja? Po prostu słuchałem jego rad z lekkim rozbawieniem, chociaż wiedziałem, że nie potrzebowałem instrukcji, jak stawiać czoła Prudence. Pamięć szkolnych czasów nie znikała - wtedy rzucaliśmy w siebie słowami, ostrymi jak sztylety, każde wierne własnej racji do granic uporu. Miała talent do wywoływania we mnie reakcji, których wolałem nie mieć, a ja potrafiłem doprowadzić ją do szału z prędkością wybuchającego kociołka, to były niekończące się wojenki, wymiana słownych ciosów, próby wyprowadzenia się nawzajem z równowagi, a jednak nie wydawało mi się, by ktoś wtedy kogoś wyraźniej tłamsił dla samego poczucia wyższości i dominacji, zawsze chodziło o coś innego. Teraz dorośliśmy, nauczyliśmy się wyczuwać moment, kiedy można być stanowczym, i moment, w którym lepiej odpuścić. Upór nie znikał, tylko zmieniał kierunek, oboje nabraliśmy kantów, oboje nauczyliśmy się gryźć w bardziej umiejętny sposób, tylko że ona nauczyła się chować zębiska pod skórą. Ja nie. Kątem oka dostrzegłem, jak Prudence opuszcza głowę, lekko zmieszana słowami Eliasa. Ścisnąłem jej dłoń, delikatnie pociągając ją bliżej mojego ramienia - nie ostentacyjnie, naturalnie. W tym prostym geście było wszystko, co trzeba - obecność, wsparcie, zrozumienie, bez słów, bez nadęcia, było też milczącym przyzwoleniem - stawianie na swoim jest w porządku, jeśli robi się to z rozsądkiem. Prawda była taka, że to, co nie mieściło się w wyobrażeniach innych ludzi, nigdy jej nie ograniczało. A ja? Tak samo byłem kimś, kogo ludzie chętnie nazywają trudnym, nie należałem do najbardziej spokojnych, nie pozwalałem, by rutyna i konwenanse dyktowały mi każdy ruch.
- Wiesz. - Odparłem powoli, z lekkim uśmiechem, który miał w sobie nutę prowokacji. Wiedziałem, że nie chciał się mierzyć w swojej wyobraźni z tym, co miało paść, ale to on zaczął. - Mam wlaszenie, sze oboje dobsze wiemy, sze twoja siostla nie potszebuje nikogo, kto miałby ją „okiełznaś”, a jusz na pewno nie mnie. Choś… Muszę przyznaś, sze wyciągnąłem swoją lekcję i tym razem czasem pozwalam, szeby mnie lekko stłamsiła. - Mój ton był spokojny, ale słowa niosły lekki podtekst, który, wiedziałem, uderzał dokładnie tam, gdzie powinien. Nie obchodziło mnie, że wyobraźnia mogła w tym momencie uwięzić jego myśli w mniej komfortowym obrazie. - To, sze dopina szeczy, któle chce dopiąś, to jedna z bardziej waltościowych szeczy, jakie mosna o kimś powiedzieś. - Dodałem zaraz, zanim liczba ludzi w pomieszczeniu się zwiększyła.
Po chwilowej przerwie wypełnionej słowami o kocie, uwaga Johna powróciła w naszym kierunku. Oczy pana domu przez chwilę błądziły po mojej twarzy, próbując ułożyć mnie w jakąś kategorię, której nie znał - był spokojny, lecz wyraźnie skrupulatny, jakby każdy gest, każde pytanie miało znaleźć swoje miejsce w jakiejś mentalnej kartotece. Uśmiechnąłem się, sam fakt, że ktoś próbował mnie sklasyfikować, był w gruncie rzeczy zabawny. Nie spojrzałem na niego z góry ani nie spuściłem oczu, zamiast tego obserwowałem każdy szczegół jego twarzy, jakby on sam był przedmiotem analizy, a nie ja. Kontynuował przesłuchanie, co wywołało we mnie niemal cichy uśmiech. Zakładał, że nie jestem stąd, co oczywiście zdradzał mój akcent - paradoksalnie nie do końca naturalny.
