jesień | 4 września 1972 | bardzo wąskie alejki

| realizuję scenariusz bardzo wąskie alejki z @Cassandra Cavendish

Powroty do Wielkiej Brytanii bywały bolesne.

Dægberhta nie obchodziło to, co mogli pomyśleć sobie o tym inni, a może raczej co już o tym myśleli, bo kiepski był w ukrywaniu swojej niechęci do powrotów. Bo to było tak, że tęsknił. Tęsknił tak mocno, że wymiotował – słowo za słowem, zdanie po zdaniu, wers za wersem i wiersz za wierszem. Pisał i pisał, próbował tę tęsknotę przelać na sztukę i wychodziło mu to dobrze, ale kiedy przychodziło już do powrotu, pojawiało się w nim takie dziwne napięcie... A później przychodziła świadomość własnej beznadziejności. Pierwszych kilka dni wiązało się w euforią. Bo tak dobrze jest wrócić – pisał więc nadal, list za listem.

A wiesz, że już jestem?

Już jestem i czekam.

Spotkajmy się, idźmy to tu, to tam.

Nazwoziłem prezentów.

Później przychodziły opowieści, jego i ich, nadrabianie momentów życia, co obie strony ominęły z oczywistych względów. Dziesiątki nawiązań do wiadomości, co je słał zza mórz i oceanów. Na końcu natomiast przychodziły obowiązki. Flinty przymknij się, podaj, zanieś, spędź czas z córką, przynieś, pozamiataj, przestań chlać, nie możesz, nie rób, przestań. Czasami udawało się od tego uciec, przepaść gdzieś bez wieści, bo faceci tacy są, innym razem czekało na niego uzasadnione oburzenie i znów żałował, że nie był niczyj i bezpański, tylko taki chciany i lubiany.

Jednym razem zdawało mu się, że pozjadał wszystkie rozumy, a innym, że niczego w życiu nie rozumiał.

Potrafił wykorzystać każdą głupotę, każdą nawet najmniejszą pierdołę, byle tylko znaleźć się na moment daleko od domu i od wszystkiego. Potrafił nawet, wmawiając sobie potrzebę sprawdzenia źródła losowego zapachu, zgubić się gdzieś w krętych uliczkach Magicznych Dzielnic.

Oh Matko przenajświętsza, Pani Księżyca, opiekunko wszystkich swoich dzieci. Musiałaś widzieć to ze swojego tronu w niebiosach i zacisnąć oczy w reakcji na silny, irytujący ucisk żenady, kiedy to właśnie on – człowiek mający naprawdę sporo do czynienia z kadzidłami – nie rozpoznał, że to jedno z nich zawróciło mu w głowie i błądził już nie tylko w poszukiwaniu wymówek, ale i z powodu silnego upojenia specyficzną mieszanką ziół.

Aż wreszcie, próbując za wszelką cenę odgonić świadomość konieczności powrotu do Abigail, Flint osunął się na bruk, tracąc przytomność.