[Noc z 20.09 na 21.09] Doliny cieni

— Och. Rozumiem — skomentował, gdy Brenna przyznała, że powodem całego zamieszania był wypadek, a nie zastawiona przez kogoś pułapka.

Pokręcił głową, gdy siostra spytała o podejrzaną aktywność w okolicy. Było na tyle późno, że po ulicach wioski nawet w zwykłych okolicznościach kręciłoby się wyjątkowo mało osób. A biorąc pod uwagę to, że miasteczko dalej dochodziło do siebie po Spalonej Nocy... Cóż, nocni spacerowicze raczej nie pojawią się na zewnątrz zbyt szybko. Może dopiero w okolicy Samhain? Lub Yule? O ile ktokolwiek odważy się wyjść z dziećmi podczas obchodów, pomyślał przelotnie, jednak zaraz odpędził od siebie tę negatywną myśl.

— Eh, a w którym konkretnie momencie wyszłaś? — rzucił z krzywym wyrazem twarzy.

Zerknął kontrolnie na Heather, jakby krótka wymiana spojrzeć miała pomóc mu ustalić, co właściwie powinien przekazać Brennie. I jak dokładnie ubrać to w słowa. Bądź co bądź, padło tam parę słów, które mogłyby zostać odebrane przez jego siostrę nieco kontrowersyjnie. Głównie przez to, że dotyczyły jego samego. A przecież nie chciał na tym etapie wieczora jeszcze dokładać jej kolejnych zmartwień. Zwłaszcza, że właśnie spadły na nią kolejne obowiązki - wprawdzie podobne do tych, którymi zajmowała się do tej pory, ale jednak nie do końca identyczne.

— Delikatnie mówiąc — wtrącił w ramach przejęcia inicjatywy po wstępnym komentarzu rudowłosej brygadzistki. Westchnął cicho. Zdecydowanie wolałby, aby organizacja była bardziej jednogłośna, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Niestety. — Wszyscy bardzo otwarcie wyrażają swoje zdanie, a więc na plus na pewno można zaliczyć to, że spotkania organizacyjne na pewno nie będą przebiegać w ciszy. Ostatnie wydarzenia mocno wpłynęły na całą grupę. Niektórzy uważają, że powinniśmy reagować bardziej zdecydowanie. Bardziej brutalnie. Bardziej śmiertelnie.

Zmarszczył brwi. Czy to był odpowiedni sposób na opisanie tego, że padły dość konkretne sugestie na temat tego, że powinni zabijać Śmierciożerców? Przestać traktować ich jak żywe istoty? Jak ludzi? Z drugiej strony nie było to coś, co można było komukolwiek narzucić. To tak jakby Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów nagle dostał informację z góry, że mogą korzystać z zaklęć niewybaczalnych bez względu na okoliczności. Zakon mógł wydać komunikat, że od tej chwili w starciach ze Śmierciożercy nie obowiązują żadne zasady, ale koniec końców każdy będzie kierował się własnym instynktem czy moralnością. A nie powinni się dziwić, że każdy kolejny atak czarnoksiężników zaostrzał nastroje wewnątrz Zakonu Feniksa.

— Oprócz tego... — Wzruszył bezwiednie ramionami. — Moja przemowa nie spotkała się z powszechną aprobatą. Najwyraźniej nie powinienem w ogóle poruszać temat nienarażania osób z naszego otoczenia, jeśli możemy tego jakoś uniknąć. Ponoć powinienem się wstydzić i jestem żałosny. Nie radzę więc poruszać tej konkretnej kwestii w taki sposób jak ja to zrobiłem. — Złota rada na cudowne czasy. A musiał jej jakoś o tym powiedzieć. W przeciwnym razie zrobiłaby to Heather. Albo ktoś inny w ciągu najbliższych dni. — Poza tym... Burza mózgów, tak myślę. Próby określenia tego w jaki sposób wykorzystać zasoby, które już teraz mamy pod ręką, żeby zdobyć jakąś przewagę. Nie wtrącałem się, po prostu słuchałem. Podobnie jak Heather. Bardzo mądra i dojrzała postawa.

Skinął głową Rudej. Zamiast niepewności wolał się dopatrywać w tym czegoś pozytywnego. Może tego, że towarzystwo Brenny pomagało dziewczynie nieco okiełznać młodzieńczy zapał. A biorąc pod uwagę nastroje panującego w Zakonie, trzymanie się na dystans w wyjątkowo zaognionych dyskusjach mogło się okazać wręcz zbawienne. Przynajmniej szło się rozeznać w tym, jak rozkładało się poparcie dla pewnych kwestii. I można było w spokoju zastanowić się, po której stronie leży więcej racji.