- Nie, nie jestem stąd. - Przytaknąłem krótko, unikając zbędnych szczegółów - słowo „stąd” pozostawiło w powietrzu nutę niepewności. Nie dodałem, że wcale nie znał nikogo z mojej „rodziny”, chociaż jego mózg zdążył już powiązać moje nazwisko z kimś znajomym. Przeszłość znała inne imię, inną osobę, a ja, z uprzejmą precyzją, pozwalałem mu myśleć, że nie zna mnie osobiście. - I nie wywodzę się s medycyny, jak pan słusznie pszypuszcza. - Dodałem spokojnie, pozostając w tonie lekkiej rezerwy. - Chociasz kiedyś zdaszało mi się współplacowaś s uzdlowicielami… Mosna by powiedzieś, sze zajmuję się badaniem i neutlalizowaniem magicznych anomalii, niekoniecznie tam, gdzie większość czalodziejów oczekuje lekasza. Choś, oczywiście, czasem nasze dlogi się kszyszują. - Mruknąłem spokojnie, układając ręce luźno na stole. Czułem, że jego ciekawość jest bardziej badawcza niż agresywna. Mój ton, spokojny, rzeczowy, lecz niepozbawiony finezji, był częścią tej gry. - Specjalizuję się w zaklęciach oczyszczających, neutlalizujących, czasem w dezaktywacji uloków i pszekleństw. - Podniosłem lekko brwi. W świecie czarodziejów można było nazwać to wielorako - klątwołamacz, specjalista od neutralizacji klątw, a jeśli ktoś potrzebował ładniejszej formy - ekspert w dziedzinie zaklęć ochronnych. Dla dobra sprawy, świadomie wybierałem dla Johna właśnie tę bardziej sztywną, oficjalną wersję. Każde słowo, każda pauza były dokładnie wyważone - on myślał, że pyta, ja wiedziałem, że odpowiadam, usiłując sprzedać mu wersję, która w miarę pasowała do jego oczekiwań.
- W pewnym sensie. - Powiedziałem, w tych słowach tkwiła prawda, chociaż nie całkowita. Nie byłem stąd - wiedziałem, że to zauważył, wyłapując subtelne niuanse w mojej wymowie, których nie zamierzałem tłumaczyć, nie obchodziło mnie, że akcent był paradoksalnie „niecałkiem naturalny” - ale jednocześnie byłem stąd. Znał mnie, ale nie pod tym imieniem, które usłyszał.
Skinąłem głową powoli, pozwalając, by cisza między moimi słowami zbudowała dystans, wprowadzając w rozmowę odrobinę równowagi, zanim przesłuchanie mogło zamienić się w próbę zastraszenia. To był moment, w którym obserwowałem reakcję, nie pozwalając, by mój własny wyraz twarzy zdradził cokolwiek więcej, niż chciałem ujawnić. Jego oczy przeskakiwały między mną a Prudence, analizując, nie mówił tego wprost, ale jego spojrzenie skrupulatnie przesuwało się po wszystkich detalach, próbując mnie sklasyfikować. Mój cel był prosty - sprzedać mu wersję, którą uznałby za logiczną i spójną z jego obserwacjami.
- Nie zagszałem miejsca w Hogwalcie. Moja lodzina. - Zacząłem spokojnie, pozwalając, by głos brzmiał normalnie, lecz zdecydowanie - Wyemigrowała do Stanów, kiedy byłem jeszcze dzieckiem. Dolastałem w Amelyce, w Luizjanie, między innymi, stąd mój akcent, któly zapewne wydał się nieco… Obcy. - Dodałem z lekkim, dyskretnym uśmiechem, który miał sprawić wrażenie naturalności, ale jednocześnie miał być nawiązaniem do tego, że wiedziałem, na podstawie czego próbował wnioskować o mojej obcości.