[2/10/72] Look around, look around, look around | Benjy, Prudence

Nadszedł październik - miesiąc zadumy, początek jesieni, czas przemijania. Dni września były inne - ciepłe, pełne życia, muzyki i śmiechu, lekko teatralnego, przekornego szurania nóg po drewnianej podłodze - „Widzisz? Nie chodzę za cicho!” - zapachu świeżo parzonej kawy w kuchni, ciepła słońca wpadającego przez szerokie okna. W mieszkaniu było wszystko, co sprawiało, że czułaś się bezpiecznie, byłaś w swoim miejscu, ale już nie sama, nie samotna, powoli obudowując się jakimś innym rodzajem kokonu - tego, w który mogłaś zwinąć się wieczorem na kanapie, z książką, mając pewność, że na noc, nawet bez proszenia, trafisz do jedynego łóżka, w którym potrafiłaś przespać pełne osiem godzin, budząc się wyspana, szczęśliwsza z dnia na dzień. Było ciepło, jakby ściany odetchnęły z ulgą po zbyt długiej samotności. Teraz jednak czułaś tylko pustkę i obcość - coś, co kłuło cię w piersi od pierwszego kroku.

Na zewnątrz mżyło tak cicho, że deszcz wydawał się szeptem, złudzeniem, a jednak każde uderzenie kropli o barierkę niosło tę głuchą, wilgotną tonację, która zwiastowała coś niedobrego. „Uważaj, uważaj, uważaj.” Pierwszy powiew, ten, który poczułaś już na półpiętrze, wślizgnął ci się pod kołnierz bez pozwolenia. Był zimny - zbyt zimny, jak na wnętrze budynku, nawet przy otwartym oknie, a każde kolejne piętro było jeszcze zimniejsze. Wiatr zawodził pomiędzy ścianami klatki schodowej, a echo twoich kroków w pustym korytarzu odbijało się jak sygnał ostrzegawczy. Było to uczucie ostrzejsze niż zwykła chłodna noc - czułaś, że wkraczasz w coś, czego nie da się cofnąć.

Światło na ostatnim piętrze nie świeciło, twoje oczy dopiero po chwili zaczęły przyzwyczajać się do ciemności, ale to, co zobaczyłaś, sparaliżowało cię od pierwszej sekundy. Wystarczyło jedno spojrzenie, by poczuć ucisk w klatce piersiowej. Drzwi - twoje drzwi, bujające się na zawiasach - cicho, powoli, jakby ktoś właśnie puścił klamkę, chociaż nikogo tam nie było. Wycieraczka leżała szurnięta kilka kroków dalej,  odwrócona, wygięta, porzucona. Ten drobny obrazek zadziałał jak igła wbita w kark - drobna rzecz, a jednak zwiastowała coś, czego nie chciałaś jeszcze dopuścić do świadomości. Już wiedziałaś, zanim postawiłaś stopę nad progiem. Podskórnie, instynktownie, jak zwierzę wracające do rozkopanej nory.

Mrok w środku wydawał się gęsty, jak sadza, nie było światła z kuchni, nie było charakterystycznego mrugania lampek, nie było nawet tego miękkiego blasku lampy podłogowej. Nic, tylko pustka, czerń. W tym momencie dom, który jeszcze kilka dni wcześniej był ciepły i miękki, stał się zimną jamą, zniszczoną, zbrukaną czyjąś obecnością, która wisiała w powietrzu, jak ciężka mgła. Mieszkanie było twoje, zawsze było twoje, ale teraz było przede wszystkim zimne, ciche. Właściwie wiedziałaś, podskórnie  wyczuwałaś, że nikogo tu nie ma, a jednak serce waliło ci w piersi, gotowe do skoku.

Twój dom wyglądał jak po przejściu huraganu. Wszystko, co wcześniej dawało ci poczucie spokoju, zostało odwrócone do góry nogami, a ty już od progu znalazłaś pośrodku tego chaosu, sama, lecz świadoma każdej krzywdy, którą ktoś odważył się wyrządzić na twojej przestrzeni.

