17.11.2025, 19:37 ✶
Cathal nie był może najbardziej uzdolnionym czarodziejem, jeśli szło o dziedzinę translokacji, ale teleportował się pomiędzy Little Hangleton i Londynem wielokrotnie i nigdy nie nastręczyło mu to problemów. Dlatego kiedy zamiast w salonie domu Isabelli Gaunt wylądował prosto w kałuży potknął się i omal nie wywalił w błoto.
Zimne krople wody uderzyły o twarz, kark i ramiona. Shafiq stał tak po prostu przez jakieś trzy sekundy, próbując zorientować się, co się dzieje, a potem zrobił to, co zrobiłby każdy rozsądny czarodziej na jego miejscu czyli spróbował się teleportować ponownie.
I zamiast zniknąć znów omal nie upadł, potykając się w półobrotu. Tym razem z ust Shafiqa padło rosyjskie przekleństwo i podjął trzecią próbę, tym razem już znacznie ostrożniejszą, ale był niemal pewny, że ta się nie powiedzie.
Anomalia teleportacyjna. Być może ze względu na pogodę.
Zacisnął szczęki, uniósł spojrzenie jasnych oczu ku ciemnemu niebu, po czym ruszył przed siebie. Musiał w końcu dotrzeć jeśli nie do jakiejś cywilizacji – w niektórych zakątkach Anglii można było się na tę nie natknąć przez całe mile – to przynajmniej do miejsca, z którego zdoła się teleportować.
*
Do Ochrowego Dworku Cathal dotarł dokładnie jak Woody: dostrzegł światła i ruszył w ich kierunku. Nie liczył wprawdzie, że natrafi na domostwo czarodziejów ani nawet że gospodarze przyjmą go z otwartymi ramionami: mężczyznom takim jak on zazwyczaj obcy niechętnie otwierali drzwi późną porą, gdzieś na pustkowiach. Ale być może zechcą wskazać mu drogę ku najbliższemu miasteczku. Gdy dotarł pod wejście posiadłości, parę chwil po Woodym, mimo tego, że chronił się przed deszczem zaklęciami, i tak był przemoczony i ubłocony.
Uniósł lekko brwi, gdy dostrzegł, że główne drzwi są uchylone, a potem uniósł je jeszcze wyżej, bo kiedy stanął w progu dostrzegł na podłodze błotniste ślady. Nie przekroczył jednak na razie framugi: uderzył zamiast tego w otwarte drzwi, trzy razy, mocno. Miał jakieś resztki zdrowego rozsądku i wyobrażał sobie, że żaden gospodarz nie zareaguje dobrze, jeśli wielki, obcy mężczyzna wpakuje się mu po prostu do domu.
Spodziewał się wielu rzeczy, ale nie tego że…
– Kolejny gość! Jak miło – zawołał pies, odwracając się do Woodyego tyłem i merdając ogonkiem. – Zapraszamy pana. Prawdopodobnie i pana złapała ta ulewa? Teleportacja przestaje tu działać przy brzydkiej pogodzie. Na szczęście pan Binns i panienki właśnie siadają do stołu. Zapraszamy, proszę się ogrzać.
Cathal po prostu długą, długą chwilę wpatrywał się w gadającego psa. Podróżował po świecie dostatecznie dużo, aby miał okazję widzieć dziwniejsze rzeczy niż gadające psy, mimo to widok był na tyle niespodziewany, że wytrącił go z równowagi.
– To pański dom? – spytał, nie robiąc ani kroku na przód, unosząc wzrok na Woody’ego, po czym zamarł, bo jego umysł niemal natychmiast zaczął podsuwać wspomnienia. Jego właściciel Rejwachu nie musiał rozpoznać: Cal był tam może ze dwa razy. Ale w pamięci Shafiqa twarze nigdy się nie zacierały.
Zimne krople wody uderzyły o twarz, kark i ramiona. Shafiq stał tak po prostu przez jakieś trzy sekundy, próbując zorientować się, co się dzieje, a potem zrobił to, co zrobiłby każdy rozsądny czarodziej na jego miejscu czyli spróbował się teleportować ponownie.
I zamiast zniknąć znów omal nie upadł, potykając się w półobrotu. Tym razem z ust Shafiqa padło rosyjskie przekleństwo i podjął trzecią próbę, tym razem już znacznie ostrożniejszą, ale był niemal pewny, że ta się nie powiedzie.
Anomalia teleportacyjna. Być może ze względu na pogodę.
Zacisnął szczęki, uniósł spojrzenie jasnych oczu ku ciemnemu niebu, po czym ruszył przed siebie. Musiał w końcu dotrzeć jeśli nie do jakiejś cywilizacji – w niektórych zakątkach Anglii można było się na tę nie natknąć przez całe mile – to przynajmniej do miejsca, z którego zdoła się teleportować.
*
Do Ochrowego Dworku Cathal dotarł dokładnie jak Woody: dostrzegł światła i ruszył w ich kierunku. Nie liczył wprawdzie, że natrafi na domostwo czarodziejów ani nawet że gospodarze przyjmą go z otwartymi ramionami: mężczyznom takim jak on zazwyczaj obcy niechętnie otwierali drzwi późną porą, gdzieś na pustkowiach. Ale być może zechcą wskazać mu drogę ku najbliższemu miasteczku. Gdy dotarł pod wejście posiadłości, parę chwil po Woodym, mimo tego, że chronił się przed deszczem zaklęciami, i tak był przemoczony i ubłocony.
Uniósł lekko brwi, gdy dostrzegł, że główne drzwi są uchylone, a potem uniósł je jeszcze wyżej, bo kiedy stanął w progu dostrzegł na podłodze błotniste ślady. Nie przekroczył jednak na razie framugi: uderzył zamiast tego w otwarte drzwi, trzy razy, mocno. Miał jakieś resztki zdrowego rozsądku i wyobrażał sobie, że żaden gospodarz nie zareaguje dobrze, jeśli wielki, obcy mężczyzna wpakuje się mu po prostu do domu.
Spodziewał się wielu rzeczy, ale nie tego że…
– Kolejny gość! Jak miło – zawołał pies, odwracając się do Woodyego tyłem i merdając ogonkiem. – Zapraszamy pana. Prawdopodobnie i pana złapała ta ulewa? Teleportacja przestaje tu działać przy brzydkiej pogodzie. Na szczęście pan Binns i panienki właśnie siadają do stołu. Zapraszamy, proszę się ogrzać.
Cathal po prostu długą, długą chwilę wpatrywał się w gadającego psa. Podróżował po świecie dostatecznie dużo, aby miał okazję widzieć dziwniejsze rzeczy niż gadające psy, mimo to widok był na tyle niespodziewany, że wytrącił go z równowagi.
– To pański dom? – spytał, nie robiąc ani kroku na przód, unosząc wzrok na Woody’ego, po czym zamarł, bo jego umysł niemal natychmiast zaczął podsuwać wspomnienia. Jego właściciel Rejwachu nie musiał rozpoznać: Cal był tam może ze dwa razy. Ale w pamięci Shafiqa twarze nigdy się nie zacierały.