25.02.2023, 01:38 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.02.2023, 01:40 przez Cathal Shafiq.)
Wybuchy gazu. Albo jego uwolnienie. Udary i zawarły serca.
Zasługują na to. Gnębili nas przez setki lat, szepnął głos w jego głowie. Nie był pewny, czy był to podszept Slytherina czy tylko echo wspomnienia ojczyma. Znów uniósł stygnącą powoli herbatę, ale teraz jej smak zdawał się gorzki, a magia ulotniła się i nie przywoływała już myśli o kolebce religii.
Nie skomentował. Kiwnął jedynie głową.
Zaraz jednak uwaga Cathala została całkowicie pochłonięta przez coś innego. Wbił wzrok w szyję Ulysseda i nie odrywał spojrzenia nawet, kiedy krawat znów został zawiązany. Jego spojrzenie stało się jednak zaraz mniej uważne, a wręcz zamglone. Nie odpowiadał dość długo, całkowicie pochłonięty przez własne myśli. Składał w głowie tę historię, te trzy sny, prawdziwe sny, obraz mężczyzny, który nie tylko chciał zabić Rookwooda, ale przede wszystkim – ośmielił się bawić umysłem Shafiqa. A potem myśli pobiegły dalej, ku czytanym książkom, słyszanym opowieściom, wykładom. Robił przegląd wszystkiego, co mogło spowodować taki stan rzeczy.
– Wątpię, czy byś mógł – powiedział w końcu powoli. Taka magia? Czy Rookwood dałby rady użyć jej świadomie? Z wiedzy Cathala wynikało, że byłoby to prawie niemożliwe. Dopiero teraz odstawił filiżankę. Cały czas, dobre trzy minuty, tkwił w całkowitym bezruchu, z naczyniem uniesionym tuż nad stołem. – Opcja pierwsza. Ktoś rzucił zaklęcia na nas obu albo coś nam podał. Opcja druga. Dopadł jednego z nas, a drugi został wciągnięty przypadkiem. Może przez… nici powiązań?
Nie znał się na tym zbyt dobrze, podobno jednak istnieli ludzie zdolni takie rzeczy dostrzegać.
– Jadłeś cokolwiek wczoraj na mieście? W ministerstwie? Jakieś podejrzane zapachy? – spytał marszcząc brwi. Nie wątpił, że Ulysses wszystko doskonale pamięta, problem polegał na tym, że ciężko było zdefiniować „podejrzane”. – Nie jadłem niczego, do czego można by dodać jakiś eliksir. Nie sądzę, by ktoś miał okazję rzucić na mnie zaklęcie. Ale byłem na Pokątnej. Jakiś dzieciak próbował mnie okraść. Nie zwracałem więc przez chwilę uwagi na otoczenie. Wbiegłem za nim na alejkę do Nokturna. Tam większość zapachów zdaje się podejrzana.
Jeżeli Ulysses bał się, że Cathal będzie go obwiniać, to niepotrzebnie. Przez moment przeszło mu przez głowę, że ten użył na nim jakimś cudem legimencji i wściekł się o to w duchu. Ale rany na szyi natychmiast obróciły jego gniew w inną stronę.
Ku ciemnowłosemu, krępemu mężczyźnie, którego trzykrotnie próbował zabić w snach i nie zdołał.
Zasługują na to. Gnębili nas przez setki lat, szepnął głos w jego głowie. Nie był pewny, czy był to podszept Slytherina czy tylko echo wspomnienia ojczyma. Znów uniósł stygnącą powoli herbatę, ale teraz jej smak zdawał się gorzki, a magia ulotniła się i nie przywoływała już myśli o kolebce religii.
Nie skomentował. Kiwnął jedynie głową.
Zaraz jednak uwaga Cathala została całkowicie pochłonięta przez coś innego. Wbił wzrok w szyję Ulysseda i nie odrywał spojrzenia nawet, kiedy krawat znów został zawiązany. Jego spojrzenie stało się jednak zaraz mniej uważne, a wręcz zamglone. Nie odpowiadał dość długo, całkowicie pochłonięty przez własne myśli. Składał w głowie tę historię, te trzy sny, prawdziwe sny, obraz mężczyzny, który nie tylko chciał zabić Rookwooda, ale przede wszystkim – ośmielił się bawić umysłem Shafiqa. A potem myśli pobiegły dalej, ku czytanym książkom, słyszanym opowieściom, wykładom. Robił przegląd wszystkiego, co mogło spowodować taki stan rzeczy.
– Wątpię, czy byś mógł – powiedział w końcu powoli. Taka magia? Czy Rookwood dałby rady użyć jej świadomie? Z wiedzy Cathala wynikało, że byłoby to prawie niemożliwe. Dopiero teraz odstawił filiżankę. Cały czas, dobre trzy minuty, tkwił w całkowitym bezruchu, z naczyniem uniesionym tuż nad stołem. – Opcja pierwsza. Ktoś rzucił zaklęcia na nas obu albo coś nam podał. Opcja druga. Dopadł jednego z nas, a drugi został wciągnięty przypadkiem. Może przez… nici powiązań?
Nie znał się na tym zbyt dobrze, podobno jednak istnieli ludzie zdolni takie rzeczy dostrzegać.
– Jadłeś cokolwiek wczoraj na mieście? W ministerstwie? Jakieś podejrzane zapachy? – spytał marszcząc brwi. Nie wątpił, że Ulysses wszystko doskonale pamięta, problem polegał na tym, że ciężko było zdefiniować „podejrzane”. – Nie jadłem niczego, do czego można by dodać jakiś eliksir. Nie sądzę, by ktoś miał okazję rzucić na mnie zaklęcie. Ale byłem na Pokątnej. Jakiś dzieciak próbował mnie okraść. Nie zwracałem więc przez chwilę uwagi na otoczenie. Wbiegłem za nim na alejkę do Nokturna. Tam większość zapachów zdaje się podejrzana.
Jeżeli Ulysses bał się, że Cathal będzie go obwiniać, to niepotrzebnie. Przez moment przeszło mu przez głowę, że ten użył na nim jakimś cudem legimencji i wściekł się o to w duchu. Ale rany na szyi natychmiast obróciły jego gniew w inną stronę.
Ku ciemnowłosemu, krępemu mężczyźnie, którego trzykrotnie próbował zabić w snach i nie zdołał.