Nigdy jeszcze nie widział jej aż tak zdeterminowanej. Pragnącej śmierci nieprzyjaciela. Jej zachowanie znacząco różniło się od tego które znał. To nie była ta Olivia, która tylko wylewa szklankę wody na kolana jakiejś rinpiryndzie, czy wyrywa włosy w babskiej walce o sprawiedliwość. To była inna Olivia, która pragnęła prawdziwego wymierzenia sprawiedliwości, nawet za cenę życia i śmierci. Słysząc ją, zaniepokoił się trochę jej podejściem. Czy ta noc, nie zmieniła ich oboje zbyt mocno? Jego trawił lęk przed ogniem. Ją trawiła zemsta za krzywdy.
Pozwolił się pocałować, z chęcią oddając pocałunek, dotykając obolałą dłonią jej ramienia. Jej obecność bardzo mu pomagała. Swoją obecnością i że nie był z tym wszystkim sam. Miał w niej wsparcie. W jej rodzinie.
Skinął głową na zrozumienie jej słów, że ognia więcej nie rozpali. Ale z drugiej strony, potrzebowali tego oświetlenia w pomieszczeniu. Świece, były im potrzebne. Rzucił zaraz spojrzeniem na bałagan, jaki wywołał swoim strachem. Niby wewnętrznie uspokoił się, ale gdzieś z tyłu głowy pozostawała obawa. Co, jeśli to prawda? Oni tutaj wrócą?
Na prośbę Olivii, pozwolił sobie pomóc wstać, podpierając się dodatkowo najbliższego mebla, aby nie przenosić cały swój ciężar ciała na jej drobne ciało. Był wysoki, to pewnie i dla niej cięższy. Nie przejmował na razie obolałymi dłoniami, siadając z powrotem na kanapie. Gdyby nie rany, pomógłby ukochanej w czymkolwiek.
Chwila ciszy została przerwana przez pukanie, które sprawiło, że Tristan na kanapie aż ze strachu lekko podskoczył. Z automatu zaczął szukać swojej różdżki, mając w głowie ten przeraźliwy koszmar "Znaleźli ich? Wrócili?". Jakby klątwa, obawa miała się ziścić. A to przecież była tylko niczemu winna – sowa.
Głęboko odetchnął ulgą. Z takimi ranami mógłby nie dać rady w walce ze śmierciożercami, gdyby to faktycznie byli oni. Tutaj z kolei sowa przyniosła im list. Ward szanował te stworzenia, że potrafiły znaleźć konkretnego adresata, nie zależnie od jego miejsca zamieszkania. Przy czym, przypomniał sobie o swojej sowie. Nie zamykał jej klatki, więc pewnie zdążyła uciec z jego byłego mieszkania.
Słysząc, że list przyszedł od znajomej Olivii, która oferuje pomoc, lepiej być chyba nie mogło. Widząc po chwili, że Olivia szuka czegoś, na czym mogłaby odpisać, po krótkiej chwili Tristan sprawdził swoje kieszenie spodni. Wyciągnął trochę podniszczony notes, ale mający nadal kilka czystych kartek, z ołówkiem i chciał podać Olivii. Ale że była zajęta szukaniem, musiał znaleźć sposób, aby zwrócić na siebie uwagę. Nie mógł podejść, gdyż kontuzjowana noga mu to uniemożliwiała za bardzo. Jak znów upadnie, to dziewczyna zawału dostanie. Wyrwał z notesu jedną z zapełnionych swoimi tekstami kartkę, zgniótł w kulkę, lekko krzywiąc się na szczypanie dłoni od zrobionych sobie ran. Czekał na moment, kiedy Olivia będzie bliżej, wtedy rzucił w nią kulką papierową. Jeżeli zareagowała, pokazał jej swój notes z ołówkiem. Mugolskie, ale bardzo pomocne, nawet w kryzysowej sytuacji.