Z kredensu dobiegł cię cichy, zduszony pisk, ledwo słyszalny, ale zawodzący żałośnie - zamknięty tam czarny kot wyskoczył jak cień, mokry od kocich łez, przerażony, zjeżony, tak bardzo, że aż niemal nie przypominał siebie. Drżał, wciskał się pod twoją rękę, jakby chciał zniknąć. Na przesuniętej, chociaż stojącej stabilnie, szczurzej klatce leżała męska kurtka ze skóry, którą pamiętałaś z garażu w Exmoor - „Jest twoja, jeśli chcesz. Lepiej na tobie leży.” - była tam, zupełnie oderwana od swojego naturalnego miejsca, jakby ktoś chciał ci przypomnieć o jego obecności - albo jej braku. Strony twojego prywatnego dziennika zostały porwane, wepchnięte do środka, przez pręty, jakby ktoś chciał zagłuszyć przerażonego Necro, kiedy piszczał. Szczur trząsł się, skulony w kącie, oczy miał wielkie i ciemne. Wszystko to wydawało się jednocześnie nielogiczne i przerażająco wymyślne, jakby ktoś układał chaos z premedytacją. To nie była tylko złość - to była manifestacja czyjejś obecności, jej brutalnej pewności siebie, jakby ktoś chciał ci pokazać, że świadomie naruszył twoją przestrzeń i zostawił w niej znak, który miał boleśnie utkwić ci w pamięci. Twoje oczy wędrowały po przedmiotach, oceniając ich stan, odkrywając kolejne ślady obcego wpływu. Patrzyłaś na wszystko, notując w myślach każdy detal, próbując zrozumieć, jak doszło do tego, co się stało, dlaczego.

Okna były pootwierane szeroko - wszystkie - deszcz i mżawka wślizgiwały się do środka, ochlapując drewnianą podłogę i meble. Zimny, jesienny wiatr wdzierał się do wnętrza, poruszając resztkami papierów, unosząc ubrania, kartki, zdjęcia, nawet notatki, które leżały na parapecie, teraz były rozwiane po podłodze. Zapach wilgoci, mokrego papieru i czegoś jeszcze, czego nie potrafiłaś od razu zidentyfikować, wypełnił mieszkanie, mieszając się z przytłaczającą ciszą. Szuflady zostały wyrwane, szafki przewrócone, wszystko przetrzepano, jakby ktoś szukał czegoś szczególnego lub po prostu chciał zostawić za sobą ślad zniszczenia. Zostało tylko echo dawnego ciepła, przeszłość zamknięta w strzępach rzeczy i wspomnieniach.

W kuchni połyskujące fragmenty pobitych szklanek, kieliszków i talerzy odbijały nikłe światło z zewnątrz, tworząc dziwną mozaikę cieni na podłodze. Nie mogłaś nie zauważyć tego, że każdy element tej sceny został starannie przemyślany, każdy przedmiot, wyrwana kartka z książki, rozbite naczynie, wywleczona biżuteria, zbity flakon perfum - to wszystko było manifestacją czyjejś intencji, której nie mogłaś odgadnąć.

Twoje oczy wędrowały po całym mieszkaniu, zatrzymując się na każdym szczególe - od podartej tapety, przez pobite naczynia, po napis wypalony różdżką na ścianie w salonie, który zdawał się pulsować w półmroku, jakby żył własnym życiem.

„ᛋᛚᚢᛏ”

Spoiler

„DZIWKA”

To nie była przypadkowa złośliwość - to był celowy znak, coś, co miało cię zmusić do reakcji, sprawić, że poczujesz się bezsilna i narażona. W tej ciszy, w tej ciemności, otoczona chłodem i śladami czyjejś złości, stałaś pośrodku swojego mieszkania, nie rozpoznając go ani trochę. Nie było już nic, co mogłoby dać ci poczucie bezpieczeństwa.

Twoje spojrzenie w końcu zatrzymało się na dzienniku w kącie. Kartek było niewiele, o wiele mniej niż wtedy, w tamtej chatce, niektóre porozrywane, inne zgięte. Karteczki z runami leżały rozsypane po podłodze, pozostawione jakby dla ciebie, byś mogła zrozumieć przesłanie. To nie był przypadek - ktoś chciał, byś poczuła gniew, strach, dezorientację.

To nie była twoja oaza - to był ślad czyjejś obecności, czyjejś nienawiści. Każdy krok, który stawiałaś, wydawał się echem przeszłości, której teraz nie mogłaś już przywołać. Nie tutaj - tu już nie było bezpiecznie.

Leżałem obok niej, serce waliło mi w piersi szybciej niż powinno, a oddech mieszał się z jej własnym, szybki i nierówny. Moje usta wędrowały po jej szyi, zostawiając drobne ślady, podczas gdy palce zaciskały się na ramionach i talii, próbując jednocześnie trzymać dystans i nie puszczać jej ani na moment. Ta bliskość była jednocześnie błogosławieństwem i przekleństwem - cholernie mnie rozpraszała, tak bardzo, że trudno było mi się skupić na czymkolwiek innym. Cały mój umysł krzyczał, że powinniśmy się ruszyć, że obowiązki czekają, że… A cholera z tym, wszystko było dobrze. Przecież zdążyliśmy zrobić wszystko, co mieliśmy zaplanowane, teraz mogliśmy odpocząć.

- Naplawdę, Sun… - Wysapałem wreszcie, unosząc rękę, by przesunąć włosy z jej policzka. - Za kaszdym lasem, gdy patszę na ciebie, kompletnie tlacę wątek.