Duma. Przyszło to jej dość niespodziewanie, ale tym razem ponownie czuła pewnego rodzaju ekscytację. Jej starania zostały docenione, dostała list, w którym znajdowała się piękna, srebrna odznaka. Zasługiwała na nią. Być może to coś zmieni, a może spowoduje, że jeszcze bardziej będzie zwracać na siebie uwagę, chociaż jedyne, czego chciała to święty spokój i bycie tłem. Skłamałaby jednak, gdyby powiedziała, że nie czuła ekscytacji.
Na peronie, jak zawsze o tej porze było pełno ludzi. Starsi i młodsi, każdy chciał wsiąść do pociągu, by dotrzeć do szkoły. Jak zawsze pożegnała się z mamą i tatą, którzy życzyli jej powodzenia, mieli ku temu powód. Została prefektką, spojrzała z uśmiechem na swoją odznakę, wypolerowaną, błyszczącą, idealnie pasowała do niebieskich szat jej domu.
Pomogła wsiąść do pociągu jakiemuś pierwszakowi, który potknął się o jeden ze schodków, znalazła mu miejsce, właściwie to wepchnęła dzieciaka do przedziału, w którym znajdowali się inni pierwszoroczni. Powiedziała, żeby byli dla siebie mili i że tutaj zaczynają się pierwsze przyjaźnie. Kiedyś naprawdę tak myślała, życie jednak to weryfikowało, może oni będą mieli więcej szczęścia niż ona.
Straciła trochę czasu, mimo wszystko ruszyła w tym samym kierunku, co zawsze. Na swoje miejsce, miała je chyba jeszcze, a przynajmniej tak się jej wydawało. Gotowa była nawet wepchnąć swój bagaż na górę, bez niczyjej pomocy, pamiętała, że ostatnia podróż była męcząca, nie chciała jej powtórzyć.
Otworzyła drzwi, tym razem jednak wszyscy zignorowali jej obecność, głosy nie zamilkły, jakby wcale jej tutaj nie było, jakby nikt nie zauważył, że się pojawiła. Spojrzała w stronę swojego miejsca, było wolne, poniekąd, znajdowały się tam nogi Rookwood’a. Wpatrywała się w niego przez chwilę, uniósł głowę, posłał jej krótkie spojrzenie i to byłoby na tyle. Nie zrobił jej miejsca, nie przesunął nóg. Komunikat był jasny. Wycofała się więc za drzwi, zamknęła je cicho. Tym razem wszysko się zmieniło, musiała ruszyć dalej, wepchnąć się do innego przedziału. Znaleźć dla siebie miejsce. Powinna się przecież tego spodziewać, ale nie mogła pozbyć się tego uczucia rozczarowania i chłodu, który przeszedł po jej ciele. Nie mogła z tym walczyć, chociaż starała się mieć całkiem zwyczajny wyraz twarzy, nic takiego się nie stało, ale jednak wszystko było inne, a droga znowu nie miała zapachu gumy balonowej.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control