Osamotnienie. Nie mogła pozbyć się tego dziwnego wrażenia. Nawet na peronie wydawało się być chłodniej niż zwykle, mimo ciepłych słów, które na pożegnanie rzucali jej rodzice. Poprawiła poły płaszcza, uśmiechnęła się do nich na dowidzenia, po czym ruszyła do pociągu.
Nową rutyną stało się dla niej zajmowanie się pierwszorocznymi, czy ona też była taka zagubiona na samym początku? Nie mogła się nadziwić w tym, jak bardzo byli roztrzepani. Musiała znaleźć w sobie ogromne pokłady cierpliwości, aby nie daj Merlinie nie zrazić ich do siebie na samym początku. Była więc wyrozumiała, sama ich zagdywała, próbowała jakoś pomóc im oswoić się z nową sytuacją, chociaż nie była najlepsza w nawiązywaniu relacji. Musiała jednak wyglądać, jakby potrafiła to robić. Pozory, całkiem nieźle przychodziło jej udawanie, że sobie ze wszystkim radzi, że panuje nad otoczeniem i sobą, że jest w stanie znaleźć rozwiązanie na każdy problem.
Może miała wtedy sporo szczęścia, bo przecież tak naprawdę nie byłaby w stanie nawet wrzucić swoich bagaży nad głowę, nie wszyscy spotkali na swojej drodze kogoś, kto chciał im pomóc. Nieprzyjemne uczucie pojawiło się, gdy mijała drzwi od znajomego przedziału, tego, w którym nie było już dla niej miejsca. Tym razem jednak nawet nie dotknęła klamki, szła dalej, nie pchała się tam, gdzie jej nie chciano. Widziała brata, który za nimi zniknął, dobrze dla niego, że potrafił się jakoś odnaleźć w tym wszystkim.
Zajęła miejsce w jednym z ostatnich przedziałów, musiała przygotować się na to, co miało się zacząć. Był to moment, w którym powinna ubrać swoją maskę, zacząć być czujna, gotowa do ataku, bo wiedziała, że on na pewno będzie chciał wykorzystać okazję. Od zeszłego roku nie miał dla niej litości, tak właściwie to nie była wcale bez winy, bo również wykorzystywała każdy moment, gdy mogła mu dopiec. Ta gra trwała, a jako, że nie zamierzała pozwolić mu wygrać musiała być gotowa na każdą możliwość. Nie będzie łatwo, ale nie miała w zwyczaju się poddawać. Tym razem nie zastanawiała się nawet nad tym, że podróż nie pachniała jej już gumą balonową, jakby ten moment, kiedy kojarzyła się jej własnie z tym i z chłopakiem o ciemnych włosach został bardzo głęboko zakopany. Raczej nie dało się już zmienić tego, co się z nimi stało, może tak było lepiej.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control