To była bardzo prosta decyzja, skoro już się tutaj znalazł, to przecież nie mogli po kilku tygodniach tak po prostu go oddać. Nie brała w ogóle pod uwagę takiej możliwości. Wiedziała, że szybko przyzwyczai się do obecności zwierzaka w domu. Oczywiście będzie to wymagało nowej rutyny, bo jednak to zwierzę było nieco bardziej skomplikowane w obsłudze niż jej szczur, ale przecież nigdzie się nie wybierała. To mieszkanie to był jej mały świat i nie miała problemu z tym, aby wpuścić do niego stworzenie, które potrzebowało pomocy.
Nie sądziła, że jej propozycja związana z wyborem imienia dla ich nowego pupila okaże się być, aż tak problematyczna. Benjy skinął głową, wydawać by się mogło, że za moment padnie z jego ust jakiś pomysł, który albo zaakceptuje, albo postanowi odrzucić. Miała wrażenie, że zareagowała słusznie, jednak to Benjy spędził z nim więcej czasu, mógł więc nieco powiedzieć o charakterze zwierzaka. No, chociaż z tym też było różnie, nie wiedziała bowiem, jak wyglądała ich wcześniejsza część dnia. Wydawało jej się jednak iż jest to odpowiednia droga do poszukiwania imienia dla ich nowego pupila. Nie spodziewała się tego, jak właściwie się to zakończy.
Miała wrażenie, że coś się zmieniło. Jakby przez jedną sekundę atmosfera w pomieszczeniu zgęstniała. Czy zrobiła coś nie tak, niepotrzebnie zasugerowała mu, aby to właśnie on zadecydował? Tylko, czy coś takiego mogło spowodować taką drastyczną zmianę? Chyba nie. Kto jednak wiedział, gdzie powędrowały w tej chwili jego myśli, na pewno nie ona.
Nie. Nagła zmiana decyzji, wpatrywała się w niego nadal, przeczuła, że coś się zminiło, nie wiedziała jeszcze co. - W porządku. - Nie chciał tego robić, to nie musiał. Na pewno do rana coś wymyśli, wtedy z nim to skonsultuje, to nie było nic wielkiego, tylko imię dla ich, wspólnego kota, które miał nosić przez całe swoje życie, które mogło być dość długie zważając na to ile żył kot jej rodziców.
Patrzyła na niego i widziała, że coś się dzieje, niby był przed nią, niby stał tuż obok, ale chyba jego myśli znajdowały się gdzieś indziej. Patrzyła na to, co innego miała zrobić, sama często doświadczyła podobnych epizodów, zawieszała się na moment... bezwiednie wypuścił kota ze swoich ramion, był to moment, w którym Prue przeniosła na zwierzę swoje spojrzenie, by skontrolować, czy nic mu się nie stało, kiedy został wypuszczony na ziemię z takiej wysokości. Kocur pobiegł przed siebie, schował się za fotelem, który stał w kącie. Zaraz się nim zajmie, wróciła spojrzeniem do Benjy'ego, wpatrywał się w nią przez chwilę, a później tak po prostu odwrócił się na pięcie i poszedł do łazienki, której drzwi jakoś zbyt głośno się za nim zamknęły.
Nie miała zielonego pojęcia, co się właśnie wydarzyło, co do tego doprowadziło. Jeszcze ledwie chwilę wcześniej wszystko wydawało się być w najlepszym porządku, a nagle stała sama, na środku pokoju nie do końca wiedząc co się stało. Odetchnęła. Kot był za fotelem, Benjy był w łazience, a ona stała niczym ten nieszczęsny słup soli.
Decyzja kim powinna się w tej chwili zająć była bardzo prosta. Kotu pod fotelem nic nie groziło, mógł nieco się wystraszyć, ale nie miał powodu, by nie czuć się bezpiecznie. Przeniosła wzrok w głąb pomieszczenia, powinna znaleźć się teraz w łazience, pomóc Fenwickowi sobie z tym poradzić, nie do końca wiedziała, czym właściwie to było, ale przecież po to tutaj była, miała go wspierać, przynajmniej do momentu, w którym ciągle znajdował się w jej życiu. Mógł liczyć na jej pomoc, wystarczy, że nieco się przed nią otworzy. Zmrużyła oczy, wiedziała, że to nie będzie takie proste, nie miał w zwyczaju dzielić się tym, co go trapiło, z nikim, co dość mocno utrudniało całą sytuację.
Powinna znaleźć się przy tych drzwiach, ale skoro tam poszedł to oznaczało, że potrzebował czasu, samotności, nie chciała go osaczać, wolała dać mu przestrzeń chociaż sama nie wiedziała do końca co się wydarzyło.
Postanowiła więc ruszyć w kierunku kota, może on jej nie zadrapie, jeśli będzie chciała mu pomóc. Nie była to decyzja, którą chciała podjąć, ale czuła, że tak będzie lepiej, może nie dla niej, ale dla niego. Podczas tych ostatnich kilku tygodni nauczyła się walczyć ze swoimi typowymi zachowaniami, wiedziała, że Benjy potrzebuje czasem dystansu, i chociaż ją to gryzło, to jednak próbowała się przystosować. Wzięła kota na ręce, był nieco wystraszony, nie ma mu się, co dziwić, w końcu znajdował się w zupełnie nowym miejscu, nie zrobił jej jednak krzywdy, spoglądał na nią dość niepewnie, ale wyczuł, że nie jest osobą, która ma wobec niego złe zamiary. Usiadła na kanapie, delikatnie przesuwała opuszkami palców po futerku zwierzaka, cicho mruknęła jeszcze pod nosem. - No i co z tym teraz zrobimy? - Niekoniecznie miała na myśli kota. Nadal próbowała zrozumieć, co właściwie się tutaj przed chwilą wydarzyło.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control